Cat Power - Sings Dylan (2023)

Het legendarische concert van Bob Dylan in Royal Albert Hall, verzorgd door Cat Power, ín diezelfde Royal Albert Hall.

Het concept is fantastisch. Op de planken van de wereldberoemde concerthal een concert dat 58 jaar eerder gespeeld werd, integraal uitvoeren. Verrassingen zijn uit de lucht. Wat overblijft is een setlist waar veel Dylan-adepten een warme band mee hebben. Een cadeautje, waarbij je kan verwachten dat het kritisch wordt uitgepakt.

In de akoestische set waarmee dit concert (uiteraard) begint, komt het breekbare stemgeluid van Cat Power goed tot z’n recht. Vanaf de eerste noten (She Belongs to Me) hoor je dat dit niet zomaar een ‘sings Dylan’ wordt. Daarvan zijn er al genoeg. Cat draagt de liedjes, leeft erin en eert de meester. Muzikaal blijft ze dichtbij het origineel - het staat haar goed.
Met name Fourth Time Around, It’s All Over Now, Baby Blue en Desolation Row pakken erg goed uit.

Waar de elektrische set in het origineel als een oerknal op je neerkomt, komt Tell Me, Momma minder rauw op je dak dan in het origineel. Dat is geen reden tot kritiek: je kan niet zijn wie je niet bent. En dus krijgen we een meer gedoseerd geluid van die bekende set. Ook hier doet het weinig af van hetgeen je kent. Cat is minder rauw dan Dylan, zonder meer. Maar met de registers minder open blijft er meer ruimte voor het woord.

Het woord van Dylan, die hier een prachtig eerbetoon krijgt. Van Cat - met minder Power.

Als liefhebber van oom Bob ga ik dit zéker vaker draaien. Gelukkig staat mijn CD-collectie alfabetisch op voornaam. Kan Cat mooi achter die enorme rij van Bob; om de C in te luiden.

Cat Power deed ooit al eens een fantastische cover van een van mijn Dylan favorieten “Stuck inside of mobile with the Memphis blues again”.
Dat was voor de soundtrack van de film “I’m not there”
Toen liet ze al zien dat ze over gave beschikt om de nummers een prettig klinkend, eigenzinnig, eigen geluid te geven zonder het origineel geweld aan te doen.
Daarom ben ik wel benieuwd naar dit live album. Op Spotify staan slechts 4 nummers maar die klinken wel erg goed. Misschien moet ik deze LP maar in huis gaan halen.

Ik hou van Cat Power. Haar stem, haar grillige persoonlijkheid, haar verschijning, en haar vermogen om nummers van anderen naar haar hand te zetten. Vaak doet ze dat door een hele eigen draai aan covers te geven. Hier blijft ze, net als bij haar eerdere cover van Stuck Inside Of Mobile With The Memphis Blues Again, heel dicht bij het origineel. Té dicht wat mij betreft, op het randje van naspelen. Ook qua instrumentatie, die wel wat minder uitbundig is. Het is vakkundig en uit liefde gedaan (wie Cat Power een beetje heeft gevolgd weet dat Dylan haar grote idool is), maar ik had toch liever iets meer Chan gehoord.

Het tweede deel met de band bevalt mij beter dan de akoestische versies. Daarop vind ik dan weer haar stem soms geforceerd. Tis ook nooit goed Maar fan blijf ik van beiden. Integraal nu op youtube.

Er zijn mensen voor minder opgenomen in een gesloten instelling

Nummers blijven inderdaad dicht bij het origineel, maar ik kan gewoon uren en uren naar haar stem luisteren. Een van de beste Dylan cover albums die ik ken.