Molly Hatchet - No Guts... No Glory (1983)

Laatste echt goede studioplaat van Molly Hatchet in de jaren 80...

Drummer Bruce Crump staat hier tijdelijk zijn kruk af aan B.B. Borden.
Zanger Jimmy Farrar is na twee middelmatige platen weer weg, en Danny Joe Brown is weer terug...

Verder schitteren en knallen Holland/Hlubek/Roland als 3mans guitar-army, en staat de plaat weer bol van de riffs en solo's...
Het epische Fall of the Peacemakers is weergaloos en kan zich meten met Freebird (Skynyrd) en Green Grass en High Tides (Outlaws)...

wereldplaat voor het eerst op cassette gekocht in een amerikaans truckerscafe.

Wat is je stem voor deze plaat?

Ik vind het de laatste goede plaat met Danny Joe Brown.

mijn stem voor deze plaat is vier sterren
als album is het inderdaad de laatste goede plaat met danny joe brown
en ook de allerbeste plaat

Fall of the Peacemakers is overigens een tribute aan John Lennon...

"Imagine, we called him a dreamer..."

Deze plaat is jammergenoeg van Spotify verdwenen..

Spotify en southern rock gaan niet goed samen.

Veel van mijn southern rock is op lp of als mp3 op mn laptop.

En intussen mensen maar hoog opgeven over Spotify.

Briljante plaat deze. De laatste echt goede.

Ja was mijn favoriet van Molly Hatchet..en is een keer hoes zonder die achterlijke ridder maar gewoon als een stelletje cowboys wat toch veel beter past bij Southern Rock

En ja dat is wel een nadeel van Spotify dat er ineens zomaar werk verdwijnt maar daar zullen andere aanbieders als Deezer en Tidal ook wel last van hebben.
Maar ik heb toch best veel "moderne" Southern Rock ontdekt via Spotify.
En ach fysiek (op LP/CD) kan men niet ook alles hebben....dus ik hoop dat ie weer terugkomt en anders gaan we hem maar op een andere manier downloaden.

vandaag de Vinyl versie binnengerekgen, blijft een heerlijke plaat met lekker gitaarwerk en goede songs. Zoals aangegeven blijft Fall of the Peacemakers erg gaaf, maar vlak het gitaarwerk in Both Sides ook niet uit!

Na de gefantaseerde bodybuilder-hoes van 'Take No Prisoners' krijgen we hier een meer realistische weergave van de band te zien, inclusief bierbuiken. Binnen twee jaar tijd, sinds de voorgaande plaat, zijn de bassist en drummer vervangen en is Danny Joe Brown weer van de partij met zijn typische, grommende zang. De productie van Tom Werman is weer erg goed, de band krijgt een wat makkelijk in het gehoor liggende rock-sound en het klinkt wat gelickter en gepolijster dan de eerste platen.

Gelukkig ligt de nadruk nog wel op gitaar-muziek, en krijgen de drie gitaristen genoeg de ruimte om los te gaan, zoals op het epische (aan John Lennon opgedragen) 'Fall of the Peacemakers', de boogiemetal van 'Under the Gun', het lekker swingende instrumentale 'Both Sides'. Het slechtste nummer van de plaat is niet door de band geschreven en is de eerste ballad van de band: 'Kinda Like Love'. Opmerkelijk is dat op 'Fall of the Peacemakers' na, geen enkele song van deze plaat ooit op een liveplaat is verschenen.

Verstopt in de credits zijn John Galvin als pianist (na deze plaat vast bandlid) en Grinderswitch-gitarist Dur Lombar die meespeelt op 'On the Prowl' en 'Both Sides'.

Opvallend is dat B.B.Borden (ex-Mother Finest) hier in een Wild West-outfit rondloopt, maar dat ook doet op de plaat 'Diablo Canyon' van Outlaws zo'n 10 jaar later. De Wild West foto is trouwens geschoten in het pretpark Six Gun Territory, in Florida dat op 1984 haar deuren sloot; "Tourists were entertained by simulated gun fights and attractive female can-can dancers. It was truly like a visit to the imaginary Old West that lived in our minds."

Ik moet zeggen dat ik een en zelfs een Wild West Themepark wel zou bezoeken en ook wel een Wild West-fotoshoot leuk zou vinden. Ik zou er zelfs wel willen werken als re-enacter. Maar ja.