Shane Smith & the Saints - Norther (2024)

Shane Smith & The Saints is een populaire vijfmansformatie uit Austin, Texas. Geformeerd in 2011 en bracht sindsdien een drietal albums uit. Na vijf jaar verschijnt nu Norther. Het is hun meest gevarieerde album van de vier. Het bevat een eclectische mix van stevige Amerikaanse roots muziek met invloeden uit country, folk en roadhouse rock & roll. De dertien songs geven een goede weergave van hoe de band live klinkt. De passionele zanger Shane Smith beschikt over een stem met een heerlijk hees randje, die hier omringd wordt door gedreven muzikanten.

Wellicht ben ik de enige, maar bij opener Book of Joe kreeg ik meteen associaties met de uitbundige muziek van Big Country. In de wat rustigere nummers, zoals All the Way, doet Smith’s klankkleur geregeld denken aan Johnny Cash. De meeste nummers zijn behoorlijk intens, hierdoor komt het ingetogen en sobere prijsnummer All the Way nog beter tot zijn recht. Alleen zang en piano weten me hier dik kippenvel te bezorgen. Ook tot de absolute hoogtepunten behoort het meeslepende Field of Heather.

Norther werd geproduceerd door Beau Bedford (Paul Cauthen, Sunny Sweeney, Tanner Usrey). De teksten en credits zijn terug te vinden op het handig uitklapbare hoesje. Half mei is het vijftal in Nederland om het uitstekende en gevarieerde Norther live te komen voorstellen.

Bron : Music that needs attention - musicthatneedsattention.blogspot.com

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Shane Smith & The Saints - Norther - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Shane Smith & The Saints - Norther
De Texaanse muzikant Shane Smith en zijn band The Saints opereren vooralsnog wat in de marge, maar het zowel door Amerikaanse rootsrock als door Keltische rockmuziek beïnvloede Norther is echt een prachtalbum

Zeker bij eerste beluistering knalt de muziek van Shane Smith & The Saints uit de speakers en vormen zowel de zang als de muziek een muur van geluid, maar de songs van de Amerikaanse band zijn subtieler dan bij eerste beluistering het geval lijkt. De muziek van de Texaanse band is stevig verankerd in de Amerikaanse rootsmuziek, maar krijgt door het gitaarwerk en vooral door het vioolspel ook een Keltisch tintje met hier en daar flarden uit de Keltische rockmuziek uit de jaren 80. Het is een bijzonder geluid dat opvalt binnen het enorme rootsaanbod van het moment en het is een geluid dat zowel in vocaal als in muzikaal opzicht alleen maar indrukwekkender wordt.

Shane Smith is geboren en getogen in Texas en verruilde het platteland van de Lone Star State na de middelbare school voor Austin, waar hij al snel verzeild raakte in de bloeiende muziekscene van de Texaanse stad. Hij maakt inmiddels al flink wat jaren muziek met zijn band The Saints, wat de afgelopen vijftien jaar een handvol albums opleverde. Ik had volgens mij nog niet eerder naar zijn muziek geluisterd en als ik het nieuwe album van de band niet op de deurmat had gevonden, had ik waarschijnlijk ook het deze week uitgebrachte Norther gemist.

Het is een album dat ik bij eerste beluistering behoorlijk overweldigend en niet per se mooi vond, maar ik ben blij dat ik even heb doorgebeten, want inmiddels vind ik Norther een uitstekend en bovendien mooi en onderscheidend album. Bij eerste beluistering vond ik het album zoals gezegd wat overweldigend en dat heeft zowel met de zang als met de muziek op het album te maken.

Shane Smith beschikt over een krachtige en wat donkere stem en zingt met veel gevoel. Met name in de meer uptempo tracks op het album vond ik de zang in eerste instantie wat te zwaar aangezet, wat de muziek van Shane Smith & The Saints een bijna bombastisch karakter geeft. Het wordt versterkt door de muziek op het album, die ook behoorlijk zwaar is aangezet.

