Spock's Beard - The Light (1995)

huh?? geen berichten bij HET album dat de progrock scene op zijn grondvesten deed schudden in1995??? HET debuutalbum van de legendarische Beard???

Luister naar mn the Light en the Water, en geloof de hype!!

4,5 ster

huh?

je deelt mijn verbazing niet begrijp ik?

Nou, het heeft toch wel wat langer geduurd dan 1995 voor dat SB echt doorbrak. Ik weet dat ik 1 van de eersten was die het album kochten op aanraden van een kennis van me die net als ik helemaal gek is van Echolyn. Ook daarna was er nog niet echt sprake van dat ze echt door veel mensen werden opgepikt. Wel schijnbaar door veel 'invloedrijke' mensen waaronder de baas van InsideOut wat toen nog een label was dat niet veel voorstelde.

O.a. voor hen ben ik uiteindelijk in 1997 naar de VS gegaan naar het ProgFest in Los Angeles en toen hadden ze dus al een tweede album uitgebracht en hadden ze meen ik net hun derde album bij elkaar geschreven waarvan ze toen al het nummer June speelden. Tot op dat moment dacht ik echt dat we die band never nooit in Europa zouden zien spelen en verrek, een paar maanden later was het al zover. Pas toen begon het echt op gang te komen met dank aan de release van het derde album via GEP, de promotie in Duitsland via RockHard en uiteindelijk dus het feit dat hun albums op InsideOut zouden uitkomen.

Ik denk dat ik in 1995 zelfs nog nooit van progrock gehoord had, dus of de scene op zijn grondvesten geschud heeft, zou ik achteraf niet uit de eerste hand kunnen bevestigen of ontkennen.

Vaaglijk zou ik me er wel iets bij voor kunnen stellen, in de zin dat Spock's Beard ook ooit nieuw geweest was en dus niet een band die in essentie vooral steeds eenzelfde trukendoos opentrok. Dat laatste zijn ze (tot het vertrek van uncle Morse) toch een beetje geworden.

Deze plaat komt me voor als chaotisch, bij vlagen briljant, maar meestal toch wat stuurloos. Genietbaar, maar weinig om echt voor terug te keren. Opvolger Beware of Darkness was mijn kennismaking met Spock's Beard en dat vind ik tot op heden ook (met afstand) hun genietbaarste.

Met slechts 25 stemmen en het absurd lage gemiddelde van 3,80* komt Spock's Beard briljante debuutalbum er maar magertjes vanaf. Ik heb trouwens een andere hoes (die van Giant Electric Pea), deze is grappiger en vooral veel mooier. De bandnaam is afkomstig van een Star Trek episode waar personage Spock met een baard rondloopt. The Light is zelf één van mijn favoriete Beard nummers aller tijden en is de ideale opener voor een klein uur progrock van de bovenste plank. Opgedeeld in 8 stukken weet het titelnummer constant te blijven boeien. Ze weten er ook de nodige humor in te brengen getuige het gedeelte in The Light dat de mooie naam "Senor Valasco's Mystic Voodoo Love Dance" kreeg. We weten nu in elk geval dat Senor Valasco zijn melk graag drinkt met een weinig tabasco. Go The Way You Go heeft veel weg van Kansas, ontegensprekelijk van grote invloed op The Beard. Topstuk van het album is het meer dan 20 minuten durende The Water. Afsluiter On The Edge wordt voortgestuwd door puik baswerk. Verplichte kost voor progfans!

De openingstrack is een absolute klassieker. Zonder twijfel 1 van m'n favo long tracks ever. Alles zit erin, ruige rock, rust, humor, kippevel momenten, tempo wisselingen... en wat een spelniveau!

Ik geloof de hype.


Daar heb ik een paar nummers van gehoord - soms aardig, soms stomvervelend. Maar nu luister ik naar The Light en dat is wel ongeveer mijn kopje thee. Guitarist Alan Morse heeft af en toe de neiging tot doelloos shredden (tja, ik ben nu eenmaal fan van Blackmore en Rory Gallagher als het om solo's gaat), maar dat is ook het enige dat ik te griepen heb.
Ik vind de licht hese zang wel geinig. Geen topvocalist uiteraard - ik ken eigenlijk geen enkele band met progambities die dat heeft; daarvoor moeten we bij hardrock/heavy metal zijn - maar beslist competent.
Go the Way you go is nogal saai. De Beatles schreven erg goede liedjes, maar waren zo verstandig die geen twaalf minuten te laten duren. Goed, na een minuut of 6, 7 klinken ze niet meer als de Beatles, maar erg veel interessants gebeurt er nog steeds niet.
The Water is inderdaad geweldig. Ze zijn ook al niet bang om slechte smaak ten toon te spreiden - luister naar de vrouwelijke achtergrondzang rond minuut 8. Het zou niet mogen werken, maar het werkt.
On the Edge is eveneens heel behoorlijk.

[quote]M.Nieuweboer schreef:

Ik geloof de hype.



Dat hele stuk met die vrouwelijke achtergrondzang lijkt wel verdacht veel op Pink Floyd. Daar werk het voor mij ook al niet. Verder een goed debuut voor SB. Ben benieuwd wat dhr. Morse tegenwoordig van bepaalde passages uit The Water vind.

Prima debuut. Compositorisch is het allemaal nog wat chaotisch, maar dat mag de pret eigenlijk nauwelijks drukken. De heren hadden er hoorbaar erg veel zin in, aangezien de nummers hoorbaar met veel liefde zijn ingekleurd. Ook een duidelijk pluspunt is de warme zang van Neil Morse, wat de band toch al snel doet onderscheiden van 80% van de soortgenoten. 4*

Ik heb een andere albumcover bij dit album.

deze

Weet iemand hoe dit zit?

Mooi debuut van Spock's Beard met lekker veel variatie. Go The Way You Go en On The Edge zijn goed. The Light en The Water zijn geweldig!

De eerste europeese release uit 1996 had inderdaad een andere cover.

Dit album zat in een collectie die ik recent heb opgekocht. Ik kende The Beard alleen van meer recent werk. En dat vind ik te gek. Maar dit debuut komt even binnen zeg! Poeh...geen zwak moment te bekennen tot zover. Ik zweef een beetje tussen verrast en overdonderd in...

Fantastisch debuut! Het heeft sterke melodieën, nauwelijks zwakke momenten, veel variatie en het klinkt fantastisch (ik heb de 2004 remaster op CD, die ook de bonus track bevat, deze bonus track is een demo versie van The Light die IMHO weinig toevoegt aan het (betere) openingsnummer).
Sommige overgangen in de langere tracks zijn wat abrupt maar niet op een storende manier.
Veel muzikale elementen uit het latere werk van Neal Morse en Transatlantic zijn hierop al aanwezig.

Degelijk en goed debuut van Spock`s Beard. Vier lange nummers die zeker de moeite waard zijn om te luisteren en te ontdekken.

Enige kritische kanttekening is dat niet alles alles geslaagd is voor mijn gevoel. Het lijkt alsof de band nog wat zoekende is naar hun sound. Maar er zitten genoeg stukken op het album die zeer genietbaar zijn.