Madness - Theatre of the Absurd Presents C'Est la Vie (2023)

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Madness - Theatre Of The Absurd Presents C'est La Vie - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Madness - Theatre Of The Absurd Presents C'est La Vie
Bij Madness denkt vrijwel iedereen aan dat briljante rijtje singles uit de late jaren 70 en vroege jaren 80, maar de band kan veel meer, wat goed is te horen op het verrassend veelzijdige en echt ijzersterke nieuwe album

Het is een tijdje stil geweest rond Madness, maar de Britse band is terug met een nieuw album en bijna een uur muziek. De band sloeg in 2009 nieuwe wegen in op het geweldige The Liberty Of Norton Folgate en trekt de lijn van dit album door op Theatre Of The Absurd Presents C'est La Vie, dat zijn twee voorgangers overtreft. Op het nieuwe album van de band uit Londen hoor je hier en daar flarden van het oude Madness geluid en de nodige echo’s uit een aantal decennia Britse popmuziek, maar Theatre Of The Absurd Presents C'est La Vie is ook een fris klinkend album, dat laat horen dat de Britse band, die inmiddels zes decennia actief is, nog altijd prima albums in zich heeft.

De Britse band Madness was voor mij tot 2009 een synoniem voor een serie compleet onweerstaanbare hitsingles met vooral invloeden uit de ska. One Step Beyond, Night Boat To Cairo, Embarrassment, Baggy Trousers, My House. Het zijn allemaal songs die aan het eind van de jaren 70 en het begin van de jaren 80 in je hoofd zijn terecht gekomen en die je er echt nooit meer uit gaat krijgen. Madness bleef vervolgens albums maken, al werden de tussenpauzes wel wat langer en werden de songs van de band uit Londen een stuk minder memorabel.

In 2009 veranderde mijn beeld van Madness compleet, want met The Liberty Of Norton Folgate leverde de band een geweldig album af. Het is een album dat op een of andere manier onmiskenbaar klonk als Madness, maar het is ook een album vol geweldige popsongs en een album met veel meer invloeden dan de ska die de band in haar beginjaren zo stevig omarmde. Oui Oui Si Si Ja Ja Da Da uit 2012 en Can't Touch Us Now uit 2016 waren misschien niet zo goed als The Liberty Of Norton Folgate, maar konden de concurrentie met de albums die Madness na haar gloriejaren maakte makkelijk aan.

De afgelopen jaren was het redelijk stil rond Madness, al stond de band nog wel met enige regelmaat en met veel succes op het podium. Deze week keert de Britse band terug met Theatre Of The Absurd Presents C'est La Vie en het is een behoorlijk ambitieus album geworden. Dat heeft deels te maken met de speelduur van bijna een uur, maar opvallender is het grote aantal invloeden dat Madness verwerkt op haar nieuwe album. De boos koos er voor het eerst voor om een album zelf te produceren en pakt hier en daar flink uit met een bij vlagen rijk georkestreerd geluid en een bonte mix aan genres.

Theatre Of The Absurd Presents C'est La Vie doet, veel meer dan zijn twee voorgangers, denken aan het briljante The Liberty Of Norton Folgate en doet niet heel veel onder voor dit album. Het knappe van het nieuwe album van de Britse band, die nog altijd een zeer respectabel aantal leden van het eerste uur in de gelederen heeft, is dat het direct klinkt als Madness, maar in muzikaal opzicht veel rijker is dan het originele geluid van de band.

De songs op Theatre Of The Absurd Presents C'est La Vie bevatten hier en daar nog wel een vleugje ska en zijn in een aantal gevallen aanstekelijk te noemen, maar ze graven dieper dan de singles op de eerste albums van de Britse band. De herinneringen uit het verleden worden vooral gevoed door de saxofoonuithalen, het zo karakteristieke pianospel en de herkenbare stem van Suggs, maar de rijke orkestraties voegen een nieuwe dimensie toe aan het geluid van Madness.

Theatre Of The Absurd Presents C'est La Vie bevat maar liefst twintig tracks en lijkt dankzij de gesproken woord intermezzo’s een conceptalbum. Het album bevat een aantal wat theatrale passages, maar de direct memorabele popsongs domineren op het album. Het is razend knap hoe Madness op haar twaalfde studioalbum stevig citeert uit meerdere decennia Britse popmuziek, maar op hetzelfde moment klinkt als zichzelf. Het levert wat mij betreft een van de betere en na The Liberty Of Norton Folgate misschien zelfs wel het beste Madness album tot dusver af, wat een ongelooflijk knappe prestatie is voor een band die inmiddels al ruim 47 (!) jaar bestaat. Erwin Zijleman

Ze hebben hun toetsenist vervangen door een robot? Deze mannen hebben oog voor de toekomst.

