Molly Hatchet - Devil's Canyon (1996)

Deze plaat kan gezien worden als comebackplaat.

Dave Hlubek had de band al voor Lightning Strikes Twice verlaten en werd vervangen door Bobby Ingram.
Duane Roland is ook intussen weg, en zijn plaats is ingenomen door niemand minder dan Bryan Bassett (bekend van de hit Play that Funky Music, maar ook gitarist voor de band Foghat).

In de loop van 10 jaar tijd is er sowieso niemand meer over van de originele line-up.

Danny Joe Brown maakt officieel nog wel deel uit van de band maar zingt niet op deze plaat.
DJB heeft zelf een vervanger aangewezen: Phil McCormack.

Devil's Canyon is de eerste in een serie southern rockplaten die de band in de jaren 90 en het nieuwe millennium op de wereld afvuren.

Redelijk inwisselbaar materiaal, maar ik kan deze plaat nog best hoog waarderen.
Enerzijds omdat in 1996, het best een verrassing was voor mij, dat de band nog bestond.
Anderzijds omdat het songmateriaal best sterk is, en het spelplezier ervan afspat.

Bobby Ingram is echt een erg goede gitarist en McCormack's stem lijkt een beetje op die van DJ Brown.

Thax voor de tip Ozric! Kende alleen Tatanka. Deze meer rock/metal georienteerde stijl van Molly Hatchet bevalt mij een stuk beter. Voor een schamele 6 eurootjes aangeschaft.

Tja, SPV... Doen weinig tot geen moeite om te promoten, maar de prijs is wel laag, altijd...

Enjoy!

Erg goede comeback plaat van MH. Lekker in het gehoor liggende en gitaar georiënteerde nummers.

Dit is Molly Hatchet zoals ik het graag hoor.

Goeie songs, lekker gitaargeweld zonder die zangeressen en andere flauwekul...

Oeh ik had The Journey nog niet gehoord...lekker die twinsolo's

Deze is zeker een goede voldoende waard. Soms meet metal dan rock, of in elk geval stevige hardrock.

Deze Molly Hatchet is stukken beter dan de mid- en eind jaren tachtig Deed is Done en Lightning Strikes Twice. Intussen is wel de gehele line-up op de schop gegaan.

Toetsenis Galvin is er nog wel bij, maar nieuwe bandleider is voorlopig Bobby Ingram samen met nieuwe zanger Phil McCormack (aangewezen door Danny Joe Brown als vervanger).
Op deze plaat en de volgende drie gaat het nog wel goed. Het is eigenlijk gewoon een stevige versie van wat ze op de eerste platen speelden. Wat epics, kortere partyrockers, en ook wat nummers met slidegitaar.
Toch is deze meer metal dan ooit.

Dreams (van Allmans) klinkt in deze versie ook erg aardig. Blijft een leuk recht-toe-recht-aan arrangement.

Erg leuke plaat en inderdaad vrij stevig in vergelijking met de oude platen. Deze staat bij mij nog geregeld op in de auto.

Zoals de goede oude Ozric Spacefolk ook zei bij een andere plaat: MacCormack gaat steeds slechter zinger en Ingram steeds beter gitaar spelen
En dat bevalt mij best.