0
geplaatst: 19 januari 2024, 16:18 uur
Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Lila Ehjä - Clivota - dekrentenuitdepop.blogspot.com
Lila Ehjä - Clivota
De Franse muzikante Lila Ehjä maakte zo ongeveer in haar uppie haar debuutalbum Clivota, dat in eerste instantie wordt ervaren als een kil en aardedonker album, maar waarop steeds meer op zijn plek valt
De muziek van de Franse muzikante Lila Ehjä zal niet bij iedereen in de smaak vallen, want je moet er tegen kunnen. Zeker bij vluchtige beluistering is het debuutalbum van de muzikante uit Parijs wel erg kil en donker. Clivota is bovendien een album dat het meer van de sfeer moet hebben dan van de songs en als klap op de vuurpijl zingt Lila Ehjä ook nog eens behoorlijk onderkoeld. Als je toch in de stemming bent voor de donkere en kille klanken op Clivota merk je al snel dat Lila Ehjä wel degelijk wat te bieden heeft. Zeker het gitaarwerk op het album is mooi en veelzijdig, maar ook de zang en de songs gaan steeds meer tot de verbeelding spreken en passen prachtig in het seizoen.
Lila Ehjä is een muzikante uit Parijs, die deze week debuteert met het album Clivota, dat volgt op twee EP’s (Yo en Yö). Iedereen die zich op basis van het bovenstaande verheugt op zwoele Franstalige popsongs komt bedrogen uit. Lila Ehjä zingt immers niet in het Frans en heeft echt niets met zwoele popsongs.
Bij eerste beluistering van Clivota waande ik mezelf weer in de jaren 80 en in een gelegenheid waar de DJ van dienst een voorkeur had voor 80s doom muziek. De muziek van Lila Ehjä is behoorlijk donker en hier en daar zelfs aardedonker. De Franse muzikante vindt haar inspiratie in 80s postpunk en 80s doom, in de shoegaze en dreampop uit de jaren 90 en in de chillwave en darkwave van recentere datum.
De songs op Clivota bestaan in de basis uit monotone drums en bassen en wat kille en al even monotone elektronica. De dynamiek op Clivota komt van de gitaren die zijn te horen op het album. Ook het gitaarwerk van Lila Ehjä, die alle instrumenten zelf bespeelde en haar debuutalbum bovendien zelf produceerde, is behoorlijk donker van aard, maar het is wel redelijk gevarieerd gitaarwerk. De muzikante uit Parijs is niet vies van gruizig gitaarwerk en van flinke gitaarmuren, maar ze stopt haar songs ook vol met opvallende gitaarlijnen en hier en daar een riff.
Het tempo ligt de ene keer wat hoger en de volgende keer wat lager, maar aan de sfeer verandert niet zo heel veel. De songs waarin de synths een grotere rol hebben klinken wat moderner dan de songs waarin de gitaren domineren, maar op een of andere manier blijf ik beelden uit de jaren 80 op het netvlies krijgen. Ik hou stiekem wel van dit soort gruizige en licht deprimerende klanken, waardoor het debuutalbum van Lila Ehjä me eigenlijk direct aansprak.
De Française combineert de donkere klanken op het album met onderkoelde en vaak ook wat monotone zang, wat verder bijdraagt aan de donkere tinten op het album. Lila Ehjä is op zich geen geweldige zangeres, maar haar stem past wel uitstekend bij de muziek die ze maakt. In het begin klinkt de zang wel erg onderkoeld of zelfs verveeld, maar uiteindelijk was ik toch wel gecharmeerd van de zang van de muzikante uit Parijs.
Je bent bij Lila Ehjä aan het verkeerde adres voor melodieuze songs of aanstekelijke deuntjes. De negen songs op het album laten zich ook beluisteren als een lange track, waarin af en toe een andere weg wordt ingeslagen en waarin met name de gitaren zorgen voor verschillende kleuren en tinten. Clivota moet het dan ook niet hebben van de hele sterke individuele songs, maar ontleent de meeste kracht aan de bijzondere sfeer die het album oproept en weet vast te houden.
Bij het maken van mijn selectie voor een week krenten uit de pop is Clivota van Lila Ehjä met afstand het album dat het vaakst is afgevallen, maar op een of andere manier kwam ik steeds weer bij het album terug en vond ik het steeds beter worden. Het album wordt nog beter als je wat meer inzoomt op de verschillende onderdelen van de muziek van Lila Ehjä.
