Lucifer - Lucifer V (2024)

Bij sommige orkesten hoeft met niet te bedelen om de drang tot vernieuwing. Laat hen gewoon datgene verrichten waar zij het best bedreven in zijn. Voor Lucifer komt dit neer op het smeden van meeslepende hardrock dat diep doordrongen is van een zware retrosfeer. Het gezelschap, onder leiding van het echtpaar Nicke Andersson en Johanna Sadonis, ontstond ooit in het doopvont van de occulte rock en bevindt zich daar nog altijd. Zij het dat ze niet volledig opgesloten zijn in een maalstroom van hekserij, want het drassige Sabbathgeluid van het eerste album rust reeds geruime tijd in de koelkast.

Vlotte liederen als Maculate Heart of Riding Reaper klinken eigenlijk hartstikke opgeruimd en zijn omhuld door een gemoedelijke zestiger jaren sfeer om de handen aan te verwarmen. Gemoedelijk is eigenlijk ook meteen het toverwoord bij dit vijfde hoofdstuk uit het oeuvre van de band. Daar is wat mij betreft helemaal niks mis mee.

Van tijd tot tijd doemen klanken op die doen denken aan Judas Priest en Accept, zoals in de onderkoelde riff van A Coffin Has No Silver Lining. Dit verleent het vijfde album toch een zekere scherpte. Bij zulke gelegenheden dwalen mijn gedachten met enige weemoed af naar het enige album dat The Oath ooit uitbracht.

Zangeres Johanna Sadonis is geenszins een Mariah Carey, en dat is eigenlijk een verademing. Zij legt gewoon doeltreffend haar zanglijnen op tafel zonder al te veel poespas. Zo komen de liederen werkelijk tot leven.

De kar van Lucifer ploegt voort op de platgetreden occulte rockpaden, maar weet desalniettemin bij ondergetekende veel meer dan een glimlach los te weken.