Ann Wilson & Tripsitter - Another Door (2023)

Geen slecht nummer op dit album, maar helaas ook geen positieve uitschieters met de wow faktor. Misschien groeit het album nog, maar voor nu 3 sterren.

Compleet gemist! De "nieuwe" groep van Ann Wilson van Heart. Bij LouderSound lees ik dat er een nieuw album aankomt, dadelijk eerst deze eens beluisteren.

RonaldjK, wellicht heb je dan ook de drie solo albums van Ann gemist? Stuk voor stuk fijne platen... Altijd een zwak gehad voor Ann maar ook voor haar zus Nancy.

Ja, warempel! Ik heb wat in te halen! En nog een klein weekje wachten en dan... Diep Paars!!!

Yes!!

Ann Wilson is sinds 1976 een begrip als zangeres van Heart, de groep met haar zus Nancy. De weg die de groep aflegde kende hoogte- en dieptepunten, wat echter altijd tot minimaal redelijke albums leidde en vaker tot sterk werk. Nu Heart het de laatste jaren rustiger aandoet, is er tijd voor solowerk. Another Door is haar vierde soloalbum, de tweede met eigen werk én de eerste met haar eigen groep.
Naast muziek is er een documentaire over haar gemaakt, zie hier een interview met regisseuse Barbara Hall en daar de trailer.

Bijkomend voordeel van deze levensfase is dat de druk van de muziekindustrie nagenoeg ontbreekt. Gewoon muziek maken waar je je goed bij voelt. In dit geval met de groep Tripsitter met daarin gitaristen Paul Moak (tevens toetsen) en Ryan Wariner, bassist Tony Lucido en drummer Sean Lane. Bovendien leverde gitarist/pianist Tom Bukovac de nodige bijdragen. Anders dan bij Heart ontbreekt Nancy en bovendien is de inbreng van Ann groter, waarbij ze de muziek schreef met de groep, overigens niet te verwarren met Tripsitter uit Tirol.
Kortom, Ann Wilson met Tripsitter is een geheel nieuw hoofdstuk. Ontkomen aan de vergelijking met Heart lukt mij echter niet: in de bijna vijftig jaar dat Magic Man en Crazy on You mij bekend zijn, zijn die nummers mét haar stem bijna in mijn genen geïmplanteerd...

De laatste albums van Heart pakten me niet zo. Dat is hier beter, al waren er enkele draaibeurten voor nodig. Zo is de kalme opener Tripsitter niet mijn gedroomde aftrap, ook niet na vaker draaien. Boeiender is track 2 This Is Now, al vond ik ook dat nummer aanvankelijk te kabbelend. De melodielijnen overtuigen gaandeweg en de dromerige rock heeft een zekere jaren '70-sfeer.
In Rain of Hell wordt robuuste rock afgewisseld met ingetogen coupletten, waarin Wilsons stem floreert. Het rauwe randje is fraai én ze kan nog steeds de hoogte in.

Mijn favoriet is het vlotte én ontspannen Stranger in a Strange Land, met veel toetsen en lange gitaarlijnen. Alsof de aor-Heart alsnog een doorstart krijgt. Steviger is het eveneens uptempo Waiting for Magic, één van de nummers die over groeicapaciteiten beschikt.
In Ruler of the Night echo's van Hearts rockende jaren '70, mede dankzij haar - verrassing! - dwarsfluitspel. Het wordt gevolgd door de akoestische gitaarballade Still met daarin een cello, fraai opbouwend naar een climax. Met Rusty Robots trappen Wilson en de gitaristen zowel gas- als effectpedaal in.
What If is overtuigender dankzij een sterkere melodie, het midtempo Little Things bevat de nodige piano plus een fraai huilende gitaarsolo, slotlied Miss One and Only sluit kalmpjes maar niet pakkend af.

Enerzijds is Another Door tijdloos, anderzijds als een meer ontspannen vervolg op Hearts grunge-/Seattle-invloeden van de laatste albums. Dat geldt ook voor de productie, waarbij soms iets terugklinkt van Wilsons jaren '70 en '80.
In 2024 maakte Wilson bekend dat ze met goed resultaat een kankerbehandeling had ondergaan. Onlangs werd ze alweer 76, maar de geraniums lokken niet. In augustus volgen nieuw werk én een tournee met Tripsitter. Laat ik in de tussentijd de twee soloalbums van zus Nancy eens afspelen, om te beginnen Baby Guitars uit 2009.