Kids with Buns - Out of Place (2023)

Het is 2018 als Marie Van Uytvanck en Amber Piddington elkaar tijdens de Antwerp Pride ontmoeten. Doordat ze met dezelfde soort tienerproblemen worstelen, dezelfde kijk op de boze wereld hebben en dat ze tevens zeer getalenteerde jonge muzikanten zijn ontstaat er al snel een hechte vriendschap tussen dit tweetal. Kids With Buns is een feit. Dit werpt twee jaar later al de vruchtbare vruchten af als ze tijdens Humo’s Rock Rally hoge ogen gooien en ook Studio Brussel ze in de armen sluit. Met het vorig jaar verschenen Waiting Room zetten ze zichzelf definitief op de kaart. Ze herplaatsen zich in depressieve jongeren, die tijdens de corona stilte in wachtstand afwachten hoe de wereld weer in beweging komt. Met deze EP spelen ze zich ook bij Written In Music in het vizier en kijken we reikhalzend naar het vervolg uit.

Die voortzetting komt nu met het volwaardige Out Of Place. Vooral om de sound live groter te presenteren schakelen ze de hulp van bassist Stijn Konings en drummer Dajo Vlaeminckx in, die zich ondertussen volwaardige Kids With Buns bandleden mogen noemen. Het versterkt de sobere omlijsting waardoor de teksten van Marie Van Uytvanck nog meer tot het recht komen. Eigenlijk is haar zang behoorlijk vlak, leeg bijna. Maar hierdoor komen haar emoties juist zoveel krachtiger binnen. Haar androgene stemgeluid heeft de stoere mannelijke dieptes en het vrouwelijke moederinstinct, waardoor ze een uniek eigen geluid neerzet welke vergelijkingen met Tracy Chapman oproept. Amber Piddington is duidelijk groeiende in haar gitaarspel en verlegt de indiepop twist naar de meer toepasselijke eighties postpunk hoek.

Kids With Buns 2.0 is zoveel warmer, intenser zelfs. Het Marie Van Uytvanck en Amber Piddington duo blijft verantwoordelijk voor de basis, maar wat kleurt het allemaal prachtig bij elkaar. Een mooi voorbeeld van deze werkwijze is het dragende treurige Colder hoogtepunt, een track welke duidelijk zijn opzet in de duo presentatie heeft. De overige instrumenten mengen zich aarzelend in het geheel om uiteindelijk tot uitbarsting te komen. Ook Stubborn Mind benut volledig die inkleuring van het overige tweetal, al verdient de afronding een fraaier einde. Diezelfde fout maken ze bij de The Balance fade out.

De vooruitgeschoven Daughter single speelt op de opgelegde prestatiedrang van ouders in. Het moet allemaal nog zoveel beter, perfecter waardoor ze vergeten om hun trots te uiten. Het is gewoon een rotperiode, waarbij jongeren tussen wal en schip vallen, omdat de maatschappij ook nog niet weet hoe ze de toekomst moeten inrichten. De behoefte aan liefde en begrip is groter dan ooit, het is niet meer een kwestie van geven en nemen, maar vooral van geven. De positie van Daughter op de Out Of Place plaat wordt door het dreampop Intro versterkt. Hierdoor hakt de krachtige single er nog beter in. Stijn Konings drukt zijn bas diep dwingend in de song, wat een meerwaarde is deze muzikant toch. Dajo Vlaeminckx zweept op het juiste moment het tempo op. Wat een sterrenteam!

Het melodramatische Clutter weeft het akoestische raamwerk met muzikale ragdraden dicht. De Clutter zomersingle distantieert zich van de kakofonische omgeving en grijpt tekstueel sterk naar het Waiting Room isolement terug. Het verval van de leegte tot je leefomgeving klimatiseren, doelloos en futloos rondhangen met een ground zero energie level. Het Bathroom Floor gevoel is voor iedereen herkenbaar. The Balance, de weegschaal van het leven. De maatschappij haalt je in, en je blijft alleen achter. Het volwassen Nothing New is de pijnlijke bewustwording dat er nog steeds niks verandert. Daarom is de behoefte aan bands als Kids With Buns zo groot. Daarom komt juist het klein gehouden Word zo confronterend hard binnen. Hoe meer zielen deze visie uitdragen, hoe sterker de gemeenschap.

