Uri Caine - Urlicht / Primal Light (1998)
mijn stem
3 stemmen
Verenigde Staten
Jazz / Avant-Garde
Label: Winter & Winter
-
Symphony No.5 - (Funeral March) (7:52)
-
The Drummer Boy (From "The Boy's Magic Horn") (10:37)
-
Now Will the Sun Rise as Brightly (From "Songs of the Death of Children") (6:55)
-
I Often Think They Have Merely Gone Out! (From "Songs of the Death of Children") (2:33)
-
Symphony No.1 (Titan) - (3rd Movement) (12:04)
-
Symphony No.2 (Resurrection) - (Primal Light) (3:34)
-
I Went Out This Morning over the Countryside (From "Songs of a Wayfarer") / Symphony No.2 (Resurrection) (1:50)
-
Symphony No.5 - (Adagietto) (5:46)
-
The Drunkard in Spring (From "Song of the Earth") (5:52)
-
Who Thought Up This Song (From "The Boy's Magic Horn") (2:40)
-
The Farewell (From "Song of the Earth") (13:00)
1
geplaatst: 8 mei 2018, 22:09 uur
Het gebeurt niet gauw, maar door dit album werd ik echt omvergeblazen. Totaal niet verwacht! Ik wist wel dat Uri Caine een toppianist was maar dat hij me zo zou kunnen verrassen qua composities had ik niet zien aankomen. Om Mahler te herwerken moet je gewoonweg ballen aan je lijf hebben. Zijn romantische muziek is monumentaal en blijft luisteraars (inclusief mezelf) tot op de dag van vandaag onuitputtelijk vervoeren.
Uiteraard zijn er de puristen die moord en brand schreeuwen, namelijk dat ze deze herwerking/variatie een verkrachting vinden van het origineel. Maar daar is naar mijn mening niets van aan. Hier en daar wordt er inderdaad geparodieerd, maar nergens gaat de Amerikaan respectloos om met zijn bron. Meer nog, hij geeft er een fascinerende twist aan aan die doet glimlachen. Zo mengt hij stukken van de eerste symfonie met Klezmer klarinetklanken (Don Byron), laat hij Mark Feldman een beklijvende vioolsolo spelen op het motief van Urlicht (4de deel van de tweede symfonie), trekt hij 'Lieder eines fahrenden Gesellen' zelf op gang, met zijn kompanen, in rasechte bebopstijl, laat hij de legendarische contrabassolo aan het begin van de tweede symphony (resurrection) pizzicato spelen door Michael Formanek. Ach... teveel om op te noemen. Er zitten veel dimensies in dit werk en het blijft - minuut na minuut - boeien.
Natuurlijk is de muziek van Mahler an sich al geniaal. Maar om dit krachtig en zeer verfijnd te vertolken in een eclectisch allegaartje aan stijlen is geen kunde maar een kunst. Geen gimmick, of sausje dat eroverheen gegoten wordt: hij kent de muziek van de componist duidelijk door en door, neemt fragmenten uit de partituur en vergroot die uit tot diepgaande interpretaties. Je wordt vanaf de opener in de plaat getrokken met het trompetgeschal van de vijfde, volledig gedragen door Dave Douglas. Daarna walsen de muzikanten verder en laat de muziek je geen moment meer los. De line-up van artiesten kan het voorgaande alleen maar bevestigen;
Piano – Uri Caine
Trumpet – Dave Douglas
Bass – Michael Formanek
Cello – Larry Gold
Clarinet – Don Byron
Drums – Joey Baron
Guitar, Electronics – Danny Blume
Soprano Saxophone – Dave Binney
Trombone – Josh Roseman
Turntables – DJ Olive
Violin – Mark Feldman
Vocals – Arto Lindsay, Dean Bowman
Vocals [Cantor], Drum [Hand Drums] – Aaron Bensoussan
Uiteraard zijn er de puristen die moord en brand schreeuwen, namelijk dat ze deze herwerking/variatie een verkrachting vinden van het origineel. Maar daar is naar mijn mening niets van aan. Hier en daar wordt er inderdaad geparodieerd, maar nergens gaat de Amerikaan respectloos om met zijn bron. Meer nog, hij geeft er een fascinerende twist aan aan die doet glimlachen. Zo mengt hij stukken van de eerste symfonie met Klezmer klarinetklanken (Don Byron), laat hij Mark Feldman een beklijvende vioolsolo spelen op het motief van Urlicht (4de deel van de tweede symfonie), trekt hij 'Lieder eines fahrenden Gesellen' zelf op gang, met zijn kompanen, in rasechte bebopstijl, laat hij de legendarische contrabassolo aan het begin van de tweede symphony (resurrection) pizzicato spelen door Michael Formanek. Ach... teveel om op te noemen. Er zitten veel dimensies in dit werk en het blijft - minuut na minuut - boeien.
Natuurlijk is de muziek van Mahler an sich al geniaal. Maar om dit krachtig en zeer verfijnd te vertolken in een eclectisch allegaartje aan stijlen is geen kunde maar een kunst. Geen gimmick, of sausje dat eroverheen gegoten wordt: hij kent de muziek van de componist duidelijk door en door, neemt fragmenten uit de partituur en vergroot die uit tot diepgaande interpretaties. Je wordt vanaf de opener in de plaat getrokken met het trompetgeschal van de vijfde, volledig gedragen door Dave Douglas. Daarna walsen de muzikanten verder en laat de muziek je geen moment meer los. De line-up van artiesten kan het voorgaande alleen maar bevestigen;
Piano – Uri Caine
Trumpet – Dave Douglas
Bass – Michael Formanek
Cello – Larry Gold
Clarinet – Don Byron
Drums – Joey Baron
Guitar, Electronics – Danny Blume
Soprano Saxophone – Dave Binney
Trombone – Josh Roseman
Turntables – DJ Olive
Violin – Mark Feldman
Vocals – Arto Lindsay, Dean Bowman
Vocals [Cantor], Drum [Hand Drums] – Aaron Bensoussan
* denotes required fields.
* denotes required fields.