Sammy Hagar - Standing Hampton (1981)

Sammy's beste? Zou zomaar kunnen wat mij betreft! Hij is hier wel op z'n commercieelst bezig maar met knallers als I'll fall in love again, Baby's on fire, There's only one way, Heavy metal, Surrender en Inside lookin' in kan het mij niet commercieel genoeg zijn!

Volgens vele customer reviews op www.amazon.com is "Standing Hampton" zijn beste album.
Misschien is dat zo, maar ik heb nog niet alles (shame on me) van Sammy Hagar gehoord, dus dit kan ik dan ook (nog) niet volledig beoordelen. Ik heb dit album zojuist voor het eerst geluisterd, en ik vind 'm zeker niet verkeerd. Nummers als "Heavy Metal" en "There's Only One Way To Rock" zijn al genoeg redenen om dit album te willen hebben. "There's Only One Way To Rock" kende ik al in de uitvoering van Van Halen op "Live Without A Net", en was de reden om dit album maar eens te bestellen. "Standing Hampton" kon ik voor weinig scoren, dus heb ik 'm niet laten liggen.

Dit album is erg goed geproduceerd en de gitaren zijn prominent in de mix, dus dit album is zeker niet soft. Wel vind ik dit album erg jaren tachtig klinken, en dan met name de klanken van de synthesizer maar soms heeft dat ook wel z'n charmes. Ik zal dit album zeker nog een aantal keren beluisteren.

In mijn zoektocht naar meer muziek van Sammy Hagar ga ik me eerst focussen op de jaren zeventig.

Dit album is absoluut één van zijn betere vind ik. In de jaren 70 heeft hij ook goeie solo albums gemaakt maar die hebben als probleem de (vaak) beroerde produktie. Dan kun je beter een live album hebben met die nummers erop. Dan komen ze veel beter uit de verf.

Enkele maanden geleden, kocht ik voor slechts vijf euro een verzamel-CD (Masters of Rock) van Sammy Hagar, en dat was voor wat betreft de jaren zeventig wel een goede kennismaking.

Ik heb "Loud & Clear" op LP, en daar is zeker op te horen dat de nummers live beter uit de verf komen dan op de reguliere albums. Ik krijg binnenkort Greatest Hits Live binnen, met deels andere nummers dan op Loud & Clear.

Ik vind het niet altijd een probleem als producties soms wat minder klinken. Over het algemeen ben ik niet zo gecharmeerd van gladde producties of albums die overgeproduceerd klinken. Dit is natuurlijk allemaal relatief en ook aan smaak onderhevig, maar uiteindelijk telt de muziek.

Ik bouw mijn verzameling Sammy Hagar langzaam op, en ik ga niet de hoofdprijs betalen voor elk album. Mijn verlanglijstje is erg groot, maar ik doe het rustig aan.

Ik hou ook niet perse van gladde of overgeproduceerde albums hoor. Ik vind Sammy's albums uit de jaren 70 alleen niet geweldig klinken. Vooral de drums klinken als dozen. Er zit op de één of andere manier te weinig 'body' in het geheel. Neemt niet weg dat de songs vaak prima zijn!

Gladde pop-rock wat het vooral goed deed in de US. Als vergelijkingsmateriaal denk dan aan Huey Lewis & the news. Only One way to Rock en Heavy Metal zijn nog wel leuke rockers.
De Piece of my Heart cover oa bekend van Janis Joplin is hemeltergend

Afgrijselijk album. Er staat maar 1 goed nummer op baby's on fire

Voor Sammy Hagars muzikale carrière begonnen zijn jaren '80 in 1981 met zijn overstap naar Geffen Records, dat producer Keith Olsen inhuurde om hem te moderniseren. Het gevolg is dat op Standing Hampton Hagars geluid is opgefrist.
In mei 1980 had hij door Engeland, Nederland (twee shows in Paradiso, één in de boven- en één in de grote zaal), Duitsland en Frankrijk getourd. Met name in Engeland had hij gezien hoe hardrock een schop onder de bips kreeg van metal. Naast Hagar op zang en gitaar zitten gitarist Gary Pihl en bassist Bill Church in de band. Nieuw is drummer David Lauser, een oude vriend uit Hagars pre-Montrose dagen en nog altijd aan Hagars zijde te vinden als die weer eens zin heeft om te spelen.

De Europese versie van Standing Hampton is anders de Amerikaanse, die we op streaming en hierboven als tracklist tegenkomen. Bij ons begint deze met mijn favoriet There's Only One Way to Rock. Geffen koos voor Amerika echter als opener het uptempo en romantisch met I'll Fall in Love Again, iin Europa het vierde nummer van kant 1. In de Verenigde Staten echter geen hit.
Wat mij betreft is het volgende hoogtepunt Heavy Metal. Alhoewel de vlag niet de lading dekt, wordt hier wél hard gerockt. Geschreven met Jim Peterik van Survivor is de muziek luid en hardrockend met een tekst vol indrukken die Hagar had opgedaan tijdens de Europese tournee.

De B-kant opent met het deels akoestische Baby It's You, waarna het elektrische Surrender ook afwisselend blijkt. Inside Lookin' in is een popliedje dat mij niet aanspreekt. Dan liever het snelle Sweet Hitchhiker met zijn hakkend riffs. Piece of My Heart is een overbodige cover van Janis Joplin, al laat de rode rocker wél horen hoe goed zijn stem dit soort werk aankan. Sterker nog, het lijkt wel op een voorstudie van zijn latere hit Give to Live uit 1987.

Zoals op iedere plaat van Hagar tot dan toe: een paar lekkere nummers en enkele fillers. Een 7,5 als schoolcijfer.