0
geplaatst: 26 maart 2024, 17:13 uur
Ik ben al fan vanaf het eerste album. Vooral van het album Space. Ik was bang dat dit album meer op het vorige album ging lijken, maar niets is minder waar. Wat een album!! Ieder nummer is raak met als uitschieter Through the Glass. Ik kan niet wachten op de nieuwe nummers live te gaan horen.
0
geplaatst: 8 april 2024, 21:37 uur
Heel erg mooi, maar alles behalve 'nieuw'. Om die reden lastig te beoordelen, maar het luistert in ieder geval erg goed weg. Op sommige momenten vind ik het mooier dan menig nieuw nummer van Slowdive, maar die hebben dan wel wat meer interessante 'vernieuwende uitschieters'.
In mijn ogen een album wat recensenten zullen afbranden omdat het teveel op oude bekenden lijkt, maar voor de liefhebbers valt er veel te genieten. Als ze zichzelf Siowdive of slowdiwe genoemd hadden, was er waarschijnlijk veel meer lof
In mijn ogen een album wat recensenten zullen afbranden omdat het teveel op oude bekenden lijkt, maar voor de liefhebbers valt er veel te genieten. Als ze zichzelf Siowdive of slowdiwe genoemd hadden, was er waarschijnlijk veel meer lof
0
geplaatst: 12 juli 2024, 23:57 uur
Het album "Temporary Light" van Newmoon, recent uitgekomen, biedt een intrigerende kijk op het genre shoegaze, dat zich blijvend genesteld heeft in het hart van de muziekscène. Met een nostalgische knipoog naar het verleden, dompelt dit Belgische ensemble ons onder in een zee van dromerige klanken en texturen, bewijzend dat de essentie van shoegaze springlevend is.
Bij het beluisteren van de opener "Eternal Fall", word ik meteen gegrepen door de meeslepende atmosfeer. Het nummer is een onmiskenbare uitnodiging in de wereld van Newmoon, waar elk akkoord lijkt te fluisteren van eeuwigdurende melancholie. Er is weinig meer dat ik kan toevoegen om de ervaring te beschrijven; het moet gevoeld worden.
"Still" volgt op de voet, als een echo van zijn voorganger, badend in dezelfde sonische diepten. Het is alsof het nummer een onzichtbare draad spint die luisteraars verbindt met de kern van hun wezen.
"Fading Phase" neemt een iets rustiger tempo aan, maar verliest niets van de impact. Met een muur van geluid die tegelijk overweldigend en bevrijdend is, roept het beelden op van een nachtelijke reis door onbekende landschappen, een ervaring die ongetwijfeld versterkt zou worden bij een live uitvoering.
In tegenstelling daarmee toont "Liminal People" een meer ingetogen kant van de band, gekleurd met prachtige melodieën die zowel rauw als verfijnd zijn. Het is een nummer dat, terwijl het zachtjes aan de ziel trekt, ruimte laat voor introspectie.
"Through the Glass" steekt schril af tegen zijn voorgangers; het mist enige vorm van vitaliteit, waardoor het achterblijft als het minst beklijvende nummer van het album. Het voelt alsof het zoekende is naar een vonk die het nooit echt vindt.
Echter, "Sense of Longing" herstelt alle verloren momenten met zijn rijke, emotionele diepte. Het is ongetwijfeld een hoogtepunt, een muzikale belichaming van verlangen en heimwee die diep snijdt in het hart.
Afsluitend is er "Glance", een nummer dat moeite heeft om zijn ritme te vinden. Het lijkt te zweven op de rand van ontwaken, maar grijpt nooit volledig de aandacht.
Samenvattend is "Temporary Light" van Newmoon een album dat met zijn dromerige landschappen en emotionele diepte, de luisteraar meeneemt op een reis door het hart van shoegaze. Ondanks enkele momenten waarop het momentum en de impact enigszins wegebben, blijft het een getuigenis van de band's vaardigheid om de essentie van dit genre te vangen en te vertalen naar een hedendaagse luisterervaring.
Eerder verschenen op www.jorros-muziekkeuze.nl
Bij het beluisteren van de opener "Eternal Fall", word ik meteen gegrepen door de meeslepende atmosfeer. Het nummer is een onmiskenbare uitnodiging in de wereld van Newmoon, waar elk akkoord lijkt te fluisteren van eeuwigdurende melancholie. Er is weinig meer dat ik kan toevoegen om de ervaring te beschrijven; het moet gevoeld worden.
"Still" volgt op de voet, als een echo van zijn voorganger, badend in dezelfde sonische diepten. Het is alsof het nummer een onzichtbare draad spint die luisteraars verbindt met de kern van hun wezen.
"Fading Phase" neemt een iets rustiger tempo aan, maar verliest niets van de impact. Met een muur van geluid die tegelijk overweldigend en bevrijdend is, roept het beelden op van een nachtelijke reis door onbekende landschappen, een ervaring die ongetwijfeld versterkt zou worden bij een live uitvoering.
In tegenstelling daarmee toont "Liminal People" een meer ingetogen kant van de band, gekleurd met prachtige melodieën die zowel rauw als verfijnd zijn. Het is een nummer dat, terwijl het zachtjes aan de ziel trekt, ruimte laat voor introspectie.
"Through the Glass" steekt schril af tegen zijn voorgangers; het mist enige vorm van vitaliteit, waardoor het achterblijft als het minst beklijvende nummer van het album. Het voelt alsof het zoekende is naar een vonk die het nooit echt vindt.
Echter, "Sense of Longing" herstelt alle verloren momenten met zijn rijke, emotionele diepte. Het is ongetwijfeld een hoogtepunt, een muzikale belichaming van verlangen en heimwee die diep snijdt in het hart.
Afsluitend is er "Glance", een nummer dat moeite heeft om zijn ritme te vinden. Het lijkt te zweven op de rand van ontwaken, maar grijpt nooit volledig de aandacht.
Samenvattend is "Temporary Light" van Newmoon een album dat met zijn dromerige landschappen en emotionele diepte, de luisteraar meeneemt op een reis door het hart van shoegaze. Ondanks enkele momenten waarop het momentum en de impact enigszins wegebben, blijft het een getuigenis van de band's vaardigheid om de essentie van dit genre te vangen en te vertalen naar een hedendaagse luisterervaring.
Eerder verschenen op www.jorros-muziekkeuze.nl
* denotes required fields.
* denotes required fields.