Kula Shaker - Natural Magick (2024)

Spannend is het niet echt, maar dat is Kula Shaker ook nooit geweest. Ze denderen gewoon lekker voort en dat is goed zo. Je krijgt wat je verwacht: rock met een psychedelisch randje en wat oosterse invloeden.

Typisch zo'n band waar ik altijd wel blij van kan worden. Happy happy joy joy... zo klinken ze natuurlijk ook wel.

Aldus jouw commentaar bij hun vorige album dat exact op mij van toepassing is op deze nieuwe plaat.
Ik had na het album 'Strangefolk (2007) geen flauw benul dat ze nog bestonden en mijn eerste gedachte was dan ook: Hé, krijg nou wat? Een comebackplaat? Niet dus.

De clip en muziek van het titelnummer en 'I'm Against It' laten idd zien dat er in een kwart eeuw he-le-maal niks is veranderd. Nouja, behalve misschien de zang van Crispian Mills. Die komt wel erg lijzig en plichtmatig over. Of hij nu zijn beperkingen kent of niet, daar had echt wel iets meer emotie in mogen schuilen. Dat was me destijds niet zo opgevallen (of was ook niet aan de orde). Tracks als 'Waves' en 'Indian Record Player' zijn wel weer erg lekker.

Nou, héél even waren ze dat toch wel, ten tijde van hun eerste twee platen, maar dan alleen omdat niemand toen zulke muziek maakte, en hun onsubtiele invloeden als zeer onmodieus en daardoor verfrissend werden beschouwd. Ook live was dit toch stiekem best opwindend om toen mee te maken. Maar al gauw raakte die Crispian in opspraak, viel de band uit elkaar, waren er saaie andere projecten, en sinds Kula Shaker terug is weten ze toch wel érg weinig toe te voegen aan wat in eerste instantie al zo onbeschaamd retro was. Maar ach - wat gênante teksten hier en daar negerend - moet toegegeven worden dat hun potsierlijke sound nog steeds staat al een huis en het allemaal prima wegluistert.

Best wel benieuwd naar. Deze band is al een heeeeeeeeeele grote tijd uit beeld bij mij, totdat ik de voorpagina hier zag. Ik vond "K" destijds echt wel heel spannend. Goeie plaat, daarna ging het ook snel bergafwaards.

Kula Shaker, de Britpop/rock band met blikvanger Mills. De beste man trok ergens begin jaren 90 door India als hippe backpacker en kreeg al dan niet ingegeven door een dosis dampende marihuana, een ingeving om het bandje waar hij in zat een andere richting in te duwen.
Met wat quasi-intellectueel geneuzel over spirituele sferen en man's liefde voor Indiase muziek werd de band handig 'vermarkt' hoewel een grote doorbraak uitbleef.
Toegegeven; als 18 jarige vond ik het bandje wel wat hebben, Oasis en al die andere britpopbandjes kwamen mijn keel uit, Kula Shaker durfde het aan om wat exotische instrumentatie aan het geheel toe te voegen, dat maakte het collectief tevens een buitenbeentje.
Na het tweede album was voor mij de rek er wel uit, slecht werd het nergens maar overtuigen deden Mills en de zijnen mij niet meer.
Zo ook Natural Magick; hier en daar een sitar, wat vrouwelijke Indiase achtergrondzang, en stoeien met Oriëntaalse ritmes, het is allemaal al eerder gedaan door Mills.
En beter ook, wat jammergenoeg ook niet meehelpt is de lijzige zang van Crispian, de beste man is geen zangwonder. Is dan alles slecht; nee dat is ook niet het geval. Het songmateriaal is fris, de productie is prima maar een groot compositorisch talent is Mills niet.

