ISMAY - Desert Pavement (2024)

Volslagen onbekend hier en dan toch deze vermelding op Musicmeter, zonder reacties verder, ju deze dan. Debuut Songs of Sonomo Mountain niet eens vermeld, waar deze dan verder gaat waar het, overigens prachtige, debuut eindigde. Roots muziek waarbij deels ook gebruik gemaakt werd/ wordt van de zog. field recordings. Zangeres en mastermind achter Ismay gezegend met A mooie stem en B groot schrijverstalent. Het mag geschreven worden. Heb her en der al gecheckt waar überhaupt te verkrijgen, dat gaat dan wellicht weer Bandcamp worden. Roots muziek met inhoud die zoveel verder gaat dan enkel roots. Inspiratie gevonden in de eigen omgeving waar ze, landelijk, opgroeide. Je hoort het terug ja, je voelt het zelfs. Na jaren, toch wel, eindelijk een opvolger waarbij ik dan hun ep ff niet mee tel neen als volwaardige release. Aanrader van de hoogste orde. Be amazed.

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: ISMAY - Desert Pavement - dekrentenuitdepop.blogspot.com

ISMAY - Desert Pavement
Het is al weer dringen binnen de Amerikaanse rootsmuziek, maar het zou echt doodzonde zijn als het bijzonder klinkende en in alle opzichten uitstekende Desert Pavement van ISMAY zou blijven liggen
Binnen de Amerikaanse rootsmuziek wordt niet al te veel geëxperimenteerd, waardoor subtiele uitstapjes buiten de paden al een duidelijk ander album opleveren. Desert Pavement van ISMAY, het alter ego van de Californische muzikant Avery Hellman, is zo’n album. Het tweede album van ISMAY klinkt in vocaal en muzikaal opzicht net wat anders dan gebruikelijk in het genre en ook de songs van Avery Hellman wijken net wat af van de norm. Het pakt allemaal prachtig uit, want Desert Pavement is een geweldig album, dat deels vertrouwd en deels eigenzinnig klinkt, maar dat steeds weer het oor streelt met een mooie en bijzondere stem, fraaie warme klanken en sterke songs.

Het muziektijdschrift No Depression vind ik de laatste jaren een stuk minder interessant dan in de hoogtijdagen in de tweede helft van de jaren 90, waarin met name ontwikkelingen binnen de destijds nieuwe alt-country op de voet werden gevolgd. De website van het tijdschrift is echter met enige regelmaat nog wel een bron van interessante tips, zeker wanneer de wat obscuurdere nieuwe releases binnen de Amerikaanse rootsmuziek onder de aandacht worden gebracht. De afgelopen week kwam No Depression met een geweldige tip, want ik ben echt compleet verslingerd geraakt aan Desert Pavement van ISMAY.

ISMAY is een project van singer-songwriter Avery Hellman, die zichzelf ziet als een non-binair persoon. Desert Pavement is het tweede album van ISMAY, want in 2020 verscheen, vlak voor de start van de coronapandemie, Songs Of Sonoma Mountain, al kan dat vanwege de speelduur van 25 minuten ook worden gezien als een mini-album. Het is een (mini-)album dat ik destijds niet tegen ben gekomen en dat is jammer, want de muziek van ISMAY was ook in 2020 al bijzonder.

Het is muziek die zich laat beïnvloeden door de wat traditionelere Amerikaanse rootsmuziek, maar die vervolgens wordt voorzien van een eigentijdse en ook eigenzinnige twist. Dat doet ISMAY op Desert Pavement nog een stuk indrukwekkender dan op Songs Of Sonoma Mountain. Die eigentijdse en eigenzinnige twist in de songs van ISMAY is overigens best lastig te beschrijven, want de Amerikaanse muzikant overdrijft de uitstapjes niet.

Het eigenzinnige zit deels in de stem van Avery Hellman, die anders klinkt dan de gemiddelde singer-songwriter in het genre. Het is een stem met net wat meer expressie en emotie dan gebruikelijk, waardoor de zang op Desert Pavement onmiddellijk de aandacht trekt. Ik vind het echt bijzonder mooie zang, want de stem van Avery Hellman heeft iets verslavends en tilt de songs op het album een flink stuk op.

Ook in muzikaal opzicht is niet altijd duidelijk waar ISMAY zich buiten de grenzen van de wat traditionelere Amerikaanse rootsmuziek begeeft. De percussie is meestal wat zwaarder aangezet dan gebruikelijk en hier en daar klinken ook de gitaren wat ruwer, maar Desert Pavement blijft altijd een warm klinkend rootsalbum. Daar drijft het album nog het verst van weg wanneer bijzondere soundscapes worden ingezet en de stem van Avery Hellman wel wat doet denken aan Suzanne Vega, maar ook dan is de rootsmuziek nooit ver weg.

Wat overblijft zijn de songs en die zijn net als de zang en de instrumentatie op subtiele wijze eigenzinnig, waardoor Desert Pavement de fantasie sterker prikkelt dan gebruikelijk in het genre. Het tweede album van ISMAY klinkt door de verschillende subtiele zijpaden net wat anders dan de meeste andere albums in het genre en zal hierdoor ook liefhebbers van wat minder traditionele Amerikaanse rootsmuziek aanspreken.

ISMAY verruilde de geboortegrond in Californië voor het opnemen van Desert Pavement voor de studio van producer Andrew Marlin van de band Watchhouse (voorheen Mandolin Orange) in Asheville, North Caroline, die ook flink wat instrumenten voor zijn rekening nam en het album binnen een paar dagen op de band zette. Dit deed hij zonder in te leveren op kwaliteit, want Desert Pavement klinkt echt geweldig.

ISMAY heeft met Desert Pavement een album gemaakt dat er in alle opzichten in positieve zin uit springt en dat bij herhaalde beluistering zeker niet aan kracht inboet. Integendeel zelfs. Alle reden dus om No Depression als interessante en relevante tipgever te blijven volgen. Ik ga mijn abonnement toch nog maar een jaartje verlengen. Erwin Zijleman