serpentwithfeet - GRIP (2024)

serpentwithfeet doet niet aan lange albums. Debuut Soil klokte nog een kleine 40 minuten, maar Deacon was nog geen half uur en dat is Grip ook niet.

Wat ook overeenkomstig is is de innige omarming op de hoes. Zouden Deacon en Grip gewoon niet een twee-eenheid vormen ondanks de drie jaar die ertussen zitten?

Muzikaal gezien voel ik dat in elk geval niet: dit album is wat meer op dance gericht. Dat benoemt hij zelf al. De zwarte gay clubs vormen de inspiratiebron. Het uitgaansleven in die clubs heeft hem blijkbaar een boost gegeven wat een andere vibe oplevert welke nu te horen is op Grip. Verwacht ondanks dat nu geen uitbundige muziek waar je flink van uit je dak kunt gaan.

Ik vind Grip vooral sensueel en sexy, erotisch wellicht. En toch voel ik me ook een beetje een voyeur: ondanks mijn eigen gay zijn voelt dit toch als een community waar ik geen weet van heb, waar ik geen deelnemer van ben. Ik ben de buitenstaander die deels begrijpt wat er gaande is, maar het ergens niet op de juiste manier beleeft of voel.

Dat maakt Grip boeiend, maar ook verwarrend. Gek genoeg was die verwarring er ook bij zijn vorige albums en EP. Hier is het een vorm van seksuele ontlading verpakt in muziek, maar tevens een ontlading die ik zelf niet ervaar. Ja, serpentwithfeet (Josiah Wise) is en blijft een intrigerende artiest waar ik nog steeds niet helemaal achter ben hoe ik hem goed moet ervaren. Het blijft schuren.