Magnum - Here Comes the Rain (2024)

Nu Tony zondag 7 januari is komen te overlijden is deze release wel heel beladen.

Eigenlijk ben ik mijn interesse in nieuwe muziek van de band al wat jaren kwijtgeraakt, omdat het voor mij een beetje teveel van hetzelfde werd. De laatste 10/15 jaar leken voor mij de albums allemaal op elkaar, en veerde ik nergens meer zo op, als dat ik deed in de jaren 1986-1995.

Maar uit respect voor Tony en de band, ga ik deze vrijdag zeker wel draaien, wanneer deze wordt vrijgegeven. Ik ben benieuwd.

Tsja, toch maar even geluisterd. En het is inderdaad meer van hetzelfde. Helemaal eens met Mssr Renard. Doe er wel een half puntje bij, want ondanks dat het veel van hetzelfde is blijft het wel degelijk en ook best genietbaar. De echte euforie haal ik echter nog steeds bij een live-plaat als The Spirit of de albums Vigilante, On a Storytellers Night of Wings of Heaven. Menig band mag jaloers zijn op een dergelijk uitgebreid en kwalitatief hoogstaand oeuvre.

Zelfs uit mijn liefde voor Tony en Bob kom ik niet hoger uit dan een rapportcijfer 6. Ik vind allereerst de plaat totaal risicoloos, en er is bijna geen gitaarsolo te bekennen. Daarnaast is de productie ontzettend lomp en veel te 'bassig'. De snaredrum klinkt als heipaal die de grond in wordt geslagen en de toms als een klepperende brievenbus. Iets meer treble en veel meer compressie had geholpen en de plaat levendiger en ruimtelijker gemaakt.

Songmatig start de plaat redelijk goed waarna de klad er flink in komt met enkele aan songs die aan Rock Art doen denken (Blue Tango en Seventh Darkness). Met name Seventh Darkness is vreemd, want kent best een lekkere rockshuffle maar die synthesizer-hoorns maken het wel erg melig.

Nergens wordt er meer uit de songs gehaald, en blijf je na elke song met een gevoel over van:'was dit het nou?'. Uitzondering is de magistrale afsluiter Borderline met een fantastischa arrangement en een wel erg lekkere gitaarsolo (nog even door die flauwe synthlijntjes heenbijten).

Concluderend moet ik stellen dat met name Bob Catley weer eens positief opvalt (wat een stem, en geen vals gezongen noot, al moet hij wel brullen op sommige momenten), de songwriting middelmatig is, de riffs en solo's bijna tot volledig afwijzig (met een enkele uitzondering), drummer Dennis Ward nergens naar klinkt (vast niet zijn schuld, maar goed) en Rick Benton geen Mark Stanway is.

Een redelijke afsluiter van een lange carrière maar geen schokkend goede plaat. Goede vriend Rodney levert wel weer een nostalgisch-leuke hoes af. Ik ben benieuwd of Bob trouwens nu met pensioen gaat, of dat we nog eens wat van hem gaan horen.

Ondanks dat ik Magnum zo ergens rond de eeuwwisseling een tijdje heel erg in m'n hart heb gesloten laat ik de albums sinds die tijd maar voor wat ze zijn. Op elk album staan telkens wel een aantal mooie nummers maar het niveau dat de band tussen 1982 -1992 wist te halen komt nooit meer in zicht. Het zakt ook (bijna) nergens door de ondergrens maar het raakt me gewoon amper meer. Dus ook deze laat ik maar aan me voorbij gaan. Ik herinner me Tony liever door albums uit de net aangehaalde periode op vol volume te draaien.

Ik snap je volkomen, man.
Ik ga vandaag ook maar weer eens een oude goude draaien. Even denken welke.

Denk dat ie nog wel eens weer wat gaat doen met Tobias Sammet van Avantasia en Edguy.

Het hoogtepunt van Magnum lag vooral - naar mijn persoonlijke smaak- rond de periode van On A Storytellers Night. Vaak de concerten van Magnum bezocht, veelal in de Biebob in Belgie (Turnhout). Na de herenigde samenkomst van de band - even na 2000 - vooral genoten van het Princess Alice-album. Heb bijna alle cd's behalve de voorlaatste The Monster Roars. Ik vind de laatste schijven teveel op het solowerk van vocalist Bob Catley lijken. Het is mij te pompeus en vooral te theatraal. Enkele nummers op deze nieuwe schijf zijn toch ook echt goed: Blue Tango, After The Silence en het geweldige I Wanna Live, hetgeen een bizarre bijsmaak heeft gezien het overlijden van gitarist en componist Tony Clarkin (77). Denk dat dit werk het laatste is van Magnum. Daarom, Tony bedankt voor alle schitterende songs.