Kaiser Chiefs - Kaiser Chiefs' Easy Eighth Album (2024)

Op een verloren, druilerige namiddag besluiten de leden van de Britse band Kaiser Chiefs hun studio eens op te gaan ruimen. Tijdens het opruimen stuit de band op een tiental tapes waarvan het bestaan allang vergeten was. De tapes worden afgestoft, een beetje opgeleukt en op plaat gezet. Een dergelijk scenario moet ten grondslag hebben gelegen aan de ontstaansgeschiedenis van Kaiser Chiefs’ achtste studioalbum met de bedenkelijke titel Kaiser Chiefs’ Easy Eighth Album, want bijna de hele plaat ademt inspiratieloze nietszeggendheid.

De openingstrack Feeling Alright is in die zin goed gekozen dat dit lied meteen het niveau aangeeft dat verwacht mag worden van de overige negen tracks. Alsof het een demo-opname betreft voor een lied waarvan de muziek wél af was, maar er nog geen songtekst was. Wat zanger Ricky Wilson zingt klinkt namelijk nogal geïmproviseerd en oppervlakkig: ‘Feeling alright/ I’m yours tonight’, dat werk.

Hoogtepunten van Kaiser Chiefs’ Easy Eighth Album zijn Beautiful Girl en Reasons To Stay Alive. Bij de laatstgenoemde zijn de bas-, gitaar- en drumpartijen lekker bombastisch opgenomen, passend bij de tekst die gaat over het idee dat liefde en relaties steeds sterker worden beïnvloed door externe factoren zoals rijkdom, macht en de (sociale) media. Beautiful Girl is onmiskenbaar Kaiser Chiefs. Het gitaargeluid van de (rode) Gibson ES-333 bespeeld door Andrew White is de handtekening van de band geworden. In combinatie met een melodieus refrein en uptempo-drum zal dit lied tot de vaste setlist van Kaiser Chiefs gaan behoren.

Wat resteert zijn zeven tracks die tezamen een vreemd ratjetoe aan stijlen vormen. Dieptepunt is How 2 Dance, waarin Nile Rogers is opgetrommeld om een funky gitaarriff te verzorgen. Die had nog wat liggen uit zijn tijd met INXS begin jaren tachtig wat hem nog wel bruikbaar leek. Met als gevolg dat Kaiser Chiefs klinkt als Justin Timberlake met een luchtweginfectie. Het nummer Noel Groove doet dan juist weer aan Oasis denken, kortom: op de twee genoemde uitzonderingen na klinkt Kaiser Chiefs nergens als zichzelf.

Nee, met Kaiser Chiefs’ Easy Eighth Album maakt de band die zoveel wereldsucces had met songs als Everyday I Love You Less and Less, I Predict a Riot en natuurlijk Ruby, zich er wel heel makkelijk van af. Wat dat betreft is de albumtitel in ieder geval trefzeker gekozen. Voor de rest heeft het weinig om het lijf en kan dit studioalbum zich op geen moment meten met haar zeven voorgangers. Vaak is er kritiek op albums die korter duren dan een half uur, maar soms is het ook een zegen. Zo ook in dit geval, want Kaiser Chiefs’ Easy Eighth Album ontbeert richting, scherpte, focus en creativiteit. Een album om des keizers baard zeg maar. Of des Kaiser’s baard in dit geval…

Kaiser Chiefs - Kaiser Chiefs' Easy Eighth Album - nieuweplaat.nl

Vroeger was alles beter is natuurlijk een botte opmerking, maar in het geval van Kaiser Chiefs is dat zeker het geval. Met Employment plaatsen de uit Leeds afkomstige happy postpunk rockers zich tussen tijdsgenoten als The Killers, Bloc Party en Franz Ferdinand. Vocalist Ricky Wilson is een showmaster, een enfant terrible, een ongeleid projectiel dat ver over zijn grenzen gaat en dat het publiek in zijn levensgevaarlijke performance meetrekt.

