Supersilent - 8 (2007)

Het album van 2007 waar ik het meest naar uitkijk. Volgens de Rune Grammofon website nog allemaal wat afwijkender dan wat ze hiervoor gemaakt hebben. Toch wordt het vrij lastig om het fenomenale '7' te overtreffen denk ik.

je bedoel fenomenaal te lange 7?

Ik kijk die altijd in één ruk af en koester elke seconde. Wat is er mis met 109 minuten topmuziek?

Inderdaad, ik heb ook nooit een probleem gehad met de lengte van die opname.

het is allemaal erg goede muziek, maar ik vind het te lang. Je moet als muzikant soms keuzes maken. Bij 7 hebben ze dat wij mij betreft niet goed genoeg gedaan. Naarmate je verder komt in de release hoe overbodiger de muziek die je dan nog hoort wordt.
Iets wat ik bij 1 2 3 helemaal niet heb, trouwens (maar die zie ik als losse release toevallig in een box)

Ik heb de plaat net door de brievenbus gehad en hij staat nu voor de eerste keer op. Het wordt al snel duidelijk dat de post rock achtige opbouw zoals op de DVD hier niet wordt gehanteerd.

Als de soundtrack voor een ruimtereis gaan de eerste paar tracks voorbij.

Tot en met 8.6 kreeg ik het idee dat Supersilent weer wat meer de rust en ruimte in de muziek aan het opzoeken was. Maar bij 8.7 komt dan de band weer uit de hoek zoals we ze kennen van het debuut: Energiek, knetterhard en dit keer met electrische gitaar en double bass drums. 8.8 is een waardige afsluiter die na het geweld op 8.7 de plaat mooi afrond.

Zeker een plaat om nog een aantal keer te luisteren voor ik echt ga oordelen.

zo dat is snel binnen

8.7 is grandioos ja, verder ook een mooie plaat, wel wat anders qua stemming da de rest van de supersilent-plaatjes, maar weer leuke duistere sfeer.

Erg mooi
(en bedankt Fianosther )

En heb em nu weer opstaan. Het klinkt eigenlijk tegelijk heel anders, maar ook heel vertrouwd. Ik vind hem nog wat abstracter dan andere releases, maar er zit wel het echte Supersilent-geluid in, er is echt geen groep die hier qua geluid in de buurt komt.

Voor wat ik nu gehoord heb zeker 4 sterren, een waardering die tot nu toe elke Supersilent plaat van me krijgt. Gewoon weer vaste hoge niveau dus

8.3 en 8.5 (vooral het einde ervan) zijn echt super ook

Ik heb 'em nu pak en beet 3x keer geluisterd en zit ook aan een 4* te denken met flinke kans op verhoging.

Ik ga m'n stem verhogen. Dit is het zwaarste en meest donkere Supersilent album. Misschien is het ook wel een van de meeste zware CD's die ik tot nu toe gehoord heb.

Het begint al bij 8.1 die voelt namelijk als een klap in je gezicht (thanks voor de uitspraak Nakur ). 8.2 houdt je op die donkere plek maar geeft je meer ruimte om je vervolgens verpletterd te laten worden door 8.3 waarin het ingewikkelde drumritme van Jarle centraal staat. de volgende 2 tracks zijn melodieuzer en laten je eventjes varen op bekender water. 8.6 kan ik eigenlijk nog weinig mee. 8.7 is de sloopkogel van deze plaat en laat je eigenlijk niet echt meer heel. Maar als je nog leeft mag je nog even opkrabbelen van de grond op 8.8

Technisch gezien heb ik nog weinig beters gehoord dan dit. De analoge opnamen zijn subliem. Ieder instrument, iedere sample etc. krijgt genoeg aandacht en de dynamiek is gigantisch.

4,5*

4,5*

review komt later. fenomenaal album van Supersilent niveau

Wat gaat 8.1 subtiel onder je huid zitten

Wat is 8.5 toch mooi, ingetogen en emotioneel

Wat is 8,7 toch MOKERHARD

Ben erg benieuwd naar dit album. Bij de Plato alhier werd ik aangekeken alsof ik in het Hopelandish sprak toen ik naar dit album vroeg. Binnenkort maar via internet bestellen dan.

