The Velvet Underground - 1969 (1974)

Prachtige voorkant Desalniettemin bevalt de inhoud ook niet gering!

Geweldig live-album is dit alweer... deze band kan eigenlijk niet echt iets verkeerd doen

Overigens vrij vreemde titel: Live With Lou Reed (lijkt me best logisch dat het met Lou Reed was in 69...)

Lou Reed was in '74 al wereldberoemd, maar de platen van de VU werden pas ontdekt door de wereld, en om deze bijvoorbeeld beter te laten verkopen hebben ze er maar de naam van Lou Reed bijgezet.

Bij The Velvet Underground - 1969: Velvet Underground Live, Vol. 2 (1974):

Ongeveer hetzelfde als volume 1 of niet???

ja

Wat ik me wel afvraag, en misschien dat iemand me dat hier kan vertellen, zijn de live albums van The Velvet Underground wel echt de moeite waard? Ik heb die 4 albums en Another View al namelijk, en het zou zo zonde zijn als ik dan die live dingen niet luister omdat ze studio misschien beter zijn.

Deze liveopnames verschillen niet wezenlijk van de studio-opnames, ze zijn gewoon rauwer en in de meeste gevallen ook langer. Heroin, Rock and Roll, What Goes On en Waiting for My Man, bijvoorbeeld, hebben een botergeile jam. Kwaliteit is goed, zang komt goed door. Bindteksten of ander noemenswaardig geleuter is er niet, tenzij aan het begin van track 1. De verzamelbox Peel Slowly and See klopt deze dubbel-cd echter op alle gebieden.

Ik heb hem inmiddels beluisterd, gewoon een goed live album. Het komt wat sloom op gang (Waiting for the Man kan en móet gewoon beter), maar daarna is het zeker de moeite waard. Eén van de hoogtepunten is What Goes On, die véél beter is dan de studioversie. Een ander groot voordeel t.o.v. studiowerk is Femme Fatale, die veel mooier klinkt zonder die vreselijke Nico.

Live klinken de Velvets gewoon goed, maar over het algemeen blijf ik het een echte studioband vinden.

Ik vind van niet. Deze is duidelijk minder dan volume 1. Ocean en Pale Blue Eyes zijn goed, maar bij Heroin wordt het al minder. Deze versie van Heroin doet me helemaal niks. Het kabbelt allemaal maar voort evenals Some Kinda Love en Over You, die me al helemaal niet kunnen boeien. Sweet Bonnie Brown rockt dan al wat meer. White Light is normaal een klasse song, maar kan het nog saaier gebracht worden dan hier? Die achtergrond zang pff.... I Can't Stand It wordt redelijk uitgevoerd. I'll Be Your Mirror is ook goed.

Vreselijke opnamekwaliteit trouwens, ontiegelijk storend.

Een beetje vreemd. Dit was, volgens mij, uitgebracht op één dubbelelpee, maar hier op MuMe staat hij in twee delen. Raar!
Zeker een goede plaat, maar niet zo goed als hun studioplaten!

4*

Dat komt omdat deze inmiddels gesplitst is op twee losse CD's.

OK, maar op MuMe staan toch altijd de officiële releases en niet de re-release versies zoals die op CD werden uitgebracht!

Dat klopte inderdaad niet. Ik heb deze gecorrigeerd naar de oorspronkelijke release (dus met de goede hoes - zonder volume 1 rechtsonder - en de volledige tracklisting).

De berichten van deel 2 heb ik hierheen gehaald (en bij het bericht van Stijn even quotes toegevoegd, anders is totaal niet duidelijk waar dat een reactie op was). Deel 2 verder verwijderd en de stemmers via PM geïnformeerd.

Deel 1 geef ik 4*, deel 2 moet het met 3* doen. Ik verander mijn stem dus naar 3,5*.

Ik handhaaf mijn stem. 'k Zie het als geheel. (Ik heb de originele LP).
Bedankt Herman voor je berichtje.

Voorkant? Het is een lekkere achterkant. En een schitterend innerlijk.

De Velvet Underground klinkt live vaak wat rommelig en in dit geval ook blikkerig. Hoe goed de nummers ook zijn, ik hoor ze veel liever op de studioalbums. Waarom je ergeren als je ook kunt genieten. Aan mij is dit dus niet zo besteed, Vanwege het slechte geluid maar 3*
Voor de liefhebbers is het misschien leuk te weten dat dit album voorkomt in de jaarlijst 1974 van Oor.

(Op 18 juni 2023 gepubliceerd op www.jorros-muziekkeuze.nl)

Dit weekeinde heb ik dit album een nieuwe kans gegeven. Ik vond de live opnames van de Velvet Underground altijd wat rommelig. Meer dan een ruime 6 waren ze me niet waard. Daar kom ik nu toch echt op terug.
Dit is een plaat die het hart en de ziel van de Velvet Underground bloot legt. Rauw, maar wel op een positieve manier. In de lang gerekte nummers wordt vrijuit gejamd door gitaar en toetsen. Soms zit het wat tegen het valse aan, maar dat stoort me nu niet neer.

De bekende songs zoals Sweet Jane. Heroin en opener Waiting For My Man zijn ook op dit album de prijsnummers.

Vreemd dat de opnames 5 jaar op een plank zijn blijven liggen alvorens ze op een dubbel LP in 1974 uit te geven. Lou Reed was inmiddels ook als solo artiest bekend en zijn naam werd apart op de hoes vermeld om de verkoop te stimuleren. Hat album is verdeeld op een Vol 1 en Vol2 CD gezet waarbij Vol 1 me iets meer aanspreekt.