Vera Sola - Peacemaker (2024)

Een nieuw album op komst van Vera Sola, ik ben benieuwd! Let je op, Edgar18!?

Nou en of Choconas, de vooruitgesnelde singles draaien hier al hun rondjes. Leuk trouwens dat je onthouden hebt dat ik haar tof vind.

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Vera Sola - Peacemaker - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Vera Sola - Peacemaker
Vera Sola debuteerde in 2018 met een aardedonker en grotendeels onbegrepen album en keert nu terug met het net wat toegankelijkere, maar nog altijd eigenzinnige en zeer stemmige en fraaie Peacemaker

Luister naar Peacemaker van Vera Sola, het alter ego van Danielle Aykroyd, en je hoort muziek die uit een ver verleden lijkt te komen. Dat heeft deels te maken met de bijzondere stem van de Amerikaanse muzikante, maar ook zeker met de uitbundige inkleuring van het album en met de genres die invloed hebben gehad op Peacemaker. Het tweede album van Vera Sola is nog altijd aan de donkere kant, maar is zeker niet zo aardedonker als haar debuutalbum. De vollere klanken maken de songs van Vera Sola net wat toegankelijker, maar voorzien deze songs ook van een bijzondere sfeer, die zich bij herhaalde beluistering van dit bijzonder mooie album steeds genadelozer opdringt.

Aan het eind van 2018 verscheen Shades, het debuutalbum van de Amerikaanse muzikante Vera Sola. Het is een album dat op mij onmiddellijk een onuitwisbare en diepe indruk maakte, al wist ik niet direct of ik het album nu mooi vond of niet. Shades leek af en toe weggelopen uit een heel ver verleden, liet zich beïnvloeden door zeer uiteenlopende genres en stijlen, viel op door bijzondere zang en was ook nog eens zo donker dat je er af en toe bang van werd. Ik weet inmiddels wel wat ik van Shades vind en schaar het album nu onder de mooiste en meest bijzondere albums van 2018. Alle reden dus om uit te kijken naar het nieuwe album van Vera Sola en dat album is deze week eindelijk verschenen.

Vera Sola is overigens het alter ego van Danielle Aykroyd, die in 1989 in Los Angeles werd geboren als dochter van acteur Dan Aykroyd en actrice Donna Dixon. Na een carrière als actrice en dichter, stortte ze zich in 2018 op de muziek en dat krijgt nu een vervolg met Peacemaker. Vera Sola maakte Shades voor een belangrijk deel in haar eentje, maar werkt op haar tweede album samen met co-producer Kenneth Pattengale, die flink wat muzikanten naar de studio in Nashville haalde. Peacemaker was eigenlijk al zo goed als klaar toen de coronapandemie de muziekwereld aan het begin van 2020 stil legde, wat Vera Sola de tijd gaf om nog flink te sleutelen aan de songs. Het resultaat mag er zijn, want ik vind Peacemaker nog een stuk indrukwekkender dan het prachtige Shades.

Peacemaker ligt voor een deel in het verlengde van zijn voorganger. Ook op haar tweede album kan Vera Sola uit de voeten in meerdere genres en ook dit keer lijkt haar muziek zo af en toe afkomstig uit de jaren 50 en 60. Peacemaker citeert nadrukkelijk uit de rock ’n roll uit de jaren 50 en kan ook uit de voeten met invloeden uit jazz, folk-noir en country-noir uit de jaren 50 en 60. Ook de stem van de Amerikaanse muzikante lijkt afkomstig uit een andere tijd. Het is een stem met hier en daar een vleugje Nico, maar het is ook een stem die makkelijk kan betoveren en die nog meer indruk maakt dan op het debuutalbum. Net als Shades is ook Peacemaker een vooral donker album, maar zo beangstigend donker als het debuutalbum van Vera Sola klinkt het nieuwe album niet en hier en daar is zelfs een lichtpuntje te zien.

De belangrijkste verschillen tussen beide albums hoor je in de instrumentatie en de productie. Vera Sola en Kenneth Pattengale hebben het album voorzien van een wat voller, warmer en sfeervoller geluid dan was te horen op Shades. Er wordt bijzonder knap gemusiceerd op het nieuwe album van Vera Sola, met een hoofdrol voor prachtig gitaarwerk en bijzondere percussie, en dat tilt de songs op Peacemaker een flink stuk op. Het warme en gloedvolle geluid past uitstekend bij de stem van de Amerikaanse muzikante, die je meesleept in een fascinerende luistertrip.

