LIJO - The Pleasures of Self Deception (2023)

In een surrealistische maatschappij draait een overspannen wereld overuren. Voldoet deze nog een jouw beeldverwachtingen of ontsnap je aan de werkelijkheid door in een hypnotiserende droomtoestand jezelf te hervinden. Bewapen je met liefde en ga de uitdaging aan om de The Pleasures Of Self Deception beproeving te ondergaan. Op het einde van deze trip heb je vrede met dat unieke personage waarmee iedereen worstelt, het weggestopte zelfbeeld. Een leugentje om bestwil, om jezelf net wat beter te voelen. In de botox society bestaat perfectionisme niet eens meer. We mergelen onze gedachtegang uit, en voeden deze met het hongerige verlangen naar het idealisme.

Het egocentrische Love Please is de uitgesproken hunkering naar de liefde. In de vragende elektronische opzet komt Merit Visser vooral haarzelf tegen. Het is gemakkelijk om haar LIJO alter ego in deze ellende te storten en vanaf de zijlijn de touwtjes in handen te houden. Op het moment dat ze de controle over deze waanzin verliest, vind de geboorte van een nieuw liedje plaats. Fragmentarische dagboekpagina’s die je normaal zoveel mogelijk voor jezelf houdt, door deze te delen stelt LIJO zich juist bijna naakt kwetsbaar op. Dog Eyes pandemie dementie waarin je jezelf in zelfsprekende dagelijkse handelingen verliest. De gevoelloosheid van het niets, omdat deze geen betekenis meer heeft. Het toekomstperspectief is slechts een leeg omhulsel van een imaginair luchtkasteel. LIJO houdt door haar eighties synthpop aanpak die mechanische vervlakking intact. 2023 is het nieuwe 1984.

Het herpakkende luchtige Bee Suits is een aanklacht tegen het vervagen. Iedereen draagt een geschiedenis met zich mee, waar vervreemding een grote rol in speelt. Soms is het zinvoller om jezelf van een afstand te observeren en werkt dit beter dan je roekeloos in een nieuw avontuur te storten. Ga die negatieve zelfbeeld confrontatie niet uit de weg, maar omarm deze als een bevriende compagnon. Het overvragende Future Memory verzet zich tegen de omgeving die als gedragstherapeuten jouw lijnen uittekenen. Deze bemoeienis van buitenaf remt juist de zelfontwikkeling af. Helaas verlangt deze voorgeprogrammeerde consumptie maatschappelijk wel dat uiterste. Het fraaie Spell maakt voornamelijk van de vocale stemmogelijkheden gebruik. Het zelfverzekerde gaat het gevecht met de speelse jeugdigheid aan. Uiteindelijk wint het kille koude realisme deze strijd.

De materialistische Devils In Details aanklacht opent de The Pleasures Of Self Deception B-kant. Op pijnlijke wijze doorbreekt LIJO haar insomnia droomtoestand, door weer te voelen, weer te ervaren, weer te leven. Door deze gewaagde soultwist groeit de zangeres in haar kracht. Was het eerste vijftal nog een worsteling met de duisternis dan is Devils In Details het herboren licht aan de horizon, al volgt er nog een lange weg om daar te geraken. Het beklemmende I Want Out zoekt de gezonde passie weer op, verlangt naar een stukje dominantie, extase en elke andere vorm van menselijk contact. In het schaduwdansende Crazily Sane staat de eenzaamheid nog centraal. LIJO toont zich van haar meest oprechte vrouwelijke kant, verbitterend maar ook ontroerend. Gehard maar ook sensueel. Een verleidster, een femme fatale, maar ook een stilzwijgend muurbloempje.

De industriële Wicked Sun noise krijgt een verzachtend pianovervolg. Merit Visser haalt het maximale uit haar stemvermogen. Hier stelt ze haar LIJO alias niet meer op de voorgrond, maar spreekt een verontruste breekbare vrouw ons toe. Hoe meer emotionele geladenheid, hoe meer ik geneigd ben om de zangeres gewoon bij haar echte naam te noemen. Waarom? Omdat de persoon achter de liedjes je hier toespreekt. Zelden overkomt mij dat en ben ik daar minder gevoelig voor. Bij een track als Wicked Sun is dat zeker wel het geval. Bij het in spanning opbouwende Letting Go speelt dit minder, daar kruipt ze weer veilig in haar LIJO personage. Letting Go Is A Trick, een aangeleerd maniertje, maar wel een verdomd lekker aangeleerd maniertje. Met de The Art Of Escape pianoballad zijn we een leerzame ervaring rijker weer terug bij af, het veelbelovende nulpunt. Zijn we zoveel wijzer geworden, of komen we juist tot het besef dat we onze fantasierijke dromen moeten blijven volgen. In het geval van LIJO mogen er nog veel fantasierijke dromen volgen, The Pleasures Of Self Deception is een indrukwekkend droomdebuut.

