D'Virgilio, Morse & Jennings - Sophomore (2023)
mijn stem
5 stemmen
Verenigde Staten / Verenigd Koninkrijk
Pop
Label: Inside Out
-
Hard to Be Easy (5:09)
-
Linger at the Edge of My Memory (5:04)
-
Tiny Little Fires (3:32)
-
Right Where You Should Be (3:43)
-
The Weary One (4:45)
-
Mama (3:52)
-
I'm Not Afraid (3:57)
-
Weighs Me Down (4:12)
-
Walking on Water (5:18)
-
Anywhere the Wind Blows (4:29)
-
Right Where You Should Be [Alternative Version] * (3:43)
-
The Weary One [Alternative Version] * (4:46)
toon 2 bonustracks
totale tijdsduur:
44:01
(52:30)
0
geplaatst: 19 december 2023, 23:01 uur
Ha! Werd het vorige album nog onder de noemer 'Rock' geschaard, hier noemen we het pop.
Het vorige album vond ik 3,5 sterren waard. Eens zien waar we hier uitkomen.
"Hard To Be Easy" is toch meteen weer een beetje 13 in een dozijn Morse materiaal. Ik heb de man (erg) hoog zitten, maar hij poept wel met iets te veel gemak liedjes uit soms. Slecht? Neuh... Goed? Tja, jawel...
Nu is het aan Nick D'Virgilio om met "Linger At The Edge Of My Memory" een prachtig nummer ten gehore te brengen! Ik kreeg er zowaar een Spock's Beard (2005-2011) gevoel bij!
"Tiny Little Fires" begint me daar met een vreselijk irritant deuntje op de xylofoon of wat is het. Het houdt ook niet op. Stoppen! Nu! Nee, daar gaat het weer. Argh! Ross, waarom?!
De eerste drie songs waren achtereenvolgens Neal, Nick en dan Ross.
Nu nog een keer, maar dan twee achter elkaar per persoon:
Neal Morse lijkt een paar nummers van de "Songs From November" sessies van zolder te halen. Op zich is "Right Where You Should Be" een heel aardig nummer, maar de du-du-du's en la-la-la's zijn niet van de lucht. Hij kan het gewoon niet laten. "The Weary One" is gewoon wat te saai.
Nee, het is aan Nick D'Virgilio om er weer een beetje pit in te brengen met "Mama". Het lijkt een klein beetje buiten het doel van dit (en het vorige) album te liggen, namelijk om Crosby Stills Nash songs te schrijven. Dat mag de pret niet drukken. Vooral met "I'm Not Afraid" tovert NDV weer een glimlach op m'n gezicht met weer een Nick-era Spock's gevoel. Zo jammer van de ad libs (oh yeah, hahaha yeah, whoo!), daar kan ik niet zoveel mee en het haalt me uit de flow van dit verder lekkere nummer. Is dat trouwens Nick of Neal? Ik ben er niet helemaal uit.
In Jenning's "Weighs Me Down" begint de melodielijn precies zoals van "Julia". Maar dit is helaas iets minder goed. Gelukkig levert hij met "Walking On Water" wat mij betreft wederom het prijsnummer van de cd (op het debuut was dat "King For A Day" vind ik). Wat een heerlijk aanstekelijk nummer!
Als afsluiter mag Neal nog één maal z'n la-la-la en du-du-du november songs van stal halen. Dit keer heeft hij het beste voor het laatst bewaard. "Anywhere The Wind Blows" is een prima song en een goede afsluiter.
Grappig: op "Troika" kwam Nick D'Virgilio er maar bekaaid van af, maar hier zet hij twee kneitergoede songs neer met "Linger At The Edge Of My Memory" en "I'm Not Afraid". Samen met Jennings' "Walking On Water" zijn dat mijn keuzes voor de 'favoriete tracks'. (Sorry Neal.)
Wederom een ruime 3,5 sterren voor een bijzonder album.
Het vorige album vond ik 3,5 sterren waard. Eens zien waar we hier uitkomen.
"Hard To Be Easy" is toch meteen weer een beetje 13 in een dozijn Morse materiaal. Ik heb de man (erg) hoog zitten, maar hij poept wel met iets te veel gemak liedjes uit soms. Slecht? Neuh... Goed? Tja, jawel...
Nu is het aan Nick D'Virgilio om met "Linger At The Edge Of My Memory" een prachtig nummer ten gehore te brengen! Ik kreeg er zowaar een Spock's Beard (2005-2011) gevoel bij!
"Tiny Little Fires" begint me daar met een vreselijk irritant deuntje op de xylofoon of wat is het. Het houdt ook niet op. Stoppen! Nu! Nee, daar gaat het weer. Argh! Ross, waarom?!
De eerste drie songs waren achtereenvolgens Neal, Nick en dan Ross.
Nu nog een keer, maar dan twee achter elkaar per persoon:
Neal Morse lijkt een paar nummers van de "Songs From November" sessies van zolder te halen. Op zich is "Right Where You Should Be" een heel aardig nummer, maar de du-du-du's en la-la-la's zijn niet van de lucht. Hij kan het gewoon niet laten. "The Weary One" is gewoon wat te saai.
Nee, het is aan Nick D'Virgilio om er weer een beetje pit in te brengen met "Mama". Het lijkt een klein beetje buiten het doel van dit (en het vorige) album te liggen, namelijk om Crosby Stills Nash songs te schrijven. Dat mag de pret niet drukken. Vooral met "I'm Not Afraid" tovert NDV weer een glimlach op m'n gezicht met weer een Nick-era Spock's gevoel. Zo jammer van de ad libs (oh yeah, hahaha yeah, whoo!), daar kan ik niet zoveel mee en het haalt me uit de flow van dit verder lekkere nummer. Is dat trouwens Nick of Neal? Ik ben er niet helemaal uit.
In Jenning's "Weighs Me Down" begint de melodielijn precies zoals van "Julia". Maar dit is helaas iets minder goed. Gelukkig levert hij met "Walking On Water" wat mij betreft wederom het prijsnummer van de cd (op het debuut was dat "King For A Day" vind ik). Wat een heerlijk aanstekelijk nummer!
Als afsluiter mag Neal nog één maal z'n la-la-la en du-du-du november songs van stal halen. Dit keer heeft hij het beste voor het laatst bewaard. "Anywhere The Wind Blows" is een prima song en een goede afsluiter.
Grappig: op "Troika" kwam Nick D'Virgilio er maar bekaaid van af, maar hier zet hij twee kneitergoede songs neer met "Linger At The Edge Of My Memory" en "I'm Not Afraid". Samen met Jennings' "Walking On Water" zijn dat mijn keuzes voor de 'favoriete tracks'. (Sorry Neal.)
Wederom een ruime 3,5 sterren voor een bijzonder album.
* denotes required fields.
* denotes required fields.