Het met zeer persoonlijke songs gevulde Peacemaker is hier en daar wat theatraal, maar minstens even vaak filmisch. David Lynch hoeft de beelden er alleen maar bij te verzinnen, waarbij beelden uit de nacht en rokerige nachtclubs voor de hand liggen. In muzikaal opzicht heb ik bij beluistering van Peacemaker hier en daar associaties met de muziek van Tom Waits, maar ook Leonard Cohen komt af en toe voorbij in de sfeer van de bijzondere songs op het album. Peacemaker is wat minder zwaar dan Shades, wat Vera Sola hopelijk de aandacht op gaat leveren van een breed publiek. Erwin Zijleman

Als beide ouders in de filmindustrie actief zijn is het als kind zijnde moeilijk om fictief en non-fictief te scheiden, zeker als deze fantasievervaging de eerste levensjaren illustreert. Danielle Aykroyd is de dochter van het acteurskoppel Dan Aykroyd en Donna Dixon. Dan Aykroyd draagt voor eeuwig het The Blues Brothers stigma met zich mee en adviseert zijn dochter om voor een baan in de muziekbranche onder een alias te werken. Danielle Aykroyd herdoopt zichzelf tot Vera Sola, een prachtige donkere verschijning die zich met Shades al letterlijk in the picture speelt. Het leven is allang geen vrolijk sprookje meer en met haar donker romantische teksten kiest ze overduidelijk voor het surrealistische film noir David Lynch kamp.

Elvis Perkins heeft een soortgelijke achtergrond als Vera Sola, zijn vader speelt de rol van psychopathische moordenaar Norman Bates in de Alfred Hitchcock thriller Psycho. Het tweetal raakt bevriend en delen niet alleen de passie voor films maar ook die voor muziek. Na het succes van zijn derde I Aubade soloplaat nodigt Elvis Perkins zijn jeugdvriendin Vera Sola uit om hem in 2015 tijdens zijn tournee te vergezellen. Dit duwtje in de rug leidt tot de voorzichtige The Misfits Last Caress cover EP, het voorwerk van het in 2018 verschenen Shades. Door de overrompelende aandacht en lovende reacties wacht haar een veelbelovende carrière. Of de singer-songwriter dit stormachtig verloop niet aankan, of dat het rockwereldje haar niet het bevredigend resultaat oplevert is niet bekend. Al snel verdwijnt ze in de luwte en dreigt het Vera Sola verhaal tot een vroegtijdig einde te komen.

De zangeres verruilt Elvis Perkins voor Nashville country producer Kenneth Pattengale om in alle rust haar sound te perfectioneren. Het startpunt van de Get Wise ontdekkingstocht. Na vijf jaar stilte kondigt ze opvolger Peacemaker aan. Een kleine maand eerder is debuutalbum Shades al op de streamingsites te vinden. Ze maakt er geen half werk van en blijkt uiteindelijk dus toch voor een muzikantenbestaan te kiezen. Peacemaker staat voor een heftig vijfjarig tijdvlak waarin tegenslagen als wantrouw en ontrouw, verlies en de daaruit voortkomende boosheid een grote rol spelen. Het therapeutische Peacemaker is het verwerkingsproces, de puzzel wordt passend gemaakt, al neemt het niet de pijn weg. Peacemaker is stukken harder dan het dromerige Shades. Die opgekropte woede vindt al direct in Bad Idea zijn weg naar buiten, en moet die track nou net als een kampvuurliedje beginnen.

So Say: Come And Spark Up The Forest
Outlay The Twilight Her Glow
Make Way For The Dark To Set Us Under
Our City By The Ashes Overthrown
Oh It’s A Bad Idea

Bad Idea met de fanfareblazers treurnis, de subtiele kinderkoor onschuld, de donker neuriënde cello en de vluchtig voorbij fladderende strijkers. Bad Idea verbrandt het verleden totdat er slechts folky asresten overblijven. De nieuwe kern van een nieuwe toekomst, het Peacemaker startpunt. Vera Sola is hier nog niet de tot oplossing komende troubleshooter, maar een gevaarlijk ontvlambaar projectiel. Als een voorspellende zigeunerin leest ze de lijnen van haar bestaan op haar handen uit. De getekende littekens vormen in het stevige The Line en zeker ook bij het mysterieuze reggae skanking Hands de later toegevoegde zijwegen. The Line ontwikkelt zich als een stoere cineastische western rocker, met van Chris Isaak geleende surfgitaarakkoorden. Vera Sola verloochend haar achtergrond niet en maakt dierbaar van het filmisch inlevingsvermogen gebruik.

