Naoki Zushi - III (2005)

Een terugkerend probleem is dat ik veel comfort haal uit depressieve muziek, waardoor mijn Overtonvenster een beetje verschoven is: veel depressieve muziek klinkt op dit punt gewoon comfortabel in mijn oren. Dit heeft er meerdere keren toe geleid dat ik tijdelijk uit mijn geliefde functie van muziekopzetter in groepen ben ontheven. Met Naoki Zushi zou ik deze fout niet maken: zelfs een doorgewinterde navelstaarliefhebber zoals ik word meegesleept door de pure, onverbloemde neerslachtigheid die hier wordt tentoongesteld. Je moet ervoor in de stemming zijn, maar dan is het wel mensonterend mooi: langzaam neergelegde akkoorden, soms kaal ondersteund (zoals de prachtige synthesizers in de laatste minuut van het openingsnummer), maar vaker alleen vergezeld door de weemoedige zang van Zushi. Kan zich meten met het betere werk van Red House Painters wat mij betreft.