De muzikante uit Parijs presenteert zich op haar bandcamp pagina als een ‘one-girl-band’ en ze levert in haar uppie een uitstekende prestatie. Op diezelfde bandcamp pagina omschrijft ze Clivota als ‘cold music for hot people’, wat een extra reden is om de kille klanken op het album nogmaals te ondergaan, met steeds meer plezier overigens. Erwin Zijleman
De krenten uit de pop: Lila Ehjä - Clivota - dekrentenuitdepop.blogspot.com
Lila Ehjä - Clivota
De Franse muzikante Lila Ehjä maakte zo ongeveer in haar uppie haar debuutalbum Clivota, dat in eerste instantie wordt ervaren als een kil en aardedonker album, maar waarop steeds meer op zijn plek valt
De muziek van de Franse muzikante Lila Ehjä zal niet bij iedereen in de smaak vallen, want je moet er tegen kunnen. Zeker bij vluchtige beluistering is het debuutalbum van de muzikante uit Parijs wel erg kil en donker. Clivota is bovendien een album dat het meer van de sfeer moet hebben dan van de songs en als klap op de vuurpijl zingt Lila Ehjä ook nog eens behoorlijk onderkoeld. Als je toch in de stemming bent voor de donkere en kille klanken op Clivota merk je al snel dat Lila Ehjä wel degelijk wat te bieden heeft. Zeker het gitaarwerk op het album is mooi en veelzijdig, maar ook de zang en de songs gaan steeds meer tot de verbeelding spreken en passen prachtig in het seizoen.
Lila Ehjä is een muzikante uit Parijs, die deze week debuteert met het album Clivota, dat volgt op twee EP’s (Yo en Yö). Iedereen die zich op basis van het bovenstaande verheugt op zwoele Franstalige popsongs komt bedrogen uit. Lila Ehjä zingt immers niet in het Frans en heeft echt niets met zwoele popsongs.
Bij eerste beluistering van Clivota waande ik mezelf weer in de jaren 80 en in een gelegenheid waar de DJ van dienst een voorkeur had voor 80s doom muziek. De muziek van Lila Ehjä is behoorlijk donker en hier en daar zelfs aardedonker. De Franse muzikante vindt haar inspiratie in 80s postpunk en 80s doom, in de shoegaze en dreampop uit de jaren 90 en in de chillwave en darkwave van recentere datum.
De songs op Clivota bestaan in de basis uit monotone drums en bassen en wat kille en al even monotone elektronica. De dynamiek op Clivota komt van de gitaren die zijn te horen op het album. Ook het gitaarwerk van Lila Ehjä, die alle instrumenten zelf bespeelde en haar debuutalbum bovendien zelf produceerde, is behoorlijk donker van aard, maar het is wel redelijk gevarieerd gitaarwerk. De muzikante uit Parijs is niet vies van gruizig gitaarwerk en van flinke gitaarmuren, maar ze stopt haar songs ook vol met opvallende gitaarlijnen en hier en daar een riff.
Het tempo ligt de ene keer wat hoger en de volgende keer wat lager, maar aan de sfeer verandert niet zo heel veel. De songs waarin de synths een grotere rol hebben klinken wat moderner dan de songs waarin de gitaren domineren, maar op een of andere manier blijf ik beelden uit de jaren 80 op het netvlies krijgen. Ik hou stiekem wel van dit soort gruizige en licht deprimerende klanken, waardoor het debuutalbum van Lila Ehjä me eigenlijk direct aansprak.
De Française combineert de donkere klanken op het album met onderkoelde en vaak ook wat monotone zang, wat verder bijdraagt aan de donkere tinten op het album. Lila Ehjä is op zich geen geweldige zangeres, maar haar stem past wel uitstekend bij de muziek die ze maakt. In het begin klinkt de zang wel erg onderkoeld of zelfs verveeld, maar uiteindelijk was ik toch wel gecharmeerd van de zang van de muzikante uit Parijs.
Je bent bij Lila Ehjä aan het verkeerde adres voor melodieuze songs of aanstekelijke deuntjes. De negen songs op het album laten zich ook beluisteren als een lange track, waarin af en toe een andere weg wordt ingeslagen en waarin met name de gitaren zorgen voor verschillende kleuren en tinten. Clivota moet het dan ook niet hebben van de hele sterke individuele songs, maar ontleent de meeste kracht aan de bijzondere sfeer die het album oproept en weet vast te houden.