Na 4 intense luistersessies (=afzondering!) snapte ik de kracht van 8.1 ook pas. En ik miste de trompet, in plaats daarvan kruipt Arve steeds meer achter het drumstel. Ook leek 8.7 wat vreemd over, als enige harde nummer. En de vreemde synths van 8.2 zijn al helemaal een gek iets. Oftwel

luisterbeurt één: WTF, Kalm, ingetogen, verwarrend, waar zijn de climaxen? Maar het prikkelde wel. En er zaten hele mooie stukken bij.


luisterbeurt twéé: Diepe productie, elke noot is hoorbaar. De drones van Helge Stern gaan echt door merg en been. De drums klinken wazig. Het ontbreekt aan duidelijke referentiepunten.


luisterbeurt drie: Oké dan! De climax van 8.1 ligt verborgen onder de stroperige, zwarte deken. En die gitaar die subtiel concurreerd met de synths op datzelfde nummer. En het drumritme van 8.3 is vet! Lijkt eerst totale willekeur, maar anticipeert continue met de field-recordings van Deathprod (die ik trouwens herken van zijn album Imaginary Songs from Tristan da Cunha!). Het einde van 8.5 is bloedmooi.
8.6 is eentonig, totdat Arve Henriksen gaat zingen, net zo mooi als op de laatste David Sylvian release. En godverdomme, na enkele minuten keiharde doublebase van de twéé drumstellen (en Arve die dóór de drumvellen heen zingt!) krijgt 8.7 een hele mooie, bijna emotionele lading mee door de met cello strijkstokbepeelde gitaar (?) van Deathprod. 8.8 klinkt verloren. In het geweld.

Luisterbeurt vier: De individuele kwaliteit van de nummers kwamen al naar boven bij de derde luistersessie. De cohesie tussen de nummers bij de vierde. Zelfs 8.6 klinkt niet verloren maar de serene zang geeft een extra contast met 8.7. 8.2 legt de link tussen het slome, onder de huid kruipende 8.1 en de compexe ritmes van 8.3.


een 5* ligt op de loer

Inmiddels in huis en twee keer beluisterd. 8.5 moet wel zo'n beetje het meest geniale nummer zijn dat ik dit jaar gehoord heb. Wow!

Gaaf album, een van de beste van 2007. maar het is niet de 5* geworden die ik in gedachte had.

Toch maar weer een 5 van gemaakt. Wat is 8.5 toch een juweeltje.

Is deze eigenlijk ook vinyl te verkrijgen ?
6 op vinyl is namelijk geweldig.

Ik heb niets tegen wat geflirt met jazz, maar als er helemaal niets gebeurt dan heeft niemand er wat aan. Misschien dat 'ie nog gaat groeien, maar voorlopig blijf ik op mijn honger...

Er gebeurt helemaal niets? Verklaar!

Tjah, hopelijk nemen jullie me niets kwalijk, maar ik ben een absolute leek in het electro-genre, en kan al helemaal niets met dit soort ambient-aandoende experimenten. Een opeenstapeling van zweverige klanken die geen bepaalde richting uitgaan en geen duidelijk "einddoel" hebben, wat heeft "muziek" daar mee te maken. Ik heb het gevoel dat de muzikanten zelf niet weten waar het heengaat en gewoon wat knopjes uitproberen in de studio. Wat uiteraard heel respectloos is van mijn kant, waarvoor mijn excuses.

Mijn commentaar volgt op een eerste oppervlakkige luisterbeurt, maar ik weet gewoon dat ik er mijn volle aandacht onmogelijk zal kunnen bijhouden. Muziek is voor mij beweging, klank die in functie staat van een groter geheel: dat kan enerzijds melodie zijn, dat kan anderzijds ook pure emotie of energie zijn (zoals in de free jazz). Maar dit gaat, volgens mij toch, helemaal nergens heen, dus hoor ik er ook geen "muziek" in - zonder de purist te willen uithangen.

Ik ga zeker meer proberen van Supersilent, zoniet alles. '8.5' heeft mij namelijk wel geprikkeld als een intrigerend, mysterieuze gitaar-reflectie. Zo zou jazz van mijn part vaker mogen klinken. Alleen doet de rest mij niets. Maar dat kan nog komen zeker?

