Lene Lovich - No Man's Land (1982)
mijn stem
8 stemmen
0
geplaatst: 11 juli 2014, 20:59 uur
Ander geluid dan met Stateless en Flex. Meer naar pop. Maar haar stemgeluid is voltuit herkenbaar. Ook de bonusnummers zijn heerlijk.
0
geplaatst: 5 november 2022, 14:40 uur
Afgelopen zomer kwam ik No Man’s Land van Lene Lovich in een bak met tweedehands vinyl tegen. Met haar gekke hit Lucky Number uit 1979 één van mijn eerste popfavorieten, die ik zovele jaren later nog altijd interessant vind. Muziek Expres vergeleek haar indertijd met de Deftige Dame, een typetje van Wieteke van Dort in kinderprogramma De Stratemakeropzeeshow, hier vanaf minuut 18 te zien. Zo beschouwd was de eerste gothic er al in 1972 
.
Lene Lovich brak door met drie hits, waarin ze behalve met victoriaanse jurken ook opviel met haar kopstem, hetgeen tesamen een theatraal effect teweegbracht. Van No Man’s Land kwamen in Nederland geen hitsingles en haar derde album werd de eerste commerciële flop.
Dat is ook wel terecht, vrees ik. Afgezien van het openingsnummer It’s You, Only You kwam de muziek gedurende deze droge zomer maar moeilijk bij mij binnen. Het heeft te maken met de relatief karige ideeënpot waaruit werd geput en het feit dat de liedjes nogal eenvormig zijn. Aanvankelijk had ik zelfs het idee de hele tijd naar hetzelfde liedje te hebben geluisterd.
Dat klopt natuurlijk niet, maar diverse draaibeurten later weet ik meer. Na het bescheiden briljantje dat de plaat aftrapt volgt het aardige Blue Hotel en het eveneens uptempo Faces. Met Walking Love wordt tempo teruggenomen. Het doet denken aan filmmuziek van Ennio Morricone. Daarna volgt dansbare muziek, zoals de eerdere vlotte songs vooral leunend op synthesizers. De loops zijn vaak simplistisch en gaan vervelen, hoe hard Lovich ook kirt.
Sister Video is een ode aan de videoclip in de geest van M’s Pop Muzik en met een tegenovergestelde boodschap dan op de hit van Buggles, Video Killed the Radio Star, beiden uit hetzelfde 1979 als waarin de deftige gothicdame doorbrak. Op Rocky Road schijnt een skagitaartje door en Thomas Dolby kwam er ook helpen. Het pakt me echter niet: de gehele tweede plaatkant staat namelijk vrolijke, dansbare new wave op het menu met af en toe de leuk-gekke stembuigingen van La Lovich. Het lijkt wel een verzameling 12-inches.
Mogelijk gemaakt met het oog op de alternatieve dansvloer, minder geschikt voor mij. Met It’s You en Walking Low kan ik echter wél goed uit de voeten, een miskoop was het daarom niet. Wel bijna.
.Lene Lovich brak door met drie hits, waarin ze behalve met victoriaanse jurken ook opviel met haar kopstem, hetgeen tesamen een theatraal effect teweegbracht. Van No Man’s Land kwamen in Nederland geen hitsingles en haar derde album werd de eerste commerciële flop.
Dat is ook wel terecht, vrees ik. Afgezien van het openingsnummer It’s You, Only You kwam de muziek gedurende deze droge zomer maar moeilijk bij mij binnen. Het heeft te maken met de relatief karige ideeënpot waaruit werd geput en het feit dat de liedjes nogal eenvormig zijn. Aanvankelijk had ik zelfs het idee de hele tijd naar hetzelfde liedje te hebben geluisterd.
Dat klopt natuurlijk niet, maar diverse draaibeurten later weet ik meer. Na het bescheiden briljantje dat de plaat aftrapt volgt het aardige Blue Hotel en het eveneens uptempo Faces. Met Walking Love wordt tempo teruggenomen. Het doet denken aan filmmuziek van Ennio Morricone. Daarna volgt dansbare muziek, zoals de eerdere vlotte songs vooral leunend op synthesizers. De loops zijn vaak simplistisch en gaan vervelen, hoe hard Lovich ook kirt.
Sister Video is een ode aan de videoclip in de geest van M’s Pop Muzik en met een tegenovergestelde boodschap dan op de hit van Buggles, Video Killed the Radio Star, beiden uit hetzelfde 1979 als waarin de deftige gothicdame doorbrak. Op Rocky Road schijnt een skagitaartje door en Thomas Dolby kwam er ook helpen. Het pakt me echter niet: de gehele tweede plaatkant staat namelijk vrolijke, dansbare new wave op het menu met af en toe de leuk-gekke stembuigingen van La Lovich. Het lijkt wel een verzameling 12-inches.
Mogelijk gemaakt met het oog op de alternatieve dansvloer, minder geschikt voor mij. Met It’s You en Walking Low kan ik echter wél goed uit de voeten, een miskoop was het daarom niet. Wel bijna.
* denotes required fields.
* denotes required fields.