The Northern Belle - Bats in the Attic (2024)

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: The Northern Belle - Bats In The Attic - dekrentenuitdepop.blogspot.com

The Northern Belle - Bats In The Attic
De Noorse Nordicana scene bloeit de afgelopen jaren flink, wat deze week met Bats In The Attic van The Northern Belle wederom een uitstekend rootsalbum met zowel een folky als een lichtvoetig tintje oplevert

Stine Andreassen is actief in meerdere Noorse bands, maar The Northern Belle is haar thuisbasis. Dat leverde al een aantal uitstekende albums op en ook het deze week verschenen Bats In The Attic is er weer een. De eindeloze Scandinavische winter kleurt muziek uit het hoge noorden vaak donker, maar ook het nieuwe album van The Northern Belle klinkt weer verrassend opgewekt. De band uit Oslo smelt invloeden uit de Britse folk, de Amerikaanse rootsmuziek en tijdloze pop samen tot Nordicana en dat klinkt bijzonder aangenaam. In muzikaal opzicht zet de Noorse band een prima prestatie neer, waarna Stine Andreassen er nog een schepje bovenop doet met haar bijzonder mooie stem.

De muziek van de Noorse band The Northern Belle ontdekte ik aan het eind van 2020, toen ik het album We Wither, We Bloom tegen kwam in een wat obscuur jaarlijstje, dat vooral gevuld was met Amerikaanse rootsmuziek. Noorse popmuziek met invloeden uit de Amerikaanse rootsmuziek en zeker ook invloeden uit de Britse folk klinkt vaak wat donker en zwaarmoedig, maar We Wither, We Bloom van The Northern Belle klonk verrassend opgewekt.

De band uit Oslo liet zich op haar album niet alleen beïnvloeden door Amerikaanse rootsmuziek en Britse folk, maar ook door de tijdloze popmuziek van Fleetwood Mac uit de jaren 70, wat een bijzonder aangenaam album opleverde. Het is een album dat mede werd gedragen door de zang van Stine Andreassen, die in 2022 ook opdook in de eveneens Noorse band The Silver Lining, waarin ze de zang deelde met Live Miranda Solberg, die onlangs nog een uitstekend soloalbum uitbracht als Louien. Stine Andreassen maakte in het verleden ook nog deel uit van Darling West, een derde band die de rootsscene van Oslo kleur geeft.

Na We Wither, We Bloom ontdekte ik ook nog de eerste twee albums van The Northern Belle (The Northern Belle uit 2015 en Blinding Blue Neon uit 2018) en was ik bovendien zeer gecharmeerd van het in 2021 verschenen mini-album The Women in Me. Alle reden dus om heel nieuwsgierig te zijn naar het deze week verschenen Bats In The Attic.

Bats In The Attic is een conceptalbum dat losjes is geïnspireerd door de vele brieven die de opa van Stine Andreassen naar haar oma stuurde toen hij op zee of in het buitenland verbleef, maar de Noorse zangeres staat op het album ook stil bij het moederschap en het verlies van dierbaren.

The Northern Bell maakt ook op Bats In The Attic muziek die zonniger en lichtvoetiger klinkt dan de meeste andere muziek uit Noorwegen. Het album opent met een vooral door Britse folk geïnspireerde zong, maar hierna volgen een aantal bijzonder makkelijk in het gehoor liggende songs.

Het zijn songs waarin Stine Andreassen weer makkelijk indruk maakt met haar mooie en gevoelige stem, maar The Northern Belle bestaat ook uit een flink aantal geweldige muzikanten, waaronder de nodige snarenvirtuozen. De Noorse band noemt haar door zowel door Amerikaanse rootsmuziek, Britse folk en Californische popmuziek beïnvloede songs zelf Nordicana en dat label ga ik er in houden. Het Scandinavische karakter van de muziek van de band bevat dit keer overigens ook een subtiel snufje ABBA, al slaat Bats In The Attic nooit te ver door richting pop.

The Northern Belle heeft op Bats In The Attic niet zo heel veel veranderd aan haar Nordicana, maar het album klinkt in meerdere opzichten nog wat beter dan het fraaie We Wither, We Bloom. De stem van Stine Andreassen vind ik nog wat mooier, zeker wanneer andere leden van de band fraaie harmonieën toevoegen, en ook in muzikaal opzicht is het nieuwe album van The Northern Belle nog wat aansprekender, waarbij met name het gitaarwerk en de pedal steel de aandacht trekken.

Persoonlijk vind ik de wat folky songs op het album, waarin Stine Andreassen vooral zacht zingt, het mooist, maar ook de zonnige popsongs op Bats In The Attic spreken zeer tot de verbeelding. The Northern Belle is helaas nog niet heel bekend, maar de vorige albums van de band waren uitstekend en Bats In The Attic is nog net wat beter. Aanrader dus. Erwin Zijleman

Zangeres Stine Andreassen van de Nordicana/popband The Northern Belle staat op de hoes van Bats in the Attic afgebeeld als marineofficier. Ze symboliseert hier haar opa die verlangt naar huis. Een opa die ze amper gekend heeft, want hij overleed al toen Stine pas zes jaar oud was. Onlangs kreeg ze de mogelijkheid om hem alsnog wat beter te leren kennen. Als enige mocht ze van haar oma de ruim vierhonderd brieven lezen die haar opa haar geschreven had. Zelfs haar moeder heeft ze nooit mogen lezen, omdat oma bang was dat sommige brieven haar mogelijk verdriet zouden hebben gedaan.

Het uitgangspunt was een conceptalbum over liefde en verlangen. Er gebeurde echter zoveel in haar persoonlijke leven dat ze er niet om heen kon om daar ook over te schrijven. Het meest beladen lied op het album is ongetwijfeld Even Dylan Can’t Make This Right wat gaat over een goede vriendin die tijdens de Coronalockdown zelfmoord pleegde. Stine zong het nummer op haar uitvaart. Beiden behoorden tot een hechte groep vriendinnen uit Tromsø, nabij de poolcirkel waar ze opgroeiden. Samen met de andere vriendinnen zong Stine ook tijdens de uitvaart Dylan’s Girl From the North Country.

Het meest ingenomen was haar oma met Merchant Navy Hotel. Het gaat over haar verblijf in Middlesbrough. Daar was opa een tijdlang gestationeerd, oma ging voor twee weken op bezoek, maar het werden uiteindelijk enkele maanden. Soms was het vertrekpunt de liefde tussen opa en oma, zoals bij Hell & Back, maar werd het echter een song over zichzelf. De liedjes werden allemaal door Stine zelf geschreven, alleen bij Treat Yourself Better kreeg ze hulp van Thea Glenton Raknes. Favoriete track is voor mij Fresh Dew Trippin’, waarbij stevige gitaren de vrije loop krijgen.

Bron : Music that needs attention - musicthatneedsattention.blogspot.com