In de openingstrack hoor je beukende drums en bassen, flink wat gitaren en vervolgens ook nog eens een hoofdrol voor de viool, waardoor er bij vlagen een muur van geluid door de speakers komt. Het is makkelijk teveel van het goede, maar als je wat beter luistert naar de songs op Northern hoor je dat Shane Smith & The Saints ook gas terug nemen, iets dat de band naarmate het album vordert steeds vaker doet. Ook de meer uptempo tracks op het album gaan niet alleen maar voluit, maar bevatten fraaie rustpunten, zowel in de zang als in de muziek.

Shane Smith & The Saints wordt op Allmusic.com een ‘red dirt country band’ genoemd, maar ik vind het persoonlijk best lastig om de muziek van de band in een hokje te duwen. Norther staat bol van de invloeden uit de rootsrock zoals die in Austin wordt gemaakt, maar de muziek van Shane Smith & The Saints ook een Keltisch karakter. Dat ligt vooral aan de zeer prominente rol van de viool in de muziek op Norther, maar ook wanneer de gitaren domineren hoor ik flarden van de Keltische rockmuziek zoals die in de jaren 80 in het Verenigd Koninkrijk en Ierland werd gemaakt.

Op MusicMeter wordt Big Country als vergelijkingsmateriaal genoemd en dat is wat mij betreft een zeer rake vergelijking. Net als Big Country heeft de muziek van Shane Smith & The Saints de impact van een muur van geluid en ook in de zang hoor ik wel wat van de Schotse band, die in de jaren 80 ten onrechte niet zo groot werd als bijvoorbeeld Simple Minds of U2. Norther klinkt echter wel als een Big Country album dat is opgenomen in Nashville of Austin, want invloeden uit de Amerikaanse rootsmuziek domineren op het album, zeker als de band wat gas terug neemt.

Ik had bij eerste beluistering nog mijn twijfels, maar die zijn echt volledig verdwenen. Het gekke is dat ik het in eerste instantie wat overweldigende karakter van Norther inmiddels helemaal niet meer ervaar. Shane Smith & The Saints doen het misschien wat anders dan de meeste andere bands in het genre, maar als gewend bent aan de muziek van de band is Norther echt prachtig. Erwin Zijleman

Eén van mijn collega's is een begenadigd sologitarist, ooit in zware metal actief maar hélemaal klaar met dat genre. Uitgerekend hij attendeerde mij op Shane Smith and the Saints, een voor mij onbekend bandje. Hij is niet een beetje enthousiast: zo kijkt hij ontzettend uit naar het concert van de groep dat op 16 mei in Utrecht staat gepland.

In de jaren '80 had je Jason & The Scorchers die country van een fikse scheut scheurende rock 'n' roll voorzagen. Bij Shane Smith en zijn heiligen is het wat dat betreft kalmer, maar niet minder indringend. Mijn associatie is soms met het akoestische werk van David Eugene Edwards in diens groepen Sixteen Horsepower en Wovenhand. Hier is het kalmer, melodieuzer en tegelijkertijd wél indringend en melancholiek zoals Edwards ook zo goed kan. Fire in the Sky bijvoorbeeld heeft bij vlagen datzelfde dreigende gevoel.

Norther heeft enkele draaibeurten nodig voordat het zich helemaal aan je openbaart. Wie het dat gunt, ontdekt nieuwe laagjes en fraaie details met bovenop de diepe stem van Smith. Dat de groep uit Texas komt (en daar inmiddels een grote naam is, anders word je niet gevraagd te spelen bij de inauguratie van een nieuwe gouverneur) is gezien hun stijl niet verrassend, waarbij Smith op een countrybasis fraaie composities schrijft die het genre ontstijgen. Melancholie zit in zijn aderen en violist Bennett Brown zorgt voor melodieus tegenwicht.
De tweede helft is iets lichter qua sfeer en arrangementen, te beginnen met Wheels. De vocalen van Smith worden er wat heser door, een register dat eveneens goed binnenkomt. Pianoballade All the Way profiteert daar nog meer van. Kalm en indringend.

Ik kan er helaas niet bij zijn de 16e mei, maar voor de tweede keer in korte tijd: potjandosie, wellicht is dit album iets voor jou? Ik heb met Norther in ieder geval een favoriet voor het beste album van 2024.