Bij het maken van mijn selectie voor een week krenten uit de pop is Clivota van Lila Ehjä met afstand het album dat het vaakst is afgevallen, maar op een of andere manier kwam ik steeds weer bij het album terug en vond ik het steeds beter worden. Het album wordt nog beter als je wat meer inzoomt op de verschillende onderdelen van de muziek van Lila Ehjä.
De muzikante uit Parijs presenteert zich op haar bandcamp pagina als een ‘one-girl-band’ en ze levert in haar uppie een uitstekende prestatie. Op diezelfde bandcamp pagina omschrijft ze Clivota als ‘cold music for hot people’, wat een extra reden is om de kille klanken op het album nogmaals te ondergaan, met steeds meer plezier overigens. Erwin Zijleman
0
geplaatst: 27 mei 2024, 20:59 uur
Ik heb recent het album "Clivota" van de Franse artieste Lila Ehja uit 2024 beluisterd en ik ben diep onder de indruk van haar muzikale kunstwerk. Dit album is een prachtige terugkeer naar de etherische geluiden van de late jaren '80, een periode die bekend staat om zijn dromerige en atmosferische muziek. Het voelt als een reis door tijd en ruimte, met geluiden die nostalgisch maar tegelijkertijd fris en vernieuwend zijn. Het deed me in eerste instantie denken aan de Cocteau Twins, Bij de tweede of derde luisterbeurt kwam daar tijdens Ghost Love en Rust een Cranes gevoel bij. Ook een band die ik een warm hart toe draag.
Het grote verschil met die bands.... Lila Ehjä doet het in haar eentje. Ook live staat ze solo op de bühne begrijp ik uit informatie op Spotify. Een live concert lijkt me een fijne beleving, mits het volume binnen de gezonde perken is. Ik kan op internet bijna geen informatie over Lila Ehjä vinden. Ja dat ze in de winter op haar best is als het om creativiteit gaat en dat ze ook lid is van de band Rance (Black Metal en Atmo). Tijd om het album nummer voor nummer nader te beschouwen.
Het album opent met "Vague [Intro]", een nummer dat sterk doet denken aan de stijl van de Cocteau Twins. Het is een betoverende introductie, die je onmiddellijk in de juiste stemming brengt. De zweverige klanken en de delicate instrumentatie creëren een gevoel van serene mystiek, waardoor je je onderdompelt in een muzikaal droomlandschap.
Vervolgens komt "The Book", een track die een sterke vergelijking oproept met het werk van Anne Clark. De synth-geluiden en de ritmische beat vormen een perfecte achtergrond voor de indringende gesproken zang. Het is een meeslepende track die zowel krachtig als poëtisch is, een ware genot voor de liefhebbers van deze muzikale stijl.
Het titelnummer "Clivota" biedt een schitterende melodie met een heerlijk galmende gitaar en prachtige gesproken zang. De compositie is zorgvuldig opgebouwd, met lagen van geluid die elkaar aanvullen en versterken. Het resultaat is een hypnotiserend nummer dat lang in je gedachten blijft hangen.
"Ghost Love" is een donker en spookachtig nummer dat een heerlijk onheilspellende sfeer creëert. De diepe bassen en de ijle melodieën geven het gevoel van een nachtelijke wandeling door een verlaten landschap. Het is een hoogtepunt van het album dat de luisteraar volledig in zijn greep houdt.
Met "Rust" betreed je een meer dreigende sfeer. Het nummer is prettig, maar mist net die pakkende elementen die de voorgaande tracks zo memorabel maakten. Desalniettemin is het een mooie afsluiting van de eerste helft van het album, met zijn ingetogen en contemplatieve klanken.
"Trigger" begint traag en onheilspellend, met een opbouw die een gevoel van naderend onheil creëert. Het is een intens nummer dat de luisteraar op het puntje van zijn stoel houdt, voortdurend wachtend op wat komen gaat.
Met "Worship" krijg je een krachtig en heerlijk gruizig nummer te horen. Hoewel het nummer een beetje aan variatie mist, maakt de rauwe energie dit ruimschoots goed. Het is een track die de rauwe emoties van de artieste perfect overbrengt.
"Noyades" is sprookjesachtig en dromerig, een nummer dat je meevoert naar een magische wereld. De etherische geluiden en de zachte melodieën creëren een gevoel van vrede en sereniteit, een prachtig contrast met de meer intense nummers op het album.