Fijn nieuw Madness album! Mijn favoriete nummers zijn:
- Beginners 101
- Is There Anybody Out There?
- The Law According to Dr. Kippah
- Set Me Free (Let Me Be)
- In My Street
- Theatre of the Absurd

in tegenstelling tot de lovende recensie van erwinz ( mooie recensie trouwens, al ben ik het er niet helemaal mee eens, verschil van mening) vind ik dit een net niks album. Bijna geen vorm van de ska-sound meer over,..jammer. Leuk dat ze zich vernieuwen, maar mijn inziens niet op de juiste manier. Ik vind het metname rommelig.
Ik vraag me af of dit live nog wel zo genietbaar is. Ze zullen het toch metname moeten hebben van hun oudere werk als er nog wat te swingen/feesten valt.
Gelukkig staan er nog wel wat leuke nummers op, maar net iets te weinig naar mijn mening.

Van het geweldige Norton Folgate speelden ze indertijd live ook al nauwelijks iets, dat zal nu vast niet anders zijn...

The Selecter, The Specials, Madness, samen verantwoordelijk voor de knotsgekke Two Tone-soundtrack van een vervlogen tegencultuurgeneratie. En voor 'House of Fun', 'Baggy Trousers', 'Our House', 'One Step Beyond' of nog andere van die vierkantspringende eighties-skashits van onze Madness-maatpakkenmannen kan je vandaag nog steeds naar hun immer enthousiaste liveoptredens toe. Weet evenwel tegelijk, het huidige Madness is echt toch nog veel meer dan hun loutere adhd-hitmachine. Heel soms, zoals hier tot onze verrassing, weet het gezelschap zelfs helemaal boven zichzelf uit te groeien. Want neem nu dit immens intense nieuwe 'Theatre of the Absurd Presents C'est la Vie'. Dat is het waarin onze sierlijke klassebakken intussen zijn aangeland, in het comedytheater van hun leven. Als vanouds met een hele hoop kunstige madness, maar hier verpakt in zo theatraal mogelijk paraderen in een decor van een duister en koud Victoriaans cabaretzaaltje. Het olijke zestal gedijt er als de besten. Op dit 'C'est La Vie' performen ze bijna een uur vol in een ultieme maffe angstsuite in drie bedrijven. Samuel Beckett zit in de proloog, er is ook een epiloog en erbovenop een heuse master of ceremonies, Martin Freeman van The Breeders. Hun 'wreedste comedy', zo horen we, als perfect tegengif voor al de chaos uit hun net verlopen jaren. Het werd dan ook in coronatijden opgenomen in een industriële loods in het Londense Cricklewood.

Op onnavolgbaar filmische wijze, bekkentrekkend en capriolerend, exploreert frontman-zanger Suggs er de sfeer, de irritaties en de sociale craziness van de Londense way of life en bij uitbreiding van het diepgezonken Engeland. Dit alles in schitterende donkere Dickensiaanse lyrics die, volgens eigen zeggen, inspiratie vonden bij het cynisch observatievermogen van opperkink Ray Davies.

Met tuurlijk ook nog die vijf andere gedreven acteurs, allen even verantwoordelijk voor de sensationele collectieve tour-de-force. Samen ook de volledige line-up notabene van Madness' debuutalbum 'One Step Beyond'. Naast zonnebrilman Suggs, toetsenist Mike 'Barso' Barson, bassist Mark 'Bedders' Bedford, gitarist Chris 'Chrissy Boy' Foreman, drummer Dan 'Woody' Woodgate en saxofonist Lee 'El Thommo' Thompson.

In een wereld afgesloten van de podia brouwden ze met de hen kenmerkende humor, flair en melancholie een massa sterke, geweldig georkestreerde songs die vooral in zijn geheel steeds dieper onder de huid gaan. Het titelnummer 'Theatre of the Absurd' al, in Suggs' sappigste, lijzigste Engels, dient als voortreffelijke creepy inleiding. Het beukende, grappende, kermisorgelende 'If I Go Mad' daarop, is de eerste coronasong in een reeks, volledig in samenzang illustreren ze hun ziekmakende lockdownisolatie. Een lichte oprisping van verfijnde ska laait op in het fraaie maar duistere 'Baby Burglar', over een buiten de wet levende jongere. Dan tijd voor een bijna Madness-klassiek door piano voortgejaagd 'C'est la Vie', de ergernis van Suggs, die voor zijn krom Frans ongetwijfeld even bij Sandra 'J'aime, j'aime le vie' Kim in de leer moet zijn geweest. Veel beter deed dan Helen Mirren het in haar video, waar ze ter ondersteuning van het album de hele fraaie tekst van de song, koket Frans incluis, op zijn dramatischst debiteert.

