Battiato - Sulle Corde di Aries (1973)

Lekker strakke Italiaanse prog. Ga me hier eens wat meer in verdiepen.

Hier en daar komt het wat traag op gang maar als dat gebeurt dan heb je ook wat.

Versta er verder niet zoveel van maar dat hoeft ook niet altijd.

Of je nou dit heb of de teksten van Jon Anderson maakt ook niet zoveel uit.

Dit is een uitermate interessant en sfeervol progalbum. Bijzonder eigenzinnig ook. De herhalende elektronische bewegingen in het openingsnummer en de jazzfusion-oprisping in Aries treffen in ieder geval doel. Ook de elektronische rondedans in Da Oriente Ad Occidente vind ik erg spannend. Een verborgen pareltje, mijns inziens.

De jaren '70 Battiato is duidelijk andere koek dan de jaren '80 Battiato. Spannend? Zeker. Vind ik het muziek waar ik van uit mijn dak kan gaan of dat mee raakt? Nee.

Blijft er hoe dan ook een intrigerend album over.

Ik denk dat je hier haast eenzelfde onderverdeling ziet al bij Peter Hammill; waar een deel meer graviteert naar het progwerk en de ander naar het ballade/pop-werk. Evenzeer blijkt Battiato een artiest die niet makkelijk onder een label te vangen is.