De gaypride regenboogkleuren worden in een dikke zwarte pek laag ondergedompeld, waardoor er bijna niks van die trots overblijft. Het toekomstperspectief is iets hoopvoller, iets positiever gestemd, maar er valt nog genoeg werk te verrichten. De volledige erkenning is een vage stip aan de horizon. Het opbouwende How Bad Could It Be is de belichaming van het buitenstaander gevoel. Waarom is het nog steeds een noodzaak om een lesbische relatie te verantwoorden? Waarom is de homofobische maatschappij hier nog steeds niet klaar voor? How Bad Could It Be heeft zich in de tussentijd tot een hedendaags rechtvaardig geuzen strijdlied ontwikkelt. Hier wordt geschiedenis geschreven. Een krachtig explosief statement waarmee ze die geliefde outsiderrol ontgroeien. Schuilen, liefde ontvangen en liefde geven.

Marie Van Uytvanck is de spreekbuis voor deze getraumatiseerde generatie, waarvoor het ondersteunende woordje na afloop van het concert zoveel meer betekent. De zwaar aangezette What Happens in Your Brain steungetuigenis bewoont die gedachtegang van een ander, soms is een klein beetje inlevingsvermogen net dat kleine zetje in de juiste richting. Gelukkig is niet alles zo zwaar. In het luchtige Pale Face draait het vooral om de liefde, het elkaar begrijpen. Laten we vooral dat laatste in gedachte houden. Kids With Buns komt hun beloftes na, en presenteren een sterke debuutplaat.

Kids with Buns - Out of Place | Rock | Written in Music - writteninmusic.com

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Kids With Buns - out of place - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Kids With Buns - out of place
De Belgische band Kids With Buns maakt indruk met haar debuutalbum out of place, waarop aanstekelijke klanken, karakteristieke zang, persoonlijke teksten en direct memorabele songs hand in hand gaan

Kids With Buns ontstond ooit als een project van de Belgische muzikanten Marie Van Uytvanck en Amber Piddington, maar op het debuutalbum out of place klinkt Kids With Buns vooral als een band. Het is een band die makkelijk overtuigt met lekker in het gehoor liggende popsongs, die soms ingetogen klinken en soms rocken en altijd lekker in het gehoor liggen. Het zijn popsongs die op weten te vallen door de bijzondere stem van Marie Van Uytvanck, door fraai gitaarspel en zeker ook door de intieme songs en persoonlijke teksten, die een indringend beeld schetsen van alles waarmee jongeren momenteel worstelen. De voortekenen waren goed, maar het debuut van Kids With Buns is nog een stuk beter dan verwacht.

Marie Van Uytvanck en Amber Piddington liepen elkaar een paar jaar geleden min of meer bij toeval tegen het lijf tijdens Antwerpen Pride, maar deze ontmoeting heeft inmiddels geresulteerd in een bijzondere en zeker in België succesvolle muzikale samenwerking. De twee timmeren sinds 2019 aan de weg als het duo Kids With Buns en trokken zoals gezegd met name in België flink wat aandacht, onder andere met een halve finaleplek tijdens Humo’s Rock Rally (de Belgische variant van de Grote Prijs van Nederland) en het winnen van De Nieuwe Lichting van Studio Brussel.

Op de website van Kids With Buns wordt de muziek van het tweetal nog omschreven als bedroom indiepop en indiefolk, maar sinds het tweetal gezelschap kreeg van bassist en toetsenist Stijn Konings en drummer Dajo Vlaeminckx is dat label nog maar ten dele van toepassing. De slaapkamer is verruild voor de studio wat een voller en steviger geluid oplevert. Kids With Buns debuteert deze week met haar debuutalbum out of place (geen hoofdletters) en dat is een album dat ook in Nederland hoge ogen moet kunnen gaan gooien.