Voor mij is de psychedelische Tattva single van Kula Shaker de waardige opvolger van de gehypte Madchester erfenis waartoe The Stone Roses, Happy Mondays en The Charlatans behoren. Hier is iets boeiends gaande, en K blijkt een van de leukste debuutalbums uit de jaren negentig te zijn. Vreemd genoeg sluit deze mix van Faces riffs, The Beatles orkestratie en geest verruimende Grateful Dead jams perfect op de heersende ravende dancecultuur aan. Britpop was alweer op zijn retour, en Kula Shaker plaatst zich als nieuwe grote belofte op de voorgrond. Echter verzuimen ze om op opvolger Peasants, Pigs & Astronauts dit succes te continueren. En dan is er ook nog gedoe over de verkeerd begrepen uitleg van het swastika teken, een symbool welke in India een andere betekenis heeft als in Europa. Het werkt in ieder geval niet in het voordeel.

Kula Shaker valt uit elkaar, frontman Crispian Mills sluit zich in de studio op, maar komt daar geen stap verder, dus een solo carrière blijft uit. Uiteindelijk verschijnen er van tussenpaus The Jeevas twee albums waarna hij Kula Shaker reconstrueert. Er komen mondjesmaat nieuwe platen uit, K 2.0 komt in het vizier van Written in Music en er volgt zelfs een uitgebreid interview met Crispian Mills. Echt slecht wordt het nergens, maar die magie van vooral K is verdwenen. Natural Magick moet het verschil maken. Er is contact gelegd met voormalige toetsenist Jay Darlington welke zich na een afwezigheid van vijfentwintig jaar weer bij de indierockers, ik bedoel indiarockers voegt.

Na zoekend transistorradio gedraai komen we uiteindelijk bij Gaslighting uit. Bassist Alonza Bevan wordt geïntroduceerd, maar Jay Darlington wordt totaal genegeerd, dom, dom, dom. Deze mengt zich nog subtiel bescheiden in het geheel. Zou het dan nu al aan het rommelen zijn en een tournee gevaar lopen? Crispian Mills mist die enthousiaste bijna evangelische hoera roeping waarmee hij op K zo overtuigend toeslaat. Zijn stem heeft eerder gelijkenissen met New Jersey rocker Jon Bon Jovi, dat typische Britse is verdrongen en ver weggestopt. De vocalist roept op om het sociale media gebeuren te vergeten en de puurheid van de muziek te bezoeken. Deze vind je niet achter een computer of op een smartphone, daarvoor moet je toch echt de straat op.

Er is een revolutie gaande, oorlogen en bedrog heersen, er is simpelweg weer een beetje liefde nodig om dit te verdringen. Daar past de flowerpower instelling van Kula Shaker perfect tussen. De juiste band op het juiste moment dus? Nou, dat niet helemaal. Er is veel veranderd. De aarde heeft niet stil gestaan en is continue in beweging. Dat deze nu de tegenovergestelde richting opdraait hebben we puur aan onszelf te danken. Het betekend niet dat de klokwijzers de tijd terugdraaien. De instelling is in ieder geval goed, ook Waves nodigt uit om vooruit de denken, spookstad Londen te verlaten en de muziekscene van Manchester te reanimeren. Crispian Mills vergeet hierbij echter dat de postpunk beweging juist nu op zijn toppen functioneert. Onder welke steen heeft hij de afgelopen jaren gelegen?

Er zit in ieder geval een lekkere groove in, en misschien is de wereld wel toe aan een psychedelische jaren zestig revival. Het Natural Magick titelstuk heeft een funkende aanstekelijke drive en gepassioneerde percussie. Je hebt iets moois in handen wat je wil delen. De Indian Record Player rock and roll moet de Westerse cultuur met het meer Midden-Oosten getinte sound verbinden, maar grijpt daarin net mis. Dat lukt ze beter met de donkere exotische Chura Liya (You Stole My Heart) bossanova westerntango. Een fictieve Bollywood filmscenariotrack waarin de uit Bangladesh afkomstige zangeres LaBoni Barua de hoofdpartijen vertolkt. Het is slechts voorwerk tot het bedwelmende Something Dangerous waarbij je de indruk krijgt dat The Everly Brothers flink van de verboden middelen gesnoept hebben en waarbij zelfs een mondharmonicablazer aanschuift, het moet niet gekker worden!

