Art of Anarchy - Let There Be Anarchy (2024)

Soto is ongetwijfeld een fijn bandlid, zeker vergeleken met Stapp en Weiland, maar zijn stem kan me echt niet bekoren. Te vlak, te weinig dynamiek ... Jammer. Ik vond deze band wel de moeite, maar met Soto aan de microfoon verlies ik mijn interesse.

Daar kan ik wel in meegaan. Soto is best een aardige zanger maar de geweldenaar die sommigen (velen?) in hem zien deel ik niet altijd. Ik kan er prima naar luisteren hoor maar het ligt een beetje aan de band of het project waarom het gaat. Ik hoor nu net het nummer Die hard voor het eerst nadat ik door een maat was getipt. Zit heel behoorlijk in elkaar. De rest van het album ook maar eens checken.

Je verzint het niet; het debuutalbum werd opgenomen met wijlen Scott Weiland achter de microfoon, vervolgens werd Scott Stapp gevraagd de honneurs waar te nemen. Nu is het Jeff Scott Soto die de zang voor zijn rekening neemt.
De muziek ligt in het straatje van bands als Shinedown en Godsmack; dat houdt in risicoloze en zouteloze spierballenrock. Alles klinkt formule-matig zonder je er echt aan te irriteren.
Jeff is an sich een prima zanger maar op de een of andere manier vind ik hem horen zingen altijd wat vermoeiend. Kwestie van doseren dus.
Dat geldt niet voor deze plaat, het gebrek aan avontuur, een dichtgesmeerde productie en teveel songs die lang worden uitgesmeerd zonder dat daar de noodzaak voor is.

Hm...Shinedown en Godsmack waren niet echt de eerste bands die me te binnen schoten toen ik Die hard op had staan. Misschien dat de rest van het album die associatie meer oproept?