Oren Ambarchi - In the Pendulum's Embrace (2007)

deze heb ik vandaag gekocht op een dikke dubbel plak vinyl....hiep hiep!

Ontzettend subtiel album. Het bloeit op tot ontzettend volle bergen muziek, maar doet dit op een of andere manier heel ingetogen waardoor het heel puur aanvoelt. Érg mooi.

Al een keer eerder wat gehoord van deze meneer (Triste). Ook toen was het adembenemend saai. Niet mijn type ambient. Echt niet. Het gitaarspel verdient nog een puntje, maar de rest.... Helaas.

dat meen je niet :O

Is het uberhaubt wel ambient? Ik zou het zelf niet zo omschrijven. Het is gewoon mega vertraagde rock. Pak iets als Black Sabbath en speel het een stuk langzamer af en je krijgt iets als Earth. Vertraag het nóg een heel stuk en je krijgt Oren Ambarchi. Of zoiets... Vooral duidelijk hoorbaar op het openingsnummer "Feaver, A Warm Poison". Hij zit wel perfect tussen Touch en Southern Lord in dus wat dat betreft is het wel toepasselijk dat zijn albums tegelijk op beide labels uitkomen.

Ik vind het in ieder geval een fantastisch album (stond dan ook 5e in mijn jaarlijst and that's saying something!), een mooi vervolg op "Grapes from the Estate". Ben stiekem een beetje jaloers op jurado dat hij 'm op vinyl heeft, die was er nog niet toen ik de cd kocht. Misschien binnenkort toch ook maar kopen want er staat een extra nummer op. Zucht...

Binnenkort overigens een nieuwe one-sided lp op Table of the Elements. Die zit in de toevoeg-wachtrij momenteel.

er komen nog meer leuke dingen aan van Ambarchi als ik het goed heb gelezen.

Deze wil ik zeker ook nog wel een keer kopen, maar goed...nu ff niet.

Laat me raaien. Omdat je de afgelopen 2 maanden al teveel hebt gekocht...

zoiets ja

Deze is een stuk donkerder dan Grapes From the Estate maar wel weer beremooi. Ik ben eigenlijk wel weer benieuwd naar een nieuw solo-album van meneer Ambarchi. Ik heb inmiddels aardig wat van zijn discografie als een sotfzuiger opgezogen; meer....

Iets of wat later op de avond, doet deze het nog beter dan zijn voorganger Grapes From The Estate. Donkerder, nog meer in zichzelf gekeerd maar tegelijk ook luchtiger door af en toe de akoestische gitaar die er doorheen waait.