Deathspell Omega - Fas - Ite, Maledicti, in Ignem Aeternum (2007)

Hah! Hij staat eindelijk op de site. Dit is tot nu toe het beste album uit 2007, naast In Rainbows dan. Gorguts' Obscura meets black metal. Jammer dat er geen andere stemmers zijn hierop.

in de download ben benieuwd...

Een prachtige plaat waar ik zeer regelmatig naar luister. De productie is superieur en de executie verassend. Dit is de eerste plaat binnen de Black Metal dat ik gehoord heb met duidelijke Jazz-invloeden. Vrij willekeurige muziek, en zeer progressief voor Black Metal standaarden. Het enige dat ik minder vind aan deze plaat is de artwork van de voorkant. Maar de artwork en layout van de rest tesamen met de muziek zelf maken dat helemaal goed.

Zwartgallige herrie. En gaaf dat het is Niet zo sterk als de bijzonder goede voorganger, maar het is wederom genieten geblazen. Ik moet deze band maar eens beter leren kennen.

Nodig hen uit op de koffie. Zij nemen 'm zwart.

Heb je het derde deel van de trilogie ook al beluisterd, 'Paracletus'?

Nonsens. Ze vinden koffie te bitter en houden meer van rooibosthee.

Dat is meer wat ik bedoelde met 'leren kennen'. Niet dus

Het 2010 album (Parceletus) vind ik op het moment de betere. Ik zou daar eigenlijk ook mee beginnen (voor de lezers). Lees ook de paar interviews van de leden (?), die zijn zeer interessant.

Als die nóg beter is dan deze komt hij in mijn top 10. Want dit is nu zo'n beetje mijn favoriete metalalbum aller tijden Een machtig meesterwerk, allesverzengend en dreigend te gelijk.

Goh, hier had ik nog niet eens mijn gedachten over op de vrije loop gelaten.

Alvast samenvattend: Fas - Ite, Maledicti, in Ignem Aeternum is een stuk soberder dan het monumentale Si Monvmentvm Reqiures, Circumspice . Deathspell Omega bouwt zijn zwarte kunstenarij daarentengen verder uit. Ontdaan van alle verwrongen koren en andere sfeerverhogende accenten blijft er nog immer een brok sonische terreur over die qua intensiteit moeilijk benaderbaar is. Technisch, allesverwoestend maar ook erg progressief.

De tekstuele onthullingen worstelen verder met het concept van de illustere voorganger. Ook ik vind Paracletus net iets beter. Onderhuids maakt dat album net wat meer los. Het zijn allemaal minimale verschillen. Alledrie de albums (en meer) krijgen van mij vijf dikverdiende pentakels opgeplakt. Net zo makkelijk.

Ik ben er stil van, en dat gebeurt me niet vaak…

Waar heb ik de afgelopen drie kwartier naar geluisterd? Ik dacht: ‘van deze band ken ik nog niks, laat ik eens een album gaan beluisteren’. Nou, ik ben totaal op het verkeerde been gezet en compleet overrompeld. Het leek alsof de tijd stil stond, alsof ik even van deze aardboven was verdwenen. Een naargeestige, gitzwarte, donkere, allesvernietigende storm is zojuist gepasseerd en heeft me even de realiteit compleet doen vergeten. Het is lastig om uit te leggen, maar deze plaat laat je de meest intense, duistere en donkerste emoties voelen die je je maar kan voorstellen. Ik krijg er rillingen van over m’n lijf.

Dit is zo godsgloeiende complex (en briljant), dat ik eigenlijk tot nu toe niets anders te melden heb. Wanneer ik er klaar voor ben ga ik hier mijn gedachten over uiteen zetten, maar dat gaat nog een hele, hele poos duren.

Ik heb dit nu getypt en realiseer me eigenlijk dat ik in een soort shockstaat aan het verkeren ben. Dit hier, is levenswerk. Dit album is zo ontzettend ondoorgrondelijk, filosofisch, maar doch zo briljant in elkaar gezet. Ik ga gauw m’n zinnen verzetten om bij te komen van deze ervaring, dat heb ik hard nodig nu. Dit heb ik nog nooit eerder meegemaakt op een dergelijke manier. Binnenkort deze maar weer ‘ns luisteren, wanneer ik er weer klaar voor ben…