Opvolger Yours Truly, Angry Mob levert de monsterhit Ruby op maar de glans is dan al grotendeels verdwenen. Ricky Wilson gaat er steeds afgetraind gezonder uitzien, verbindt zijn naam aan het commerciële The Voice UK en bewandelt de high society feestjes met celebrity-stylist Grace Zito aan zijn zijde. De keerzijde van de roem levert een saai conservatief bestaan op.

Het is allemaal zo gewoontjes en ook de latere Kaiser Chiefs platen zijn zo gewoontjes. Het opruiende rebelse karakter van het debuut is allang verdwenen, al blijven ze in alles trouw aan dat kenmerkende jaren tachtig geluid. Niet vreemd dus dat ze voor hun nieuwste Kaiser Chiefs’ Easy Eighth Album de hulp van disco icoon Nile Rodgers inschakelen. Hij bezorgt een van hun grote voorbeelden Duran Duran de grote doorbraak, is verantwoordelijk voor het megasucces van David Bowie met Let’s Dance en wordt zo’n dertig jaar later door Daft Punk omarmd.

Het is natuurlijk een droom om met deze producer te werken, maar het neemt tevens dat laatste stukje eigenheid van Kaiser Chiefs weg, en dan blijft er niet echt veel interessants meer over. Gelukkig zorgt Amir Amor van Rudimental nog voor een beetje avontuur, maar zo aanstekelijk als op de Rudimental hit Feel The Love wordt het nergens.

Nee, slecht is het zeker niet. Robbie Williams zou dolgelukkig worden van een track als Feeling Alright. Een aanstekelijk nummer dat zich prima tussen zijn jaren negentig hits zou kunnen mengen. Ricky Wilson houdt zich als liedjesschrijver prima staande, een erfenis die hij verworven heeft in zijn rol als The Voice coach. Het voelt echter niet meer echt als een Kaiser Chiefs track aan, die hyperactieve interactie waar ze ooit voor stonden is nergens meer terug te horen.

Ze leven zich op een Sound and Vision beat uit en de invloed van David Bowie is zeker voelbaar. Een aanstekelijke meezinger met een simpel catchy refreintje, dus de kans is er wel degelijk dat deze song flink gaat scoren, het is wel heel erg veilig en zonder risico. De The Voice draaistoel is nu een kwetsbare schietschijf waar ik dan maar net zo gemakkelijk scorend mijn patronen op richt.

Die uitdaging zit hem wel in de gevoelige Jealousy New Order synthpop en de uptempo new wave van Beautiful Girl, waarin Ricky Wilson zich als een stoere punkzanger presenteert. Het is echter een rollenspel, een stoelendans, de kameleon neemt bij elke song een andere identiteit aan. How 2 Dance voelt als een Daft Punk outtake, alsof Nile Rodgers deze kant en klaar had liggen en net als de wereld verschrikt reageerde toen de Franse dancepioniers plotseling de stekker eruit trokken. Wat doe je dan met zo’n track? Nou, die schenk je aan Kaizers Chiefs. Het funkende The Job Centre Shuffle intro is geweldig, een heerlijke Miles Davis jazz saxofoon eighties solo waarna het vervolgens in dub verdrinkend alle kanten op stuitert. De goedkope blikkerige synths krijgen evenwicht van de diepe baslijnen en zwaar spacende rockgitaren.

Burning in Flames grijpt weer naar die Feeling Alright sound terug, maar voegt daar de nodige futuristische orkestrale filmische diepgang aan toe. Een retro James Bond track in een oversized jasje. Ze eren hier die andere iconische producer uit de jaren tachtig, Trevor Horn. Het is allemaal net wat bombastischer en groter qua opzet. Met de stevige Reasons to Stay Alive glamrocker gaan ze weer een stapje verder terug in de tijd. Natuurlijk is Noel Groove een vette, maar zeker oprecht gemeende knipoog naar Oasis. Kaiser Chiefs heeft die Britpop rivaliteit niet van dichtbij meegemaakt en staat daar dan ook ver boven.

