Conchúr White - Swirling Violets (2024)

De eerste 2024-release waar ik naar uitkijk. Liefhebbers van John Grant, Father John Misty en Richard Hawley zullen dit ook wel smaken. Fijnzinnige barok van (opnieuw) het Groene Eiland. Wat zit daar momenteel in het water?

Conchúr White @ Martinikerk (ESNS 2022)

Doordat Conchúr White werkzaam in de zorg is en mentaal afhankelijke jongeren in hun problematiek begeleidt, ervaart hij van dichtbij dat er vooral behoefte aan geluksverhalen is. I Did Good Today optimisme van een geslaagd moment tussen het veelvoud aan misstappen. Een positieve wending maakt iemand sterker en doorbreekt de grauwheid die de maatschappij in een dominerende greep houdt. Het folky Rivers herplaatst zich in de uitzichtloze verslavingsdrang die hij op zijn werkveld tegenkomt en door enkel een brok puin te verleggen, ontstaan er nieuwe toegangswegen.

Uiteraard is de Ier zich van het feit bewust dat hij geen wereldverbeteraar is, maar het helpt natuurlijk wel. Buiten dat inzicht bezit de singer-songwriter het vermogen om beeldende triphop songs te maken die je met een glimlach betoveren en de starheid doorbreken. Hiermee verzet hij zich tegen de verhardheid van de dominante postpunk en de grimmige folk vertellingen waarmee Ierland zich momenteel mee op de kaart zet. Een beetje spelen met surrealistische invalshoeken kan geen kwaad, zeker niet als je deze aan warme jeugdherinneringen koppelt.

Schept Conchúr White dan een plastic fantasierijk waarin alles mogelijk is? Nee, de binding met het heden is van groot belang. Hij biedt geen hoop en troost, maar laat de toeschouwer wel weer opnieuw in dromen geloven. Een idealisme dat ooit zijn voedingsbodem in de kinderjaren vormt, maar dat steeds verder aan kracht verliest. Conchúr White ontgint die landbouwgrond, want onder die harde leemlaag bevindt zich genoeg vruchtbaarheid. We creëren leven uit een dood omhulsel en sprokkelen het afgeschreven Deadwood hout bijeen en schenken deze aan de aarde terug.

Met het bejubelend triomfantelijke zorgeloze The Holy Death kerstklokkenspel schopt hij wel tegen de heilige huisjes aan. Het is de opzet om deze als een winterse sneeuwbol wakker te schudden, juist niet om ze onnodig omver te walsen. De lente wenkt, we ruimen de rotzooi op en beginnen de dag met een schone lei. Het nachtelijke Righteous (Why Did I Feel Like That?) bekritiseert het opgelegde fundamentalisme en verslechtert het onderscheid tussen goed en kwaad. Staat religie boven God of zoekt het overkoepelende orgaan noodgedwongen zijn heil op de achtergrond in de luwte op.

Het emotionele fragiele Swirling Violets titelstuk staat met de diepgaande cellopartijen voor die nieuwe doorstart. Waarom een bucketlist met onmogelijke opdrachten opstellen als er genoeg winst uit de directe nabijheid te behalen valt. Waarom onnodig naar de horizon staren als je geliefde naast je op diezelfde lijn staat. Het verdriet zit hem in de te vroeg afgesloten Fawn liefdesromances en de innerlijke demonenstrijd welke zich met het ondergeschikte luchtig uitdragende The Women in the War voedt. Vrouwen houden langer de schijn op, terwijl hun mannelijke evenbeelden nietsvermoedend de dagelijkse gang van zaken oppakken.

Misschien zit die eenvoud wel in eenvoudige poppie liefdesliedjes. In het houden van, verspil je nooit veel woorden, omdat het gevoel al genoeg zegt. Misschien zit het juist in die vrouwelijke zachtheid, waarmee Conchúr White zich van zijn mannelijke collega’s onderscheidt. Misschien is er juist behoefte aan een nuchtere kijk op het geheel. Misschien is Conchúr White er enkel op uit om de luisteraar te vermaken en onbewust een stukje zelfbewustwording cadeau te geven. Of misschien levert de zanger in het begin van het jaar al een van de leukste debuutalbums van 2024 af en kost het enkel nog wat tijd voordat dit daadwerkelijk doordringt. Swirling Violets is net te toegankelijk voorzichtig om van een meesterzet te spreken, maar zeker een prima aftrap van deze jonge Ierse liedjesschrijver.

