Franco Battiato - L'Egitto Prima Delle Sabbie (1978)

Dat Franco Battiato van alle markten thuis is moge duidelijk zijn.

L'Egitto Prima Delle Sabbie is een experimenteel album uit 1978. De titeltrack en Sud Afternoon zijn nummers op piano, kennen geen songstructuur en zorgen ervoor dat je geboeid bent door het extreme ervan of het irriteert je. Bij mij het laatste.

Post-modern, minimal classic... geef het beestje een naam.

Ik denk dat ik dit soort muziek gewoon niet snap en ik heb er dan ook niks mee. Het heeft weinig van doen met het latere werk van de meester, het zal ongetwijfeld heel ingenieus zijn, maar voor mij is dit afdeling: eenmalig.

Dit product heb ik ook altijd een beetje als en misser van Battiato gezien.

Het zit vol met in mijn ogen (oren) experimenten maar het is aan mij ook zeker niet besteed.
Zijn hele eerste periode bestaat duidelijk uit een zoektocht naar vorm en een eigen signature.

Eind jaren 70 en zeker in de jaren 80 kwam hij goed op dreef, met een productie waar mening uitvoerend artiest alleen maar van kan dromen. En laat er op al die uitgaven nu ook werkelijk de meest oogstrelende songs staan! In deze jaren spelen de synthesizers een grote rol zijn zijn werk.

Zoals de groter gitaristen vaak een eigen sound hebben ontwikkelt (Clapton, Knopfler, May, etc,) zo gaat dat ook op voor spelers achter de knoppen en toetsenborden, waar je Vangelis en JeanMichel Jaren moeiteloos herkent gaat dit ook op voor Battiato, met dat verschil dat Battiato daarbij beschikt over een van de meest kenmerkende stemmen. Melancholisch en emotioneel als een Italiaanse evenknie van Antony haggerty.

Franco groeide door en heeft zichzelf mening keer opnieuw uitgevonden en zijn stijl verder geperfectioneerd. Op zo'n man Ier dat vanaf de jaren 90 zijn albums steeds diverser en rijker werden qua instrumentarium en prachtige intelligente en gelaagde composities.