Leah Rye - Symbiosis (2023)

Ik heb Leah Rye dit jaar ontdekt bij de Popronde, waar ze veel van deze nummers live bloedmooi met piano, gitaar, viool en tweestemmig speelt. Daar heb ik ook meteen de fysieke CD gekocht. De albumversies zijn donkerder en wat elektronischer, maar werken ontzettend goed in beide versies. Het album is meeslepend, spannend, met fantastische zanglijnen/harmonieën, interessante akkoordenschema's en geweldige productie. Vanaf de eerste noten van Swimming Season grijpt het me en laat het me niet meer los. Op de eerste dag meteen 3x op repeat gehad. Sterke aanrader voor mensen die houden van o.a. Eefje de Visser en Robin Kester en in het algemeen melancholische, donkere pop.
4,5*

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Leah Rye - Symbiosis - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Leah Rye - Symbiosis
De Nederlandse muzikante Leah Rye maakt diepe indruk met haar debuutalbum Symbiosis, dat in muzikaal, productioneel en vocaal opzicht excelleert en dat de fantasie eindeloos prikkelt met even aangename als avontuurlijke songs

De lat ligt in 2023 bijzonder hoog wanneer het gaat om vrouwelijke singer-songwriters van eigen bodem, maar met Leah Rye hebben we er een enorm talent bij. De Amsterdamse muzikante heeft met Symbiosis een bijzonder knap debuutalbum afgeleverd. Het is een album met een bijzonder rijk maar ook gevarieerd klinkend geluid, dat zowel elektronische als akoestische ingrediënten bevat. De songs van de Amsterdamse muzikante liggen bijzonder lekker in het gehoor, maar ondertussen gebeurt er van alles in de songs, die ook nog eens opvallen door de uitstekende zang van Leah Rye. Symbiosis is een fantastisch album met internationale allure.

2023 is tot dusver een uitstekend jaar voor de Nederlandse popmuziek, waarbij opvalt dat met name de vrouwelijke muzikanten het heel erg goed doen. Robin Kester, Someone, Amber Arcades, Pitou, Roufaida, Néomi, NinaLynn, Loupe, Ismena en natuurlijk Naaz waren allemaal goed voor albums die er wat bij betreft zowel nationaal als internationaal uit sprongen en een aantal van deze albums gaat zeker terugkomen in mijn jaarlijstje over 2023.

De koek is nog niet op, want deze week debuteert Leah Rye met het uitstekende Symbiosis en ook dit is een album dat flink boven het maaiveld uitsteekt. Leah Rye is het alter ego van de Amsterdamse muzikante Lisa Rietveld, die met haar conservatorium diploma op zak begint aan een bestaan als popmuzikant. Ik kende de muziek van Leah Rye al via haar vorig jaar verschenen debuut EP, die me met hooggespannen verwachtingen deed uitkijken naar haar debuutalbum.

Met Symbiosis maakt Leah Rye deze verwachtingen meer dan waar. Symbiosis is een album dat in alle opzichten kwaliteit ademt en dat zich kan meten met de beste popalbums die dit jaar zijn verschenen. De Amsterdamse muzikante heeft lang gewerkt aan haar debuutalbum en met resultaat. Symbiosis is in muzikaal en productioneel opzicht een bijzonder mooi en razend interessant album en ook in vocaal opzicht legt Leah Rye de lat hoog op haar debuutalbum.

De songs van Leah Rye zijn, zeker op de eerste helft van het album, vooral elektronisch ingekleurd. Met de ingezette elektronica kan het echter alle kanten op, want Leah Rye zet zowel atmosferische klankentapijten als aanstekelijke beats in op Symbiosis. Zeker bij de eerste kennismaking met het album blijf je je verbazen over de variëteit op het album, want iedere track klinkt anders. De instrumentatie op Symbiosis varieert van sober en subtiel tot aanstekelijk en uitbundig, waarbij zowel elektronische als akoestische klanken worden ingezet.

De songs van Leah Rye zijn bijzonder toegankelijk, zeker wanneer ze flirten met de dansvloer, maar de Amsterdamse muzikante heeft haar songs ook volgestopt met bijzondere ingrediënten, waardoor het avontuur er van af spat. In muzikaal opzicht fascineert en intrigeert Symbiosis van de eerste tot en met de laatste track, maar ook in vocaal opzicht maakt Leah Rye flink wat indruk.

De Nederlandse muzikante beschikt over een aangenaam klinkende stem, maar ze zingt ook met veel expressie en emotie, wat je het best hoort in de meer ingetogen tracks aan het einde van het album, zoals het echt prachtige Sit Down, dat laat horen dat Leah Rye echt alle kanten op kan met haar stem. Ook de zeer persoonlijke teksten van de Amsterdamse muzikanten zijn overigens zeer de moeite waard.

Alles komt nog beter tot zijn recht wanneer je het album met de koptelefoon beluistert en van alle kanten wordt bestookt met bijzondere accenten en wonderschone passages. Het is allemaal bijzonder knap geproduceerd, wat nog extra glans krijgt wanneer je je bedenkt dat Leah Rye voor haar debuutalbum alles in eigen hand hield.

Leah Rye heeft zich voor haar debuutalbum laten beïnvloeden door uiteenlopende genres en heeft al deze invloeden op fraaie en knappe wijze aan elkaar gesmeed tot een bijzonder geluid, dat aan de ene kant direct vertrouwd klinkt, maar aan de andere kant behoorlijk eigenzinnig is. 2023 is zoals eerder gezegd een prachtig jaar voor de Nederlandse popmuziek en krijgt nog wat meer glans door het prachtige Symbiosis van Leah Rye, dat absoluut jaarlijstjeswaardig is. Erwin Zijleman

Net ontdekt en dus nog geen oordeel, maar eerste luisterbeurt is voorzichtig positief. Vrijdag 10 mei een optreden in Patronaat Haarlem en die gaan we ook maar eens checken.

Voor mij het album van 2023. Patronaat ga ik ook zeker heen!

Ik heb er inmiddels een paar luisterbeurten op zitten en ik snap je absoluut. Helaas is dit niet helemaal mijn ding; veel te elektronisch voor mij. Dat pakt bij sommige artiesten wel goed uit voor mij, zoals bij Caroline Rose (aanrader!), maar in dit geval dus niet. Puur een kwestie van smaak helaas. Heel misschien pak ik Patronaat wel mee en ga ik alsnog om.