Cleo Sol - Gold (2023)

Het meest afgezaagde idee voor een hoes inmiddels.

Hopelijk is de muziek wat meer geïnspireerd.

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Cleo Sol - Gold - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Cleo Sol - Gold
Cleo Sol vindt het twee weken na de release van haar derde album Heaven alweer tijd voor een nieuw album en weet ook op het net wat soulvoller klinkende Gold het van haar bekende hoge niveau vast te houden

Nog lang niet bekomen van het uitstekende Heaven komt de Britse muzikante Cleo Sol alweer met een nieuw album op de proppen. Ook het deze week verschenen Gold is een behoorlijk ingetogen album en het is bovendien een album dat indruk maakt met de fraaie productie van Sault’s Inflo en de prachtige stem van Cleo Sol. Ondanks de overeenkomsten zijn de twee albums zeker niet tegen elkaar inwisselbaar, want Gold klinkt wat minder jazzy dan Heaven, terwijl invloeden uit de soul juist aan terrein hebben gewonnen. Heaven was met een half uur muziek wel wat aan de korte kant, maar dat wordt nu volledig goedgemaakt met drie kwartier nieuwe muziek van de Britse muzikante.

Tussen de nieuwe albums van deze week vond ik een nieuw album van de Britse muzikante Cleo Sol. Dat is bijzonder, want ze bracht precies twee weken geleden ook al een nieuw album uit. Heaven was twee weken geleden de opvolger van het ruim twee jaar oude Mother, maar voor de opvolger van Heaven had Cleo Sol aanmerkelijk minder tijd nodig. De Britse muzikante heeft het niet van een vreemde, want ze droeg bij aan de albums van de Britse band Sault en deed op haar vorige albums een beroep op de productionele vaardigheden van Sault’s Inflo, die er ook een handje van heeft om met albums te strooien.

Ik was twee weken geleden zeer gecharmeerd van Heaven, waarop Cleo Sol vooral behoorlijk ingetogen en wat jazzy songs liet horen, al was ze de invloeden uit de soul en de R&B ook niet helemaal vergeten. Ik had eigenlijk maar één ding aan te merken op Heaven en dat is dat het album met een half uur muziek behoorlijk kort is. Het wordt deze week dan goed gemaakt met de release van Gold, dat nog bijna drie kwartier nieuwe muziek toevoegt aan het fraaie oeuvre van Cleo Sol.

Gold is net als zijn voorganger een behoorlijk ingetogen album, maar het nieuwe album van de Britse muzikante klinkt toch weer anders dan zijn pas twee weken oude voorganger. Er zijn ook een aantal dingen niet veranderd. Ook op Gold werkt Cleo Sol weer samen met Sault voorman Inflo, die ook op het nieuwe album van de muzikante uit Londen tekent voor een prachtige productie. Verder zingt Cleo Sol ook dit keer de sterren van de hemel met een stem die wat mij betreft behoort tot de mooiste Britse soulstemmen van het moment. En zoals gezegd is ook Gold een behoorlijk ingetogen album, waarop warme en sfeervolle klanken de dienst uit maken.

Zeker als de instrumentatie wat jazzy klinkt zijn de verschillen met Heaven niet zo heel groot, maar over het algemeen genomen is Gold net wat meer een soulalbum dan zijn voorganger. Het is broeierige en wat dromerige soul die zich als een warme deken om je heem slaat, maar in de songs van Cleo Sol gebeurt altijd net wat meer dan op een gemiddeld album. Zo zijn er bijzondere accenten van gitaren en af en toe elektronica, die hier en daar een speldenprik uitdelen, maar die het gloedvolle geluid op Gold nergens in de weg zitten.

Zoals we inmiddels van Cleo Sol en Inflo gewend zijn klinkt de muziek van de Britse muzikante weer prachtig, maar ze maakt nog altijd de meeste indruk met haar stem. Het is een stem die hier en daar smaakvol wordt ondersteund door koortjes, maar het is vooral Cleo Sol zelf die de ruimte krijgt om de sterren van de hemel te zingen. Dat doet de Britse muzikante met veel gevoel en overtuiging.