Het laatste nummer, "Oudron", heeft een meer ambient karakter en voelt als een buitenbeentje binnen de context van het album. De rustige en meditatieve klanken bieden een moment van reflectie, een vredige afsluiting van een intrigerende muzikale reis.
In zijn geheel is "Clivota" een meesterwerk dat zowel nostalgisch als vernieuwend is. Lila Ehja heeft met dit album een tijdloze creatie neergezet die zowel fans van de jaren '80 als nieuwe luisteraars zal aanspreken. Het is een album dat je keer op keer wilt beluisteren, steeds nieuwe lagen en nuances ontdekkend.
Eerder verschenen op www.jorros-muziekkeuze.nl
Het grote verschil met die bands.... Lila Ehjä doet het in haar eentje. Ook live staat ze solo op de bühne begrijp ik uit informatie op Spotify. Een live concert lijkt me een fijne beleving, mits het volume binnen de gezonde perken is. Ik kan op internet bijna geen informatie over Lila Ehjä vinden. Ja dat ze in de winter op haar best is als het om creativiteit gaat en dat ze ook lid is van de band Rance (Black Metal en Atmo). Tijd om het album nummer voor nummer nader te beschouwen.
Het album opent met "Vague [Intro]", een nummer dat sterk doet denken aan de stijl van de Cocteau Twins. Het is een betoverende introductie, die je onmiddellijk in de juiste stemming brengt. De zweverige klanken en de delicate instrumentatie creëren een gevoel van serene mystiek, waardoor je je onderdompelt in een muzikaal droomlandschap.
Vervolgens komt "The Book", een track die een sterke vergelijking oproept met het werk van Anne Clark. De synth-geluiden en de ritmische beat vormen een perfecte achtergrond voor de indringende gesproken zang. Het is een meeslepende track die zowel krachtig als poëtisch is, een ware genot voor de liefhebbers van deze muzikale stijl.
Het titelnummer "Clivota" biedt een schitterende melodie met een heerlijk galmende gitaar en prachtige gesproken zang. De compositie is zorgvuldig opgebouwd, met lagen van geluid die elkaar aanvullen en versterken. Het resultaat is een hypnotiserend nummer dat lang in je gedachten blijft hangen.
"Ghost Love" is een donker en spookachtig nummer dat een heerlijk onheilspellende sfeer creëert. De diepe bassen en de ijle melodieën geven het gevoel van een nachtelijke wandeling door een verlaten landschap. Het is een hoogtepunt van het album dat de luisteraar volledig in zijn greep houdt.
Met "Rust" betreed je een meer dreigende sfeer. Het nummer is prettig, maar mist net die pakkende elementen die de voorgaande tracks zo memorabel maakten. Desalniettemin is het een mooie afsluiting van de eerste helft van het album, met zijn ingetogen en contemplatieve klanken.
"Trigger" begint traag en onheilspellend, met een opbouw die een gevoel van naderend onheil creëert. Het is een intens nummer dat de luisteraar op het puntje van zijn stoel houdt, voortdurend wachtend op wat komen gaat.
Met "Worship" krijg je een krachtig en heerlijk gruizig nummer te horen. Hoewel het nummer een beetje aan variatie mist, maakt de rauwe energie dit ruimschoots goed. Het is een track die de rauwe emoties van de artieste perfect overbrengt.
"Noyades" is sprookjesachtig en dromerig, een nummer dat je meevoert naar een magische wereld. De etherische geluiden en de zachte melodieën creëren een gevoel van vrede en sereniteit, een prachtig contrast met de meer intense nummers op het album.
Het laatste nummer, "Oudron", heeft een meer ambient karakter en voelt als een buitenbeentje binnen de context van het album. De rustige en meditatieve klanken bieden een moment van reflectie, een vredige afsluiting van een intrigerende muzikale reis.
In zijn geheel is "Clivota" een meesterwerk dat zowel nostalgisch als vernieuwend is. Lila Ehja heeft met dit album een tijdloze creatie neergezet die zowel fans van de jaren '80 als nieuwe luisteraars zal aanspreken. Het is een album dat je keer op keer wilt beluisteren, steeds nieuwe lagen en nuances ontdekkend.
Eerder verschenen op www.jorros-muziekkeuze.nl
* denotes required fields.
* denotes required fields.