Molly Hatchet - Take No Prisoners (1981)

Kort verhaal, voor de verandering. Ooit binnengehaald op lp voor de luttele som van 5 eur, ik weet niet meer waar, ik kan het nog terugvinden op deze website. Initieel een 3,50 gegeven maar ik verhoog naar een 4,00. Waarom? De kwaliteit van dit album om een glimlach op mijn gezicht te toveren, zeker na weer één van die werkdagen. Mijn probleem. Her en der las ik, een hardere versie van Lynyrd Skynyrd. Kan zijn, ik ken niet genoeg van Molly Hatchet. Ik beleef plezier aan dit album, recht evenredig met het prachtig geluid en speelplezier van deze muzikanten. Drie gitaristen die weten wat ze doen. Doorleefde zang. Smaakt naar meer.

Indertijd plukte ik Take no Prisoners uit de biebbak, mede vanwege de hoes. Waar ik harde, gemeen klinkende hardrock verwachtte, klonk echter southern rock; soms stevig, soms loom.
Drie nummers belandden op cassettebandje. Van de A-kant het uptempo Loss of Control en op de B-kant het swingende en vrolijke Lady Luck, waarin ik zelfs de blazers kon waarderen (daarover waren mijn schoolvriend en ik verbaasd: trompetten en toch lekker?), met de semiballade Power Play (met congo's en tóch werkt het! Alweer verbazing!).
Het gitaarwerk was regelmatig genieten, de zang was me echter te vlak. De binnenhoes was weer eens gejat, ik ontbeerde dus alle achtergrondinformatie.

Lang leve streaming, inmiddels kan ik de muziek van verloren gegane cassettes herbeluisteren. Mijn voorkeuren blijken onveranderd, maar er komt een favorietje bij: Respect me in the Morning. Herken ik in dit duet niet de stem van (Baby Jean) Joyce Kennedy van Mother's Finest? Jawel, het is haar en wélk een passie voegt die stem onmiddelijk toe!

Stevige southern rock, een genre dat ik sinds enkele jaren meer kan waarderen dan voorheen. Vier favorieten op dit album dat ik met drie sterren waardeer. Ik moet eens een playlist van deze band en het genre gaan maken.