El Perro del Mar - Big Anonymous (2024)

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: El Perro Del Mar - Big Anonymous - dekrentenuitdepop.blogspot.com

El Perro Del Mar - Big Anonymous
El Perro Del Mar is de toegankelijke popsongs op Big Anonymous helemaal uit het oog verloren en bedwelmt met een donkere en atmosferische maar ook wonderschone en fascinerende luistertrip

Het is heel lang stil geweest rond El Perro Del Mar, maar deze week keert de Zweedse muzikante Sarah Assbring terug met een nieuw album. Het is een album dat heel af en toe herinnert aan de muziek die ze lang geleden maakte, maar El Perro Del Mar slaat op Big Anonymous vooral andere wegen in. Het nieuwe album van de Zweedse muzikante klinkt als een aardedonkere soundtrack bij een duistere film. Atmosferische klanken worden fraai gecombineerd met de mooie stem van Sarah Assbring en beiden creëren een bijzondere sfeer. Big Anonymous is bij vlagen heel donker en melancholisch, maar de muziek van El Perro Del Mar is ook 44 minuten lang prachtig.

Bij de naam El Perro Del Mar denk ik uitsluitend aan het titelloze album uit 2006 en aan From The Valley To The Stars uit 2008. Het zijn de twee albums die het alter ego van de Zweedse muzikante Sarah Assbring uitbracht na haar debuutalbum Look! It's El Perro Del Mar! uit 2005. Het is zeker niet zo dat Sarah Assbring na 2008 is gestopt met het maken van muziek, want tussen 2009 en 2016 verschenen nog drie albums van de muzikante uit Stockholm. Ik kan me eerlijk gezegd niet herinneren dat ik naar deze albums heb geluisterd. Het zijn albums die in Nederland sowieso nauwelijks aandacht hebben gekregen, maar dat is geen excuus.

Ik heb ze deze week wel beluisterd en vindt ze eerlijk gezegd een stuk minder goed dan de twee albums die ik wel ken van El Perro Del Mar, al zoekt de muzikante uit Stockholm wel het avontuur. Reden om weer eens te luisteren naar de muziek van Sarah Assbring is de release van Big Anonymous. Het zevende album van El Perro Del Mar is verschenen na een stilte van ruim zevenenhalf jaar en verschijnt zestien jaar na het laatste album dat ik goed ken van de Zweedse muzikante.

Op From The Valley To The Stars uit 2008 maakte Sarah Assbring eigenzinnige popsongs. Het waren vooral folky popsongs die opvielen door bijzondere arrangementen en rijke orkestraties, maar de muziek van El Perro Del Mar had ook het onderkoelde van de Scandinavische popmuziek van dat moment. Big Anonymous doet af en toe denken aan de muziek die El Perro Del Mar in een vorig leven maakte, maar het album klinkt ook duidelijk anders.

Gebleven zijn de bijzondere klanken, die hier en daar atmosferisch aan doen en gebleven is ook de mooie heldere stem van Sarah Assbring. Bij beluistering van Big Anonymous hoor ik echter vooral verschillen. El Perro Del Mar neemt op het nieuwe album wat meer afstand van de nog redelijk toegankelijke popsongs uit het verleden.

Big Anonymous valt op door atmosferische klanken die langzaam overdrijven en beelden van de Scandinavische winter op het netvlies toveren. Het geluid op het nieuwe album van El Perro Del Mar wordt gedomineerd door elektronica en de wolken elektronica die overdrijven doen wat mysterieus aan. Het wordt gecombineerd met de mooie stem van Sarah Assbring, die wat mij betreft mooier is gaan zingen.

De tracks op het nieuwe album van El Perro Del Mar creëren een bijzondere sfeer en die wordt versterkt door de fraaie wijze waarop de Zweedse muzikante de spanning opbouwt in haar muziek. Sarah Assbring is de popsong met een kop en een staart absoluut wat uit het oog verloren, maar Big Anonymous is zeker geen ontoegankelijk album. De tien tracks op het album laten zich beluisteren als één lange luistertrip en het is een luistertrip van een bijzondere schoonheid.

Zowel in muzikaal als in vocaal opzicht is de muziek van El Perro Del Mar hier en daar bijna verstild, maar door alle subtiele details gebeurt er ook van alles in de stemmige klanken op het album. De muziek van El Perro Del Mar klinkt op Big Anonymous een stuk donkerder dan op de albums uit het verleden en bij vlagen zelfs aardedonker, maar wanneer je eenmaal gegrepen wordt door de vaak bezwerende klanken komt er steeds meer moois aan de oppervlakte. Het is absoluut even wennen, maar ik ben uiteindelijk heel blij met de terugkeer van El Perro Del Mar. Erwin Zijleman

De dood, het grote onbekende. Hoe vullen we die leegte vervolgens in. De dood brengt ons samen, maar drijft ons ook uiteen. Sarah Assbring bereidt zich op die grote verandering voor, zoekt antwoorden en gaat de dialoog aan. Als El Perro del Mar haalt ze winst uit het verlies door het verdriet vast te leggen. Ze koestert de overledenen in een tiental donkere songs. De pandemie heeft er hard ingehakt, heeft levens opgeëist, heeft Sarah Assbring met de nodige vragen achtergelaten. In het breekbare Big Anonymous zoekt ze troost, deelt ze troost. Het is allemaal zo fragiel als een winterse glazen sneeuwbol, waarbij de opgeschudde deeltjes langzaam landen.

