Er is een mega-groot verschil tussen het werk van Battiato in de jaren '70 en jaren '80.
In de jaren '70 flirtte hij graag met klassiek en op dit album is het rock, progressieve rock met een hoop 'gekkigheid' en elektronische klanken.
Het doet me een beetje aan Vangelis denken af en toe met een snufje Kraftwerk.
Met zijn neo-klassiek getinte albums kan ik niet veel, dit boeit me veel meer. Verliefd op worden? Nee. Dat ben ik meer op zijn albums vanaf de jaren '80, maar nummers als Areknames vind ik dan wel weer noemenswaardig.