The Reytons - Ballad of a Bystander (2024)

Die single is bijna clichématig met een klein elektronisch randje. Maar ik vind m wel leuk vooralsnog.

Tweede single smaakt bij mij echt naar meer! De gasten van Reytons overtuigen met Market Street. 3 jaar achterelkaar 3 albums uitbrengen zonder label! Hoeveel bands doen dat na.

Drie volwaardige albums in drie jaar tijd. Ik heb de plaat vandaag beluisterd en de gevoelens zijn dubbel.
Enerzijds gaan de tekortkomingen die deze band heeft toch wat storen. Met name toch een mate van eenvormigheid in tempo, sound, zanglijnen en melodieuze opbouw. Er is wel wat muzikale verbreding en progressie (wat snippers elektronica, wat voorzichtig afwijkende zanglijnen, wat meer kasabian en minder arctic monkeys) , maar men houdt vooral vast aan de bekende formule.
Anderzijds kwamen de meeste songs gewoon sterk op mij over, op het eerste gehoor ook beter als die van het vorige album. Halverwege de autorit kon ik de helft al fonetisch meeblèren. En ja, als de formule werkt...

Ik wacht nog even met een definitief oordeel waar het heen gaat, maar ik schrijf the Reytons nog niet af voor nu.

Meer van hetzelfde maar gewoon weer heel lekker! Doen ze goed, The reytons!

Naar aanleiding van het uitstekende Market Street dit album en wat eerder werk van de band gaan beluisteren. Het ligt allemaal erg makkelijk in het gehoor, maar van de drie langspelers die ze tot nu toe hebben uitgebracht vind ik het debuut nog het sterkst en lijkt het telkens wat verder af te glijden. Het eerder genoemd nummer blijkt een vreemde eend in de bijt voor mij, in die zin dat die song als enige wel het juiste soort melancholie weet op te roepen en me bij de kladden grijpt.

Verder is dit voor de ledige 0% origineel, maar dat weten deze gasten volgens mij zelf ook donders goed. Weinig pretentie dus, en live zal dit wellicht goed pakken, dat speelt in hun voordeel. Het hele scala aan Britse bandjes passeert de revue in mijn hoofd, in vergelijking met het debuut wat minder Arctic Monkeys, dat wel. IDLES en Yard Act op de wat meer weerspannige songs, maar zeker naar het einde staan er wel een aantal verschrikkelijk dreinerige songs op dit album, bij een koppel nummers moest ik zelfs aan Imagine Dragons denken en dat kan men toch moeilijk als compliment duiden.

2,5 sterren, grotendeels dankzij Market Street

Een paar weken verder en ik heb besloten om mijn kritischer inborst gewoon ff te negeren. Het mag dan muzikaal aan elkaar hangen vd clichés, maar de liedjes zijn goed geproduceerd, zitten vol hooks en dat maakt dit gewoon erg fijne automuziek. Volume omhoog, gaspedaal omlaag en gaan!

De vorige 2 kon ik nog appreciëren, maar deze derde is gewoon meer hetzelfde met minder goeie songs. Het begint nog leuk maar halverwege heb ik het wel gehoord. Teleurstellend voor een kort album.

Zag ze deze avond live op aanraden van een vriend. Leuke sfeer met vele Britse fans. De band zelf klonk te gelikt en het deed me heel weinig. Alles was te gemaakt en niks leek spontaan. Het hielp niet dat er constant iemand op het podium alles aan het filmen was.

Het derde album van deze punkrockers in betrekkelijk korte tijd voelt toch een klein beetje als een derde keer opscheppen van een eenpansgerecht met een lekkere maar niet al te afwisselende smaak. Verzadigdheid ligt op de loer.