Jeezy - I Might Forgive... But I Don’t Forget (2023)

Dubbelalbum van Jeezy, tevens ook zijn eerste na zijn split met Def Jam. Disc 2 is volledig geproduceerd door J.U.S.T.I.C.E. League.

Ik hou mijn hart toch een beetje vast, ben benieuwd of hij genoeg kan boeien voor 1,5 uur zonder gastartiesten.

Op voorhand waren mijn verwachtingen niet heel hooggespannen, maar Wow, Jeezy is echt keihard in vorm.

Knetterharde beats worden afgewisseld met soulvolle producties.
De harde ‘brag & boast Jeezy ‘ heb ik altijd al goed kunnen waarderen.
Gesprekken met een therapeut om zijn trauma’s te verwerken hebben al een intrigerend boek opgeleverd (Adversity For Sale) en nu ook een aantal tracks met heel persoonlijke teksten.
Ook die Jeezy kan ik blijkbaar enorm waarderen.

Ik ben benieuwd of dit album na een aantal keren luisteren nog steeds blijft boeien, maar de eerste indruk is TOP!

Dit is onverwacht echt een knaller van een LP!

De laatste jaren check ik nieuwe albums van Jeezy nog wel en als ik ze af zet ben ik ze vrijwel meteen weer vergeten, het laatste echt memorabel project (als geheel) van deze man was voor mij toch wel Seen It All: The Autobiography. Steeds leek hij verder weg te trekken van het Trap-subgenre, waar hij toch één van de grondleggers van is. De laatste paar jaren ging hij ook steeds vaker samenwerken met het productietrio J.U.S.T.I.C.E. League, een team dat geweldige commerciële producties aflevert die heerlijk luxueus klinken. Vele hoogtepunten uit de catalogus van Rick Ross zijn afkomstig van die mannen maar bij Jeezy heb ik persoonlijk toch liever lompe agressieve producties. Dat is een persoonlijke voorkeur, want ook Jeezy klinkt gewoon top op die producties.

Dit is een dubbelalbum, de eerste helft heeft de titel I Might Forgive meekregen en telt de tracks 1 (I Might Forgive) tot en met track 15 (Keep the Change).
Op deze helft krijgen we de Jeezy dat ik zo hard gemist heb... Don't Cheat en Keep the Change daargelaten is dit een disc waar we niets anders dan harde Trap-bangers van de beste man krijgen.
Geen beats die allemaal op elkaar lijken maar die echt een duidelijk apart geluid hebben, Jeezy klinkt ontzettend gemotiveerd en de refreinen zijn zoals vanouds weer heerlijk catchy. Hoogtepunten voor mij zijn I Might Forgive, My Name, Trust No One, Sad, Don't Deserve Me, Don't Cheat en Shine on Me.

No Complaining, If I'm Being Honest en Don't Cheat zijn (mede-)producties van J.U.S.T.I.C.E. League maar de tweede helft is een waar collaboratiealbum tussen dat trio en de gastheer. Vanaf track 16 (Delusional) tot en met de allerlaatste horen we Jeezy enkel nog maar rappen over producties van J.U.S.T.I.C.E. League. Dit zorgt ervoor dat de helft But I Don't Forget heel wat minder agressief klinkt maar daarom niet minder goed. De beats zijn zoals we mogen verwachten tip-top in orde, Jeezy rapt beter dan iedereen met vooroordelen zou verwachten en hij heeft wel degelijk iets te zeggen op vele liederen. Hier zijn Titanic, Expectations, Claim to Fame, What I Gotta Do, My Intentions, Since Pac Died en No Choice mijn favorieten.

Disc één telt 15 nummers, de tweede 14... wat wil zeggen dat Jeezy ons een studioalbum gebracht heeft dat maar liefst 29 nummers telt. Aangezien de meeste nummers de kaap van 3 minuten nog niet bereiken heeft het "maar" een speelduur van 1:30u maar omdat er ook geen gastartiesten te horen zijn vreesde ik toch voor dit dertiende soloalbum. Er zit een vlot tempo is en genoeg afwisseling, de gastheer klinkt erg gemotiveerd en heeft uitstekende producties uitgekozen. Eerlijk gezegd verveel ik me geen seconde terwijl ik dit project beluister, hij heeft een goed evenwicht gevonden tussen Trap en de luxueuzere sound.
De split met Def Jam Recordings lijkt hetgeen wat zijn rapcarrière nodig had.

Als je het eerdere werk van Jeezy kan waarderen zou je dit eigenlijk ook een kans moeten geven!

4*

Heel dope.

Trust no one: hardste refrein 2023.