I’m Lying, liefde is blind en kan alleen maar met leugens bestreden worden. De enige kansrijke remedie tegen het liegen is het bedriegen. We doorlopen dezelfde tunnel. Voor de een lacht de verblindende schittering aan het einde toe, de ander blijft in de duisternis achter. De jazzy Get Wise exotica zoekt het heil in een doorrookte triphop omlijsting. Het dik aangezette Desire Path flirt met de eind jaren vijftig erfenis van songbook zangers, flirt met onwetende slaapkamer slachtoffers, flirt met het vermogen om een perfecte popsong te ontkrachten. Het is net een tikkeltje te groot, te bombastisch, te kitscherig. Bewust of onbewust? Ze dweept hier wel met het Lana Del Rey mysterie, en geeft er een down to earth twist aan.

In het tranen wegpinkend Waiting slaapliedje vervalt ze weer in de slachtofferrol, een laatste afscheid waarna ze het verleden definitief afwendt. De dichtgetrokken deur blijft gesloten. Schimmen van vroegere tijden achtervolgen haar in Is That You?. Elke vreemdeling identificeert zich met die verloren geliefde, elke huidige geliefde vervaagt in een vreemdeling. Gekooid in haar eigen veilige licht georkestreerde Bird House bevecht ze het nachtelijke verlangen. Uiteindelijk revancheert Vera Sola zich in de lugubere Blood Bond murder ballad waarmee ze in het voetlicht van PJ Harvey treedt, niet de minste om je mee te identificeren. Het Instrument of War scheidingsdrama toont de zwaktes, uiteindelijk zijn er alleen maar verliezers over. Hopelijk heeft Vera Sola haar onzekerheden overwonnen en is ze nu een blijvertje.

Vera Sola - Peacemaker | Pop | Written in Music - writteninmusic.com

Een naam die ik op verschillende plekken voorbij zag komen, en vandaag maar eens heb opgezet. Fascinerend, zo op het eerst gehoor.

In het begin moest ik aan Julia Holter denken, beetje bijzondere stem, folk-invloeden, paar liedjes verder dacht ik: hé Nancy Sinatra, en gek genoeg is PJ Harvey ook nooit ver weg. Gaat vaker aan..

Overigens ging Spotify, nadat de plaat was afgelopen, over naar "Mirror" van Last Dinner Party (die hier ook veel aan staan). Dat ging opvallend naadloos. moest echt even kijken of het niet nog Vera Sola was.

Het is smartlappensurfmuziek met hier en daar een spooky tint. Over de gehele linie wordt er overigens geweldig gemusiceerd (door Vera zelf maar ook door Wilco's multi-instrumentalist Pat Sansone). File under: Nancy Sinatra, Calexico, Timber Timbre

Dankzij deze geweldige site ben ik al heel veel ongelofelijk toffe platen tegengekomen, die ik anders wellicht nooit had ontdekt. Op de plekken waar dit het geval is breng ik dan ook de meer dan verdiende hulde aan de medegebruikers. Vandaag is het dan een keer zo ver dat ik kritisch ben. Op basis van bovenstaande, ronkende, berichten ben ik vol verwachting aan deze plaat begonnen en ik krijg het gevoel dat het misschien wel mijn grootste tegenvaller ooit is sinds ik deze site bezoek. Vakmanschap in songschrijven en instrumentatie staan buiten de discussie, maar wat vind ik dit een ongelofelijk taai en saai geheel. Ik heb het idee dat vooral de productie hier debet aan is; zelfs op Spotify klinkt het alsof er een grote dot stof op de naald zit tijdens het afspelen, waardoor er een soort vormeloze geluidsbrei ontstaat met af en toe een gitaartje die daar uit lijkt te willen breken. De stem klinkt alsof die is opgenomen met een microfoon achter een laag A+++-glas. En verder vind ik alles een beetje hetzelfde klinken en veer ik nergens echt op.
Ik kan me heel goed voorstellen dat er veel waardering is voor deze plaat en ik hoor de kunde er ook echt wel aan af. Laten we het er op houden dat het niet mijn kopje thee is...