Conchúr White - Swirling Violets | Pop | Written in Music - writteninmusic.com

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Conchúr White - Swirling Violets - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Conchúr White - Swirling Violets
De Noord-Ierse muzikant Conchúr White schakelt op zijn debuutalbum Swirling Violets moeiteloos tussen ingetogen folk en broeierige pop en maakt, mede dankzij zijn bijzondere stem, heel veel indruk

Conchúr White komt voor mij volledig uit de lucht vallen, want zijn vorige band ken ik niet en ik ben zijn naam ook niet tegen gekomen in alle vooruitblikken op het muziekjaar 2024. Hierin had de muzikant uit Noord-Ierland niet misstaan, want met Swirling Violets heeft Conchúr White een uitstekend debuutalbum afgeleverd. Het is een album dat indruk maakt dankzij de mooie en bijzondere stem van de muzikant uit Noord-Ierland, maar ook zijn songs, die zowel folky als poppy klinken, overtuigen bijzonder makkelijk. Bij eerste beluistering was ik om, maar Swirling Violets van Conchúr White is sindsdien nog veel beter geworden. Een zeer memorabel debuutalbum al met al.

Het prille muziekjaar 2024 heeft al een aantal bijzondere albums opgeleverd, waaronder een aantal verrassend goede debuutalbums. Ierland opende het jaar prachtig met het overrompelende debuutalbum van SPRINTS, waarna Engeland deze week volgde met de geweldige alt-country op het eerste album van Brown Horse. Ook voor het volgende memorabele debuutalbum blijven we bij onze westerburen, want Conchúr White komt uit Noord-Ierland.

Met Swirling Violets heeft de muzikant uit Armagh, die in het verleden de band Silences aanvoerde, een prachtig debuutalbum afgeleverd. Net als Brown Horse maakt Conchúr White muziek die op het eerste gehoor vooral Amerikaans aan doet. Bij eerste beluistering van Swirling Violets moest ik vooral aan Sufjan Stevens denken, zeker als Conchúr White kiest voor songs met vooral invloeden uit de folk.

Daarvan zijn er een aantal te vinden op Swirling Violets, maar de muzikant uit Noord-Ierland kan ook uit de voeten met meer pop georiënteerde songs. Wanneer het album met wat minder akoestische gitaren en wat meer elektronica is ingekleurd heb ik ook zeker associaties met de muziek van Mercury Rev, The National, Bon Iver en Youth Lagoon, om een paar namen te noemen, maar geen van de vergelijkingen gaat meer dan een paar tracks mee.

Zeker bij de eerste kennismaking met de muziek van Conchúr White trekt vooral de stem van de Noord-Ierse muzikant de aandacht. Net als Trevor Powers van Youth Lagoon beschikt Conchúr White over een wat androgyn stemgeluid. In een aantal tracks op het album denk ik op de achtergrond duidelijk een hele mooie vrouwenstem te horen, maar omdat ik hier niets over kan vinden tussen de credits op de bandcamp pagina zou het ook best Conchúr White zelf kunnen zijn, wat zijn eigen beschrijving van het fraaie Rivers ook suggereert.

De songs op Swirling Violet maken een wat melancholische indruk, maar zeker als het album opschuift richting pop klinkt de muziek van Conchúr White ook zonnig en lichtvoetig. Het debuutalbum van de muzikant uit Armagh doet dan verlangen naar zorgeloze zomerdagen, maar zo nu en dan trekt er ook wel een donkere wolk over op Swirling Voices, dat uiteindelijk vooral optimisme uitstraalt.

Ik heb het album inmiddels flink wat keren beluisterd en ben echt enorm indruk van het debuutalbum van Conchúr White. De zang op het album is echt prachtig en ook de instrumentatie op en productie van het album verdienen alle lof. Het is knap hoe de Noord-Ierse muzikant intieme folksongs kan afwisselen met gloedvolle pop zonder dat het er op lijkt dat Swirling Violets van de hak op de tak springt.

De muzikant uit Noord-Ierland overtuigt op zijn debuutalbum niet alleen als zanger, maar zeker ook als songwriter, want wat zijn de songs op Swirling Violets mooi. Ze zijn ook nog eens buitengewoon verslavend, want ik kan blijven luisteren naar dit album dat je heen en weer slingert tussen intens kippenvel en een gevoel van euforie en gelukzaligheid.

Luister voor het kippenvel bijvoorbeeld maar eens naar de prachtige titelsong van het album, terwijl 501s klinkt als een zonnige popsong vol hitpotentie. Els songs lang sleurt Conchúr White je heen en weer tussen deze twee uitersten, waarna je alleen maar kunt concluderen dat hij een briljant debuutalbum heeft afgeleverd, dat net als de debuutalbums van SPRINTS en Brown Horse de lat hoog legt zo aan het begin van het jaar. Erwin Zijleman