Jack Browning - Red Eye Radio (2023)

"Binnenkort staat Jack Browning op een Nederlands podium, als het voorprogramma van Willi Carlile in Eindhoven. Dan mag hij zijn kunsten voor het eerst in ons land vertonen. Die mogen er namelijk zijn, potverdrie. Luister maar eens naar het debuutalbum Red Eye Radio (eigen beheer) van deze 25-jarige Engelsman.

Dit is alternatieve country zoals we die het liefst horen. Songs met een kop en een staart, melodieus, pakkend, gevarieerd. Het klinkt bovendien zo Amerikaans als wat. Rustige songs zoals het mooie Dog Tired waarop het akoestisch getokkel van Browning wordt neergelegd tegen een kalme pedal steel en mondharmonica. Hetzelfde recept, met hetzelfde fijne resultaat, wordt gebruikt voor You Can’t Love Me Anymore. Het album begint ook al zo gedurfd, met de instrumental Electric Desert: prachtig gitaarspel met Calixico-achtige blazers. Die toeteraars komen terug in het daaropvolgende The Family Guns, een schitterende song waarin ook ruimte is voor een bijdrage op fiddle. Mooiste nummer is wellicht Kerosene, het begint ingetogen, maar het opent daarna geheel met een pedal steel en invallende drums en bas. Een stevig zeventigerjaren-geluid, in de trant van Bad Company, hoor je in Ain’t Mean Much To Me. Zo rijgt het ene hoogtepunt zich aan het volgende".

"Red Eye Radio is een aanrader voor iedere lezer van deze site". Aldus Hugo Vogel van Altcountry.nl.
En gelijk heeft tie.

Nou, ik ben niet echt enthousiast. Er staan best wel wat matige nummers op. Maar ook een geweldig nummer: Dog Tired. En ik moet zeggen dat het album vanaf dit nummer wel wat beter wordt.

Maar zoals ik bij het nieuwe album van Josh Gray zojuist al schreef: er zijn andere jonge concurrenten (zoals William Prince, Aaron Boyd, Cody Jinks, Zach Bryan, Sam Burton), die echt veel betere muziek in deze hoek maken.

Jack Browning bij toeval ontdekt. Stond in het voorprogramma van Henry Wagons. Tijdens het inleveren van onze jassen bij de garderobe kregen wij ineens in het Nederlands antwoord: de vriendin van Jack. Er waren nog vier bezoekers die niet specifiek voor Jack gekomen waren. Maar zijn show zeer goed wisten te waarderen. Ik hou er van om beginnende artiesten te steunen. Dus ik kocht zijn cd. Chris schafte de LP aan.
Inmiddels heb ik Jack's output een keer of zeven beluisterd en ik mag de conclusie trekken: het is een goede plaat. Zeer afwisselend. En wordt steeds beter (groeiplaat). Voorlopig zal ik nog wel tot de Happy Few behoren maar hoop van harte dat dat niet zo blijft