De ‘Blue Norther’, ook wel bekend als de ‘Texas Norther’ is een snel bewegend koufront dat gekenmerkt wordt door heftige temperatuurdalingen, onheilspellende storm en donkerblauwe luchten. “Het is echt intimiderend, maar tegelijkertijd iets moois en ongelooflijks,” zegt de Amerikaanse zanger Shane Smith. Norther is danook een passende titel voor het vierde album van Shane Smith & The Saints. Het staat niet alleen symbool voor de behoorlijk explosieve combinatie van Texas country, folk, bluegrass en indierock van het Texaanse kwintet, maar dient ook als metafoor voor een aantal verschrikkelijke tegenslagen van het afgelopen decennium. Met als grootste dieptepunt vijf jaar geleden toen de splinternieuwe tourbus met al hun instrumenten in vlammen opging. En nadat de bandleden op wonderbaarlijke wijze aan de dood ontsnapten, waren ze alles kwijt. Met een somber vooruitzicht op de toekomst van het vijfkoppige gezelschap.

Tegen die tijd, begin 2020, overwoog Smith serieus om te stoppen met muziek, omdat hij de industrie en de slopende levensstijl die hij moest leiden, niet meer aankon. Gelukkig begonnen de zaken kort daarna te veranderen, toen het land uit de coronapandemie kwam en de band een nieuw management vond. Een korte samenvatting van de vele worstelingen sinds hun vorige album Hail Mary uit 2019. Tegenwoordig behoren ze tot een van de bekendste, onafhankelijke bands uit het plaatselijke, muzikale circuit. ‘Een populariteit behaald zonder extra hulp. En de volledige vrijheid die daarmee gepaard gaat, omdat je niemand een half miljoen dollar verschuldigd ben voor een nieuwe plaat, met de daarbijkomende promotie en tournee’. Wat mij uiteindelijk brengt bij de nieuwe, door Beau Bedford, geproduceerde langverwachte plaat Norther, die minder akoestisch, minder harmonisch, dynamischer en meer toegankelijk overkomt dan de voorgangers Coast (2013), Geronimo (2015) en Hail Mary (2019). Maar ja, het stemgeluid van zanger Shane Smith is in de loop der jaren flink veranderd. Luister maar eens naar het eerste album en het recente Norther. Dan klink ik nu als een oude man. Het is veel dieper geworden, veel ruwer. Een hoop schade door zeker 200 optredens per jaar.

Als een noordenwind raast het nieuwe werk van Shane Smith & The Saints ruim vijftig minuten lang stormachtig door je speakers, dat voor het vijfkoppige ensemble aanvoelt als een frisse herstart. Een plaat die wellicht, in vergelijking met het eerdere werk van de band, wat tijd nodig heeft om te rijpen. Met een reeks aan zwaardere, temperamentvolle nummers, waar de intensiteit vanaf spat (Book of Joe, Fire in the Sky en Field of Heather) en een aantal rustmomenten (Wheels, All The Way en Everything and More) om op adem te komen en te reflecteren. Muziek die je je voorstelt te horen wanneer je het slagveld betreedt met een Middeleeuws Schots claymore-zwaard om je geloof en land te verdedigen tegen het ultieme gevaar. Er hangt zoveel emotie aan elke noot met pijnlijk prachtige resultaten. En Norther is op zijn zachtst gezegd veel om te verwerken.

Ik kwam bij toeval op Bol uit op deze plaat, welke daar in de outlet zat. Schappelijk prijsje. Deze comments gelezen en nummers beluisterd. Tja, nu kan ik ongeveer een zelfde stuk gaan schrijven als hierboven maar dat gaan we niet doen. Hoe dan ook, wat een openbaring zit album en dus ook deze band. Hoe kan ik dat ooit gemist hebben...werkelijk geen idee. Maar een bijzonder sfeervol album met idd flarden vroege Big Country. Door de viool dan toch een eigen smoel. De zag past er prima bij. Wat hees, bijna doorleefd ja. Van opener Book of Joe tot aan afsluiter Fire in the Ocean een ware luisterervaring en een rit van jewelste. Subliem album. Helaas is het kennelijk een moeilijke queste om de voorgangers te vinden op vinyl. Dat had ik ook al gecheckt ja. Er zit heel veel in dit album. Rock, roots, Keltisch. Absoluut een aanrader deze.