Dat one of the guys gevoel overheerst ook op het afrondende The Lads punk anthem, samen een bandje beginnen, samen cool zijn, samen het succes proeven, de noodlanding steil naar beneden wordt echter genegeerd. Kaiser Chiefs heeft zichzelf opnieuw uitgevonden, voor mij hoeft dat niet, ik was al gelukkig met die oude formule. Daar was het nog een band was en niet een bewieroking van het grote Ricky Wilson ego. Toch is nieuwste Kaiser Chiefs’ Easy Eighth Album zeker een potentiële kandidaat om nieuw zieltjes te winnen, maar niet om de oude fans mee te herwinnen.

Kaiser Chiefs - Kaiser Chiefs' Easy Eighth Album | Pop | Written in Music - writteninmusic.com

Over de band:
Kaiser Chiefs is een Britse indie-rockband uit Leeds, gevormd in 1996. De bandleden ontmoetten elkaar tijdens hun schooltijd en doorliepen verschillende transformaties voordat ze hun geluid en succes vonden onder de naam Kaiser Chiefs. Ze kozen de naam Kaiser Chiefs als eerbetoon aan de Zuid-Afrikaanse voetbalclub Kaizer Chiefs, waar de voormalige Leeds United-aanvoerder Lucas Radebe zijn carrière begon.

De band kreeg aanzienlijke populariteit met hun debuutalbum "Employment" in 2005, dat kritische lof en commercieel succes ontving, en resulteerde in verschillende onderscheidingen en meer dan drie miljoen verkochte exemplaren. Hun hitsingles uit deze periode zijn onder andere "I Predict a Riot" en "Ruby". Na het succes van "Employment" brachten de Kaiser Chiefs "Yours Truly, Angry Mob" uit in 2007, waarmee ze hun succes voortzetten met hits zoals "Ruby". Ze zijn bekend om hun energieke live-optredens en het vermogen om aanstekelijke melodieën te creëren met een duidelijk Brits karakter.

Over het album:
Ik hoor en lees nogal afkeurende berichten over dit nieuwe album van de Kaiser Chiefs. En op basis van de inleidende tekst kan ik me daar goed iets bij voorstellen. Daarbij varieert de kritiek van uit de mottenballen gehaalde nummers tot een bewuste nieuwe koers van de band. Hoe dan ook wordt het album niet echt gewaardeerd.

In de meeste berichten lees ik dat de band bewust een nieuwe muzikale richting lijkt in te slaan die afwijkt van hun vroegere, energiekere rockstijl. Het lijkt er dus op dat de band, onder invloed van producer Nile Rodgers(!), heeft geëxperimenteerd met een mix van '80s pop en funk, wat misschien leidt tot een frisse maar soms wel ongemakkelijke verandering. Vooral de single How 2 Dance lijkt goed te worden ontvangen, hoewel het niet helemaal representatief is voor de rest van het album. Overigens heb ik persoonlijk ook niks met dat nummer.

De poging tot vernieuwing wordt door critici met gemengde gevoelens ontvangen. De albumopener Feeling Alright en daarna ook de meeste andere tracks lijken niet volledig de krachtige identiteit van de band vast te houden die fans gewend zijn. Dit wordt versterkt door het nummer The Job Centre Shuffle, dat zo lees ik thematisch en muzikaal niet goed lijkt te landen bij het publiek en kritiek ontvangt voor het aansnijden van gevoelige thema's op een manier die als ongepast wordt ervaren.

Al met al lijkt Easy Eighth te duiden op een band die op zoek is naar vernieuwing, maar ook een band die het risico loopt zijn originele energie en karakter te verliezen. Het album bevat momenten die herinneren aan de essentie van de Kaiser Chiefs, maar worstelt met een duidelijke richting en identiteit. Ik ben benieuwd hoe de langdurige fans het zullen ontvangen. Mij kan het album niet echt bekoren en daarom een lage waardering.

Eerder verschenen op www.jorros-muziekkeuze.nl