Gruff Rhys - Sadness Sets Me Free (2024)

Gisteren digitaal van de promotor al mogen ontvangen, zeer benieuwd naar!

Productief man, deze Gruff Rhys. Sadness Sets Me Free wordt alweer het vijfentwintigste album waar hij tijdens zijn vijfendertigjarige carrière aan heeft meegewerkt. Gruff Rhys is de zoon van de Welshe dichter en essayist Ioan Bowen Rees. Zijn talenten zijn veelzijdig, naast muzikant, componist en producer is hij ook filmmaker en schrijver. Voorspelbaar is Rhys nooit, dat bewezen zijn laatste twee soloalbums Pang! en Seeking New Gods overduidelijk. Het laatste album kon zeker gerekend worden tot zijn beste werk en dat niet alleen, het was zijn meest succesvolle album.

Maar om met de deur in huis te vallen Sadness Sets Me Free is absoluut mooier dan al zijn voorgaande werk. De titel doet zwaarmoedige muziek vermoeden, maar dat is allesbehalve het geval. De insteek voor het album omschreef Gruff zelf als volgt “I’m going for euphoric melancholy”. Geen wonder dat er kosten noch moeite gespaard zijn om de songs weelderig met strijkers en dergelijke in te kleuren.

Hij kreeg hulp van niet de minsten, Osian Gwynedd (piano), Huw V Williams (contrabas), voormalig Flaming Lips drummer Kliph Scurlock en de achtergrondvocalen werden verzorgd door Kate Stables van This Is the Kit, een wederdienst voor het produceren door Rhys van haar laatste album. Het album werd in slechts drie dagen tijd opgenomen in de La Frette Studios, dat gevestigd is in een negentiende eeuws huis.

Het album gaat muzikaal gezien de nodige kanten uit. Zo hoor je in de opgewekte opener en titelnummer wat countryinvloeden. In They Sold My Home to Build a Skyscraper hoor je dance invloeden uit de jaren nul, maar ook Latijnse invloeden. En zo had Peace Signs geschreven kunnen zijn door Brian Wilson ten tijde van de klassieker Pet Sounds. Het album herbergt daarnaast ook een paar echte oorwurmen, Bad Friend en Silver Lining (Lead Balloons). Vooral het laatste nummer is niet uit je bovenkamer te branden en zou volgens mij een gigantische hit kunnen worden. Gelukkig komt Gruff in maart naar Nederland om het buitengewoon verslavende en intrigerende Sadness Sets Me Free voor te stellen.

Gruff Rhys live:

03-03 AMSTERDAM : Tolhuistuin

Bron : Music that needs attention - musicthatneedsattention.blogspot.com

Ik durf het bijna niet te zeggen, maar inmiddels vind ik Gruffs solo-oeuvre misschien wel beter dan dat van zijn oude band. Of op z'n minst consistenter. En dit album vind ik denk ik wel zijn perfectste werk sinds mijn oude favoriet Candylion, terwijl alle tussenliggende albums ook stuk voor stuk fantastisch zijn. Maar de ongebruikelijke mix van stijlen heeft nooit zo vanzelfsprekend geklonken als hier, de arrangementen nooit zo hemels weldadig, de melodieën nooit zo subtiel aanstekelijk, de teksten nooit zo gortdroog en toch oprecht, het geheel nooit zo zalig rustgevend en toch vol spannende wendinkjes. Ja, Gruff kan weinig fout doen bij mij, en dat al zo'n kleine drie decennia. Briljant schizofreen ontregelen zoals hij ooit zo onnavolgbaar met zijn Furries deed is er allang niet meer bij; op zijn soloplaten heerst juist meer en meer een opgewekte opgeruimdheid, die echter misleidend is en je op ongrijpbare wijze een wonderlijke wereld weet in te trekken. En de wonderlijke wereld van Sadness Sets Me Free - alledaags en dromerig, nuchter en poëtisch, politiek en persoonlijk, poppy en folky, soulvol en surreëel - is er een om heel diep in te verdwijnen. Jammer dat ik het volgende Tolhuis-optreden van deze onwaarschijnlijke rasentertainer zal moeten overslaan, de vorige keer zal in mijn geheugen met een grote grijns gegrift blijven.

Wat een mooie plaat. Allemaal mooie, psychedelische én best funny. Gitaarpop op zijn best.