En nu hopen op jullie aller begrip voor de mening van een beginner.

Wat vind je van dit nummer dan?

Niet als je direct nog een halfje van de score haalt

Ergebeurt onwijs veel op "8". Neem nu het eerste nummer, in plaats van langzaam op te bouwen naar een jazzy climax, piekt het nummer in de diepte. Elke slag van Jarle's drumstokken wordt het eerder opgebouwde patroon verder uitgehakt totdat ik er bijna bang van wordt. Of de twee nummers daarna, waarin de ritmesectie steeds nieuwe, verrassende ritmes blijft vinden, of de overdonderdende lawine van 8.7 die steeds een stap harder gaat als je het voor onmogelijk hield. Nogmaals, Supersilent 8 vereist een hele grote longinhoud want je wordt direct van het kikkerbad in een oceantrog gesmeten.

Die scheurende synthesizer bevalt wel, maar die metal-achtige ondertoon hoeft voor mij (aanvankelijk) niet zo extreem. Net zoals '8.7' in se niet zo luid moest zijn, al zal de keiharde geluidsmuur waartegen de melodische lijn hier opbotst voor sommigen vast een meerwaarde betekenen. Het moet bovendien gezegd dat de fantastische finale, door de continue geluidsstroom onder het oppervlak, een extra dimensie bereikt. De opbouw verloopt dus misschien net iets te traag, maar de luisteraar wordt ruimschoots beloond. Ik prijs mezelf gelukkig dat '7' hier al op de stapel ligt.

Het videofragment is in die zin ook sympathiek dat 'Supersilent' het niveau van "aan enkele toetsen draaien in de studio" duidelijk overstijgt. Die woorden slik ik bij deze terug in.

Voor mij persoonlijk een dikke teleurstelling na het prachtige 6. Supersilent lijkt hier wel een diesel die maar niet op gang wil komen. Daar waar 6 magisch, fascinerend en krachtig was, klinkt deze loom, log en traag. Jammer maar het zij zo, deze 8 gaat hier nooit aanslaan. Hopelijk zijn de voorgangers wat meer als 6 want die beviel me toch stukken beter.

Ik snap de kritiek, al had ik die na een boel luisterbeurten (zie mijn andere replies) reeds overwonnen. Maar ik snap de scoreverdeling echt niet. Een 4,5* voor 6 en een 1 voor 8? Ik kan me echt niet voorstellen dat de beleving van beide platen zóver uit elkaar kan liggen.

Is inderdaad wel groot nu ik het zo bekijk maar toch, ik heb echt moeite met naar dit album te luisteren en dat terwijl ik er enorm veel van verwachtte. Misschien net door de grote ontgoocheling dat mijn stem nogal drastisch is, misschien helpen meerdere luisterbeurten nog wat maar ik vrees er een beetje voor... Vind het zelf jammer dat ik hier zo weinig goeds in kan horen maar dit komt niet zo snel goed . Ik lees nu ook je bericht ( mooi geschreven trouwens) en ik moet helaas zeggen dat ik na 4 keer luisteren het album heel anders beleef maar ja, wie weet komt het ooit nog goed met die oren van mij

Na 10 keer luisteren stop ik er mee, gewoon niets voor mij hoe goed 6 ook was, ik krijg er wel nog 2* uit (niet veel maar toch al beter dan die strenge 1)

"Dit slaat echt helemaal nergens op"
"Jezus, wat een kutmuziek! Kan dat uit?"
"Ik word hier bloednerveus van"

Anderen doe ik hier geen plezier mee, getuige de reacties hierboven die ik kreeg tijdens het draaien van "8". Mezelf des te meer. Maar ik ben van mening dat de beste kunst extreme tegengestelde reacties oproept, en dus is deze plaat voor mij echte kunst. Indrukwekkende plaat die pas na ettelijke draaibeurten zijn geheimen prijsgeeft. Tegelijk kil en warm, intiem en bombastisch. Grommend ontvouwt de plaat zich met 8.1, gelijk één van de hoogtepunten. Maar de tweede helft vind ik helemaal van ongekende klasse. En ik wist niet dat Arve zo mooi (en zo hoog) kan zingen.

Vette trip! Bij voorkeur hard draaien in het duister.