LIJO - The Pleasures Of Self Deception | Electronic | Written in Music - writteninmusic.com

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: LIJO - The Pleasures Of Self Deception - dekrentenuitdepop.blogspot.com

LIJO - The Pleasures Of Self Deception
De Nederlandse muzikante LIJO levert met The Pleasures Of Self Deception een buitengewoon fascinerend album af met elektronische ingekleurde popmuziek die je continu op het verkeerde been zet maar die ook continu betovert

Dat de Nederlandse muzikante Merit Visser zeer getalenteerd is wist ik al door de albums van haar band Ilen Mer, maar als LIJO weet ze me toch weer te verrassen. Als LIJO grijpt de muzikante uit Utrecht naar een flinke bak elektronica, die ze op fascinerende wijze inzet. De songs op The Pleasures Of Self Deception lopen over van avontuur, maar LIJON beheerst ook de kunst van het schrijven van lekker in het gehoor liggende popsongs. In muzikaal opzicht klinkt het allemaal fantastisch, maar ook de expressieve zang van de Nederlandse muzikanten en haar persoonlijke en poëtische teksten dragen nadrukkelijk bij aan de magie van The Pleasures Of Self Deception, dat absoluut behoort tot de beste albums die dit jaar zijn verschenen.

LIJO is het alter ego van de Nederlandse muzikante Merit Visser, die inmiddels al een tijdje aan de weg timmert. Dat deed ze in eerste instantie als zangeres van de band Ilen Mer, die in 2015 en 2017 met The Things That Sleep In The Woods en Öar twee uitstekende albums afleverde. Het zijn albums waarop de Nederlandse band invloeden uit de Britse folk uit de jaren 70 vermengde met veel moderner klinkende indiepop, waarna Merit Visser met haar expressieve zang nog een vleugje Kate Bush toevoegde.

Ik was zelf heel erg onder de indruk van de muziek van Ilen Mer en reserveerde voor Öar zelfs een plekje in de top tien in mijn jaarlijstje over 2017, maar beide albums van de band kregen uiteindelijk niet de waardering die ze zo hadden verdiend. Merit Visser maakt inmiddels al een aantal jaren muziek als LIJO, wat tot dusver een aantal singles en een EP opleverde. De songs van LIJO laten horen dat Merit Visser solo totaal andere muziek maakt dan met haar band. Waar de songs van Ilen Mer vooral warm en organisch zijn ingekleurd, koos LIJO op haar eerste tracks voor een voornamelijk elektronisch en vaak wat onderkoeld geluid.

Het is een lijn die wordt doorgetrokken op LIJO’s debuutalbum The Pleasures Of Self Deception, dat deze week is verschenen. Eindelijk verschenen mogen we wel zeggen, want Merit Visser nam haar debuutalbum al in 2020 op. De Nederlandse muzikante begon vervolgens te twijfelen over het album, maar gelukkig keerde de liefde voor de songs op The Pleasures Of Self Deception terug en kunnen we nu genieten van het debuutalbum van LIJO.

En genieten is het, want Merit Visser laat ook als LIJO horen dat ze een groot talent is. Het door Erwin Tuijl geproduceerde album imponeert elf songs lang met eigenzinnige maar ook zeer aantrekkelijke songs, die zowel tijdloos als futuristisch kunnen klinken. Erwin Tuijl kennen we overigens van het Nederlandse duo Pocket Knife Army, dat ten tijde van de albums van Ilen Mer twee geweldige albums afleverde, maar sindsdien helaas geen muziek meer heeft uitgebracht.

Op The Pleasures Of Self Deception kiest LIJO zoals gezegd voor een met flink wat elektronica ingekleurd geluid. Het is een geluid dat varieert van zeer aanstekelijk tot behoorlijk experimenteel, maar in alle songs van de Nederlandse muzikante gebeurt er van alles. Het ene moment komen er dwingende beats door de speaker, het volgende moment ingetogen pianoklanken of vervreemdende elektronische klanken, waardoor je ruim veertig minuten op het puntje van je stoel zit. Zet een goede koptelefoon op en je hoort nog veel meer fraaie details in de song van LIJO.

Ik vergeleek Merit Visser eerder met Kate Bush en dat is vergelijkingsmateriaal dat er nog steeds toe doet. In muzikaal en vocaal opzicht lijkt The Pleasures Of Self Deception niet of nauwelijks op Kate Bush, maar net als de Britse muzikante verlegt Merit Visser als LIJO continu de muzikale grenzen en maakt ze muziek die de fantasie eindeloos prikkelt. Als ik het debuutalbum van LIJO moet vergelijken met de muziek van anderen kom ik uit bij MASSEDUCTION van St. Vincent, maar ook dit is vergelijkingsmateriaal dat maar in beperkte mate relevant is.

LIJO creëert op haar debuutalbum haar eigen muzikale universum en het is een universum dat overloopt van schoonheid en creativiteit. Dat geldt voor de bijzondere klanken op en de trefzekere productie van The Pleasures Of Self Deception, maar het geldt zeker ook voor de expressieve zang van Merit Visser, die met veel passie zingt en ook nog eens prachtige teksten heeft geschreven. De songs van de Utrechtse muzikante worden tenslotte alleen maar mooier en indrukwekkender en dringen zich hierdoor steeds genadelozer op.

Ik ben al sinds de uitstekende albums van Ilen Mer behoorlijk onder de indruk van de talenten van Merit Visser, maar als LIJO zet ze nog een flinke stap vooruit, wat een fascinerend en hoogstand debuutalbum oplevert, dat echt alle aandacht verdient, nationaal en internationaal. Erwin Zijleman