Op 'What on Earth Is It [You Take Me For?]' valt ineens Thompson heerlijk op met zijn sloom giftige praatzang. In de dreigende ballade 'Hour of Need' passeert de behoefte aan contact en liefde tijdens de pandemie en streelt je, naast de andere grootse vioolopsmuk, aanhoudend een spervuur van vinnige pizzicatosnaren. Volgt met 'Round We Go' de zonnigste popsong , met vooral piano, sax en weer die sterke vocale prestatie van Suggs. De alarmende shanana-song 'Lockdown and Frack Off' fulmineert vervolgens over het rijk worden in de Britse pandemie.

Topper ongetwijfeld is het introspectieve 'Beginners 101', af van begin tot einde, met andermaal hoofdrol voor die lekkere sax van El Thommo. In het epische 'The Law According to Dr. Kippah', etaleert hij aansluitend nog eens zijn zangkunsten. Zalige discostamper dit, geheel op de wijze van Sparks.

Pink Floyd aandoende doemtitels ook in 'Is There Anybody Out There?' of in de extreem ritmische raprocker 'Run for Your Life', laatste als met Ian Dury en Talking Heads samen opzwepend met het sextet verenigd. Meer wrang pandemiegevoel in 'Set Me Free (Let Me Be)'. De lockdown en opgesloten zijn in spooksteden, waar enkel schreeuwen helpt je te bevrijden van de claustrofobie.

Nachtbar-honky-tonk en klagende sax van de huiveringwekkende afsluiter 'In My Street' kleurt het ontluisterend portret van het Londen anno 2023, iedereen klaagt, maar wacht toch gewoon af. Niettemin, na een heel hels uur, worden de zes acteurs in de arena op een groot, oververdiend applaus onthaald.

Want Madness inderdaad, wie had ze na hun weergaloze 'The Liberty of Norton Folgate' nu nog op deze wijze verwacht? Wij ook niet, maar Suggs & Company zijn nog steeds alert en scherp genoeg voor dergelijke grandioze carnavaleske fun. De zwetende en springende skadanspasjes zijn nu meer verruild voor een perfect samenhangend conceptalbum met ongehoorde songs en stijlen waar je zelfs best even voor gaat zitten. Maar vervolgens blazen ze je toch wel letterlijk weer weg met deze nieuwe beresterke playlist prachtig afgewerkte feelgoodpop en -rock nieuwe stijl. Alles zelfgeproduceerd bovendien, want het album had nu eenmaal al zijn tijd om organisch te groeien tijdens die vermaledijde lockdown.
Dit is bijgevolg iets voor Madness-adepten die net zo flexibel in hun vel zitten als zijzelf, die samen met hen de switch naar deze coole dertiende zullen willen maken en er in de beats vlug hetzelfde kloppend Madness-hart zullen terugvinden. Dit Madness in het Theatre of the Absurd, andermaal schoolvoorbeeld van waardig ouder worden. C'est ça, la vie!

In 1979 was ska opeens trendy in de Nederlandse hitparades, het jaar erop was dat alweer voorbij. Maar Madness bleef, mede omdat mijn jongere broer fan was. Van een afstandje ben ik ze blijven volgen, waarbij de groep gedurende de jaren '80 hun skaveren (wat staat dat raar, ik bedoel veren van ska) verloor ten gunste van kwaliteitspop. De latere albums ken ik zelfs helemaal niet, maar leve streaming! Want ik werd toch weer nieuwsgierig toen Theatre of the Absurd Presents C'est la Vie verscheen.

Een conceptalbum dat zich afspeelt rond een acteur, zoveel wordt meteen duidelijk met de Prologue. Gedurende het bijna één uur durende album hoor ik vooral pop, waarin de zestigers altijd iets van de onstuimige jonge jaren laten echoën en Suggs kalmer zingt dan toen. Soms klinkt een digitale beat, zoals in The Law According to Dr. Kippah. Met de Epilogue denk je dat het album voorbij is, maar dan volgen er nog drie liedjes plus een Fin, dat uitnodigt om te herbeginnen.
Mijn favoriete nummers blijken het dansende Baby Burglar en What on Earth Is It (You Take Me For) te zijn, die het sterkst aan hun jonge jaren herinneren met onder andere een orgeltje/piano (de eerste) en lekker saxwerk (de tweede).

Een 7,5 van mij, vertaald in 3,5 ster. De fanatiekere Madnessfan zal waarschijnlijk op een 8 á 9 uitkomen, want coherent en kwaliteitsvol is dit zeker. Sterker nog, dit is hun eerste studioalbum (compilaties niet meegerekend) dat in het Verenigd Koninkrijk de #1-positie haalde, waar hun eerste twee elpees in '79 en '80 tot #2 reikten.