Kids With Buns verrast op haar debuutalbum met een serie frisse en bijzonder lekker in het gehoor liggende popsongs, maar het zijn ook popsongs met een duidelijk eigen geluid. Dat eigen geluid dankt Kids With Buns voor een belangrijk deel aan de bijzondere stem van Marie Van Uytvanck. De Belgische muzikante beschikt over een opvallend laag en zeer karakteristiek stemgeluid, waaraan ik even moest wennen, maar waarvan ik vervolgens snel onder de indruk raakte.

Het is een stem die heel af en toe doet denken aan die van Everything But The Girl’s Tracey Thorn en op andere momenten aan Tracy Chapman, maar Marie Van Uytvanck heeft vooral een zeer karakteristiek eigen geluid. De zang van Marie Van Uytvanck voorziet alle songs van Kids With Buns van dat beetje extra dat nodig is om op te vallen binnen het enorme aanbod van het moment en het is een stem die ik alleen maar mooier vind worden naarmate ik het album vaker hoor. Het is een stem die prachtig contrasteert met de juist vrij hoge stem van Amber Piddington, die spaarzaam wordt ingezet, maar wel steeds zorgt voor bijzondere accenten in de muziek van Kids With Buns.

In muzikaal opzicht klinkt de muziek van Kids With Buns wat sneller vertrouwd dan in vocaal opzicht, want de mix van uptempo gitaarsongs en wat meer ingetogen folky songs heeft niet veel tijd nodig om zich op te dringen. Zeker in de wat stevigere songs profiteert het duo flink van de twee extra krachten in de band, maar ook als Kids With Buns flink gas terug neemt, klinkt de muziek van de band geweldig.

Marie Van Uytvanck en Amber Piddington hebben een aantal zeer persoonlijke songs geschreven waarin ze zich zeer kwetsbaar op durven stellen en de nodige problemen van een jonge generatie voorbij komen. Het maakt van out of place een intiem, puur en eerlijk album, dat langzaam maar zeker steeds meer indruk maakt.

Marie Van Uytvanck bepaalt met haar stem voor een belangrijk deel het geluid van Kids With Buns, maar het fraaie gitaarspel van Amber Piddington mag zeker niet onvermeld blijven. Zowel het gitaarspel als de zang zorgen ervoor dat het debuutalbum van Kids With Buns aan de ene kant een feest van herkenning is met een herkenbaar klinkende mix van indiepop, indierock en indiefolk, maar aan de andere kant ook twaalf tracks lang fris en origineel klinkt. Mooi debuut al met al. Erwin Zijleman

Was vorige week min of meer per toeval getuige van hun concert in het Burger in Deventer. Moet zeggen dat de 2 dames ondanks hun leeftijd een heel professioneel optreden gaven. Prachtig gecomponeerde en gearrangeerde liedjes met kop en staart die blijven hangen. De symphatieke Marie op akoestische gitaar heeft een ontwapenende uitstraling en prachtige stem die live nog mooier uitkomt dan op plaat. Aangevuld door een iets excentriekere Amber op elektrische gitaar zorgt dit voor een prachtig geluid waarin ook de intiemere liedjes moeiteloos overeind blijven. De 2 mooiste nummers zijn wmb How bad could it be en Bathroom Floor, welke laatste in de toegift door de dames temidden van het (helaas spaarzame) publiek tot een hoogtepunt werd gestuwd. Dikke aanrader dit album en om een live optreden bij te wonen !

Non-album track Geef Al Je Geld Aan De Arme Kinderen, komt zo hard binnen. Wonderschoon nummer!

Ik heb deze na een paar maanden een herkansing gegeven en kom tot the conclusie dat ik niet kan wennen aan haar stem. Muzikaal is het best OK. De hoes doet me wel denken aan een van de beste Nederlandse albums aller tijden.