Billy Bragg - Life's a Riot with Spy Vs Spy (1983)

A New England.

Geniale cd, gewoon gitaar+stem! Staat voor mij geen slecht lied op! met toppers als a new england, the busy girl en vooral the man in the iron mask! Toont wat je met een goede stem en simpel gitaarwerk kan bereiken! 5*

Billy Bragg wordt wel eens meer dan eens de Bob Dylan van de post-punk generatie genoemd. En ik moet toekennen dat hier een grote waarheid in schuilt.
Dit is mijn eerste EP die ik van de man heb, maar ik kende het briljante nummer A New England al langer.
De overige nummers zijn van net zo'n schoonheid, maar door de geringe lengte kan ik dit niet meer geven dan een hele dikke vette 4,5*

Maar waarom Bob Dylan? De muziek van Billy Bragg is typisch Brits. Ik denk meer aan een elektrische Bert Jansch, Davy Graham of Martin Carthy. (Geen aanval ofzo)

Geen idee. De vergelijking met Bob Dylan heb ik niet verzonnen. Ik ken alleen Bert Jansch van naam, anders had ik het zelf wel veranderd!

Geweldige ep van de post-punk generatie troubadour. Geweldige bitter en zo simpel als het maar kan maar hier is eens minder is meer wel van toepassing

IJzersterke debuut EP van de Engelsman met toen alleen nog een elektrische gitaar,Billy Bragg.De zeven nummers,waarvan A New England het bekendste en The Man in the iron mask toch net het mooiste is, doen weinig voor elkaar onder en zijn stuk voor stuk wonderschoon.
De subtiele combinatie van politieke en liefdesliedjes wordt zowel op gitaar als vocaal overtuigend door Billy Bragg gebracht en hebben zowel punk als folk elementen in zich.
Was destijds ook live zeer de moeite waard,ook al omdat de man uit Barking (nabij Londen) zich,naast een volleerd muzikant (die zijn mogelijkheden optimaal benutte) een erg sympathieke entertainer toonde.
Ook de albums hierna waren zeer de moeite waard,met Talking with the Taxman about Poetry uit 1986 voor mij als uitschieter.Daarna ben ik hem een beetje uit het oog verloren en kan daarom niet echt oordelen over zijn later werk maar zijn eerste vier,vijf platen knallen hier nog steeds regelmatig uit de luidsprekers.

Briljante EP blijft dit toch. Alleen Billy met zijn elektrische gitaar en rake teksten, echte punk ballads.

Sterk is het album zeker, lekker explosief ook vooral. Billy Bragg zelf ziet dit volgens mij gewoon als een volwaardig album en niet als een EP.