En daar ligt nou net dat hekelpunt. Kula Shaker wijkt net te vaak van dat geestverruimende stimulerende india geluid af. De saaie Stay with Me Tonight rockwals is een desperate voortslepende countryballad (heb ik Bon Jon Jovi al genoemd? Ja dus!) met bluesy rockgitaar uitspattingen. Het met fluitspel ingeleide zielloze Whistle and I Will Come sluit hier naadloos op aan. De LaBoni Barua fado passie, de gitaaruitspattingen van Crispian Mills en het bezwerende Hammondorgel toetsenwerk van verloren zoon Jay Darlington mag Happy Birthday van de ondergang redden. De geest van John Lennon dwaalt hier zeker in rond, maar is slechts een bijna vervaagd doorschijnend verschijnsel. Toch ligt in dit soort tracks de kracht van Natural Magick, de veilige filmische track mag echter net wat meer van het doek afspatten. Idontwannapaymytaxes leunt op een hypnotiserende beat, stevige herhalende gitaarriffs en soulgospel achtergrondzang en overtuigt beter. K heeft echter die frisse jongensachtige bevlogenheid, en dat hoor ik hier niet terug.

Het funkende antioorlog statement F-Bombs heeft een drugs overgoten aftrap waarna het compleet losgaat. Woodstock anno 2024, dezelfde problematiek, dezelfde inmenging en weer die onnodige strijd welke nergens naar toe leidt. Het hoogdravende door All You Need Is Love en jaren vijftig sentiment geïnspireerde Give Me Tomorrow ideologie brengt daar geen verandering in. Kalifornia Blues benadrukt waar ik al de hele tijd bang voor was. Kula Shaker verlegt de Indiaanse Britse roots naar het te ontginnen Amerikaanse Droom werkveld. Een denkfout die U2, Simple Minds en The Cult in het verleden ook al gemaakt hebben.

Kula Shaker - Natural Magick | Rock | Written in Music - writteninmusic.com

Superlekker album, met een aantal heerlijke deuntjes die in je klop blijven hangen. Dat was mijn eerste paar ritten over deze CD. Nu, na een flink aantal dagen, worden de "mindere" nummers ook een stuk sterker, er zit iets subtiels in. Veel invloeden van vorige CDs en ook van de Jeevas. Het blijft een interessante band, die ook live ijzersterk is. Deze muziek heeft voor mij iets ongrijpbaars, nestelt zich wel op een relaxte manier in je hersens, en de opbouw van de CD vind ik erg sterk. Je kunt ook mooi horen dat de heren hun eigen route gaan. Nee, het is geen 2e of 3e K, de heren zijn ook opgeschoven. Ik vind dit album erg sterk, een stuk sterker dan de vorige, die ik compositorisch minder vond.

Soms gaat de tijd plots ineens heel snel. Een besefmoment dat het beresterke "K" uit 1996 stamt, inmiddels 28 jaren geleden. Dan komt soms de vraag naar voren of zoveel jaren later artiesten nog steeds creatief genoeg zijn.

Mijn antwoord is 'ja'. Natural Magick is een vlot, vrolijk, enthousiant album waarin de vaart er goed in zit. Een album dat bij mij voor bijna zomerse stemming zorgt. De eerst vier nummers (Gaslightning, Waves, Natural Magick, Idian Record Player) passen heel goed bij elkaar, gaan goed in elkaar over. Een hoger tempo, vlot gezongen, lichte tempowisselingen, kleine onderbrekingen, met de nodige details. De frisheid: vele huidige bands kunnen hier een voorbeeld aan nemen.

Natural Magick, tekstueel niet baanbrekend. Maar wat ik heel goed is de opgewekte stemming, de manier waarop er via repertende techniek en het spellen van M A G I C K een mijn-hoofd-swingt-mee-nummer is ontstaan. Over opgewektheid gesproken, ook Something Dangerous kan er wat van. Leunend op een een akkoestische slaggitaar, ondersteunend met het nodige klapwerk: leuk!
NIet alles vind ik even sterk. De ballad-achtige Stay with me Tonight is te matig en te veel een laten-we-toch-nog-eentje-op-het-album-zetten-nummer.

Een album met een goede dosis positieve energie. Om vaker op te zetten.