Therion - Symphony Masses: Ho Drakon Ho Megas (1993)

Ik vind dit een heel donker maar zeker goed album.
Goede inspiratiebron voor de latere death metal.
Kijk bijvoorbeeld naar Cry of the Blackbirds van Amon Amarth. Dat is sterk gebaseerd op Dawn of Perishness op dit album.

Hier was ik best verrast over - ik ben niet zo'n fan van het allereerste Therion album (...Of Darkness) en nam aan dat de cd's voor Lepaca Kliffoth allemaal standaard death metal waren. Niet dus. Het is wel nog stukken ruiger dan de opvolger(s) maar je hoort hier al duidelijk de experimenteerdrift van Johnsson op dankzij de begeleidende keyboards en wat orientaals aandoende melodietjes. Uiteindelijk best een solide cd.

Begonnen als doodgewoon death metalorkestje is Therion inmiddels uitgegroeid tot een volwassen orkestrale metalband waar graag alle registers opengetrokken worden.
Ergens in het midden treffen we Symphony Masses aan. Therions derde langspeler bevat an sich meer toegankelijke death metal dan de twee voorgangers maar klinkt tegelijkertijd ineens een stuk donkerder.
Visioenen van lugubere duivelsrituelen trekken aan je voorbij als overwegend trage nummers als Baal Reginon of het juist opzwepende Dawn Of Perishness aan je voorbij trekken.
Cristofer Johnson experimenteert er lustig op los met symfonische effecten om het album de bombast te geven die het verdient.
De tekstuele thema's putten hun inpiratie vooral uit de Sumerische mythologieën. Het verklaart de regelmatig opduikende Oosters aandoende melodieën.
Het laatste nummer is opgedeeld in 2 delen en wordt gebracht in hebreeuwse (?) onthullingen. Dergelijke details maken de diabolische klanken extra mystiek. Of de vermaledijde housedreun een noodzakelijke toevoeging was waag ik echter te betwijfelen. Desalniettemin liet Therion hier horen dat zij zich temidden van een gunstige ontwikkeling bevonden.

Als ik tijd heb scan ik het originele artwork even in. Want dit lijkt weer nergens op..

Deze heruitgave op Hammerheart Records mag er wezen.
Samen met zijn opvolger Lepaca Kliffoth een mooi 'tussenalbum'. Het rauwe van de eerste platen gecombineerd met wat meer gelaagde stukken, keurig gebalanceerd.
Bevalt mij stukken beter dan het latere werk, dat ik toch echt te orkestraal vind.

Lekker dit! De death metal van Therion wordt op deze plaat voorzichtig geïnjecteerd met symfonische invloeden. Het klinkt rauw en donker, maar laat het eerste licht schijnen over wat de toekomst voor deze band/dit project zal brengen. De kale productie is is niet bepaald tijdloos, maar past perfect bij de muziek.