Heaven deed het de afgelopen twee weken uitstekend nu het wat eerder donker wordt en ook Gold is een album dat het prima gaat doen op lange en gure herfst- en winteravonden, maar ook in het staartje nazomer komen de warme klanken van Cleo Sol uitstekend tot zijn recht. Alle reden om heel blij te zijn met deze onverwacht snelle nieuwe worp van de Britse muzikante, al is het komende tijd wel lastig kiezen tussen het prachtige Heaven en het net zo mooie en net wat soulvollere Gold. Het onderstreept nog maar eens dat Cleo Sol moet worden gerekend tot de grootste talenten uit de Britse soulscene van het moment. Erwin Zijleman

Wat doe je nu, Cleo?
Heaven, haar vorige plaat, is twee weken oud. Dat was een spaarzaam georchestreerde, wat moody plaat. Hebben we daar een deel 2 van nodig dacht ik?

Gold, klinkt heel anders. Opener, sommige gebruiken het woord spiritueel. Ik, zoals zovelen, schiet normaal in een krap als ik het woord spiritueel hoor, maar hier niet. Ze brengt dit namelijk met zo veel openheid, oprechtheid en tederheid dat het als een warm deken valt. Ideaal voor de lengende avonden.

Wat hoor ik? Erykah en Curtis (dank u Inflo), en veel Stevie Wondermelodieën uit de 70's en soms wat Sade. Gold is minder spaarzaam en alles is beter uitgewerkt dan in Heaven.
De muziek here will be no crying met haar gouden stem, bassen, koortjes inflo stijl, "Reason", met dat licht caraïbisch ritme, die pulsende bas, dat orgeltje . "Things will get better" als ze dat zingt, geloof ik haar. "Only love" doet me denken aan Stevie, in "Please don't End it all" haalt ze alle registers van haar stem boven, zonder in de Sonic Soul Overkill te gaan. Lost Angel met dat basje, dat koor, is gefundenes fressen voor de Sault fans.

Alles hier klinkt zo gemakkelijk, zo rustig, zo chill maar vergis je niet. Dit is aartsmoeilijk. Niets gemakkelijk dan wat mineurakkoorden te herhalen en iets droef te maken. Dit is laidback, positief en ze maakt nergens de fout die Jorja Smith in haar laatste maakt door laidback en gezapig door elkaar te halen.

Cleo heeft een eigen stem. Een positieve plaat, dat mag ook eens.

Ik lap er een half bij. Zo mooi.

Zo zeg! Cleo Sol is erg actief dit jaar. Na het zeer goed bevallen Heaven is er nu ook al Gold. Dot Gold kan ik wel samenvatten als een laidback, wat loom album. Heerlijk relaxte sound bezongen met die mooie kraakhelder stem van Cleo Sol. Misschien kan je zeggen dat een nummer als Please Don't End It All wat té pathetisch is of dat de ballad Lost Angel wat teveel opsmuk kent. Verder doet Desire mij erg aan een ander nummer denken, maar ik kan er nog steeds de vinger niet op leggen. Echte misperen zijn dit ook niet te noemen. In de gehele linie vind ik Heaven wel wat beter, maar ook dit Gold mag er zeker weer zijn. Als een artieste als Cleo Sol met deze kwaliteit zo productief is dan hoor je mij niet klagen.

Schitterende plaat. Nóg mooier dan Heaven ( en die was al zo goed ).
Schreeuwend duur op vinyl, maar zoals de verkoper zei 'zo is ze nou eenmaal'. En zo is het, het is Cleo Sol en dan geeft die beleving op het zwarte goud nog net dat beetje extra. Als dan Please Don't End It All voorbij komt, en daarna Lost Angel, laat ik bijna een traan. Zo schitterend mooi. Kippenvel. Het klinkt simpel maar zoals davevr al aangeeft, het is heel moeilijk om zulke muziek te maken zonder in de val van generieke soul te trappen. Cleo Soul flikt het elke keer weer. Wat een talent!