Zo voelt het sprookjesachtige Big Anonymous aan. Ze haalt de dood uit de taboesfeer, benoemt het net niet letterlijk bij de naam, maar in alles komt die hang naar het sterfelijke einde terug. Thematisch is Big Anonymous het vervolg op de vrolijke soulfolk popliedjes van From the Valley to the Stars waar ze de hemel als een gelukzalig bevredigend toekomstperspectief neerzet. Die nieuwsgierigheid maakt nu voor angst plaats, de toon is dwingend duister, waarmee ze zich tekstueel op het dark metal vlak begeeft en hier een serene gothic twist aan toevoegt. De reis door het niets trapt toepasselijk in het instrumentale Underworld af. Het onwetende, de mijmering in stilte, zonder woorden maar wel met de veelzeggende rondfladderende strijkers die zich aan de krachtige cello hechten.

Die stilte wordt door de ritmische ingezette Suburban Dreams kruistocht vervolgt. Kerkelijke darkwave dreampop, met sprankjes hoop, geloof, liefde, maar ook met twijfel en rusteloosheid. Sarah Assbring wacht op het onvermijdelijke onbekende. De synths dopen de song in eighties nostalgie onder, wringen de laatste druppels eruit en geven er een typische El Perro del Mar aanvulling aan. Iets liefdevols, iets troostends, met gevaarlijke industrial drones die loerend de spelonken van Suburban Dreams bewonen. We zwemmen hulpeloos in de Cold Dark Pond duisternis rond. Een regenval van neoklassieke instrumentatie die de engelenzang van Sarah Assbring diep laat gaan, en die haar vervolgens naar de hoogtes laat reiken. De sterrentocht tussen hemel en aarde, hypnotiserend in glinsterende wenkende klanken, dan weer liefdevol moederlijk, dan weer verraderlijk vijandig.

Tijd is slechts relatief, het is de mens die deze in dagen, uren, secondes documenteert. De In Silence eenzaamheid is de ruimte tussen het tijdsbesef en het universele niets. Slechts fracties van momenten, zwevende in gevoelloosheid en rust. De gedachtes uitgeschakeld, om vervolgens hard in de realiteit te vallen. Welke bovenaardse goddelijke kracht heeft het recht om te kwetsen, te pijnigen, en vervolgens wijselijk de mond te houden. Hier bevindt Sarah Assbring zich tekstueel op de Running Up That Hill (A Deal with God) conversatie van Kate Bush. Ze gaat het gesprek aan, maar krijgt geen antwoord terug.

Na het heftige nadreunende In Silence einde waar onverwachts een verontwaardigde huiveringwekkende mannenstem nederdaalt, zijn deel opeist en het wantrouwen bestraft is de behoefte naar bezinning extra groot. Sarah Assbring werkt zich jammerend wenend door The Truth the Dead Know heen. De definitieve overgave komt in het toegankelijke Between You and Me Nothing meisjesachtige popliedje. De onschuld in het verlangen naar serene vrede, als we in stof vervagen en in stilte verdwijnen. We stellen het laatste afscheid zo lang mogelijk uit. De duistere verdovende van Burt Bacharach Please Stay geleende ruis twijfelt aan die overgave. Het is een bewerking van een vijf jaar oude single, waar de nodige jaren vijftig bubblegum gospel vervreemding aan toegevoegd is.

De begrafenis treurstemming van het rondspokende Wipe Me Off This Earth houdt zich krampachtig aan het laatste vaarwel vast, toch is loslaten hier het sleutelwoord. Het in Scandinavische folk roots doordrenkte One More Time liefdesdrama wordt door de uit Bristol afkomstige elektronica producer Vessel gearrangeerd, die er een kenmerkend avontuurlijk triphop sausje overheen giet. Die achtergrond hoor je misschien nog wel meer in de filmische Kiss of Death nachtmerrie terug, waar Sarah Assbring als een onwetend elfje doorheen huppelt. De dood als iets moois, de afsluiting van een tevreden cyclus. Toch is het overstuurde orkest hier nog niet klaar voor, en gaan ze het onvermijdelijke gevecht met de zich amper staande houdende zangeres aan. Na het slotakkoord wordt letterlijk de stekker eruit getrokken, het is klaar. Het vanuit het hart en ziel gecomponeerde Big Anonymous roept het begrip voor de dood op, een buitenstaander die zich onwenselijk binnendringt.

El Perro del Mar - Big Anonymous | Alternative | Written in Music - writteninmusic.com