Ach, wat ben ik blij dat deze band (tenminste, ik beschouwde het altijd als band maar kom er nu achter dat het feitelijk een eenmansproject betreft) terug is. Ik haakte in bij het broeierige Hot Dreams, was stukken positiever dan menigeen over opvolger Sincerely, Future Pollution, en sloot alle eerdere platen diep in mijn hart. En ik zag ze live in de Tolhuistuin, heerlijk manisch optreden was. Maar goed, nu eindelijk eens nieuw werk dus. Dat klinkt op het eerste gehoor misleidend vertrouwd, sardonisch spookachtig ontspannend zoals alleen Timber Timbre dat kan. En toch is het wel weer een ander soort plaat dan ze eerder hebben afgeleverd. Plagerig kort en dreigend zoet, met een grotesk middenstuk dat me elke keer weer met een grote grijns weet op te zadelen. Als een romantisch ritje door een spookhuis, dat je achteraf nooit bevatten kan en daarom steeds opnieuw wil maken.