Salacious Gods - Oalevluuk (2023)

Na bijna twintig jaar is Salacious Gods weer terug met een paar nieuwe evocaties ter meerdere eer en glorie van de gehoornde uit de vlammenzee van hieronder. Weliswaar in een ietwat gewijzigde bezetting maar het hellevuur brandt in elk geval weer.

En hoe. Alsof de jaren 90 nog steeds volop in gang zijn, hakken deze Drentse duivelsaanbidders er op los met stevig in elkaar gezet zwartmetaal dat vooral op Zweedse leest geschoeid lijkt te zijn. Op Oalevluuk volgen de drukke, vingervlugge en melodieuze riffs elkaar in vlot tempo op. Het frisse geluid doet de rest. De drums blijven vanwege de ietwat digitale klank wat achter bij het knallende andere instrumentarium, maar het mag de pret allemaal niet drukken.

De dynamiek van een track als Morbid Revelations in Blood and Semen doet de liefhebber met de vuisten in de lucht slaan als het triomfantelijke slot de climax van deze waanzinnige track inluidt. De beste Emperor, Dissection en eigen Salacious Gods-tradities trouw en eerbiedwaardig volgend.

Het dreigende Bloedkloete is een ander hoogtepunt. Als een flakkerend doch spookachtig waakvlammetje komt het langzaam op gang om uiteindelijk uit te groeien tot een straf marcherende geestesverschijning. Het voorzichtige toetsenspel benadrukt de spookachtige sfeer nog eens extra.

Niet alles kan bij mij rekenen op hetzelfde enthousiasme. Zo zeurt het navolgende Devotion mij wat te lang door met steeds dezelfde oninteressante riff. En het 'Freezing Moon'-knipoogje in het middenstuk vind ik veel te obligaat.

Gelukkig vinden we verderop nog het epische Honor Him en het machtige titelnummer op het pad om de gelukzaligheid van de openingsnummers nog even gestand te doen. Wat dat betreft mag de hoed wel af voor deze terugkeer van Salacious Gods. Liefhebbers van dingen als Dissection, Watain, vroege Emperor of Naglfar kunnen met een gerust hart en gezonde hang naar nostalgie toeslaan.