Malummí - The Universe Is Black (2023)

Malummí, met zo’n warme naam en een exotische donkere verschijning als frontvrouw loop je al snel het risico dat men deze associeert met de zangeres, zoals in het verleden bij bands als Nena en Blondie het geval was. Larissa Rapold is dan wel in Brazilië geboren, maar het grootste deel van haar leven woonachtig in Zwitserland. Ze heeft als vocalist een geschoolde achtergrond in de jazz en de daaraan verwante opzwepende bossanova. Malummí vindt zijn oorsprong in Basel en ontstaat als Larissa Rapold met haar zelfgeschreven dromerige Crossroads song bij de studio van de Italiaanse gitarist Giovanni Vicari aanklopt. Al snel volgt de Blood plaat waarop Alon Ben de drumpartijen verzorgt. Net als Giovanni Vicari heeft hij de nodige ervaringen als producer en multi-instrumentalist.

Ondanks het jazz verleden van het drietal zoekt Malummí het ijkpunt ergens tussen de eighties postpunk en de jaren negentig gitaarrock op. Maar zelfs dan doe je het trio tekort. Het is in ieder geval wel duidelijk dat in The Universe Is Black de duisternis centraal staat. De sensuele triphop accenten van de voorganger zijn naar de achtergrond verschoven, net als het naïeve kinderlijke in de voordracht van Larissa Rapold. Hoop en sprankeling staan op The Universe Is Black loodrecht tegenover realisme en grimmigheid.

De opzwepende Bones folkrock krijgt met prachtige slidegitaarbogen vorm. Het euforische verlangen naar een aards paradijs waar je de rest van de dagen slijt. En opeens ontdek je dat broeierig niet altijd een negatieve klank oproept. Bones is namelijk aangenaam zwoel broeierig. De verfrissing na de warmte in gelukzalige momenten. Beter kan het niet worden, wel slechter, daarover later meer. De uitbundige hoera stemming van Society wordt al door een donkerheid overschaduwd. Een zonsverduisterende eclips is in aantocht, tot nu toe is het vooral genieten van de aan de jaren negentig memorerende girlpower indierock waar artiesten als Björk, Mazzy Star, Belly en The Breeders garant voor staan.

There Is No Thing heeft de wanhopige grijsheid van de grunge. Er is noodweer op komst, een rituele hypnotiserende regendans die je met woeste gebaren de dansvloer opdwingt. De onvermijdelijke exorcistische kwelschreeuw maakt een einde aan al dat moois. Het slordige rauwe gitaarspel van Giovanni Vicari zorgt voor de ommezwaai. We gaan nog verder terug in de tijd, omarmen de demonen uit het verleden en passeren het vage grensgebied van de shoegazer noise en postpunk. Dreams breekt open en geeft ruimte aan subtiele Zuid Amerikaanse jazzaccenten. Hier komt de klassieke talent van Larissa Rapold met haar natuurlijke zelf aangeleerde singer-songwriter kunsten samen.

Het aardse You’re Not Gonna Ruin My Day heeft dezelfde schoonheid als dat breed uitweidende Zwitserse berglandschap. Vaak legt men bij folk naar de Amerikaanse binnenlanden, Schotland of Ierland de link. Vergeet niet dat Zwitserland net zo’n inspirerende flora en fauna bezit. Hemelse engelenklanken dalen in het The Universe Is Black intro neder, gevolgd door de verwoestende werking van een agressief spelende Giovanni Vicari. De stem van Larissa Rapold is amper volgroeid om de track te dragen, waardoor ze net een te schel geluid produceert. Die zachtheid voldoet wel in het schemerige rondspokende Something. Something opent definitief de bij Dreams al aangehaalde poortdeuren van de shoegazer en postpunk, al is het maar voor een minimaal klein kiertje. Iets meer durf en lef zou zeker volstaan.

Die dreiging openbaart zich wel in Mother. Een angstaanjagende verhalende klaagzang van de in There Is No Thing ingezette oerschreeuw. Een kakofonie aan griezelige geluiden met een radeloze moeder op de achtergrond. Het heeft een naargeestig The Mothers of the Disappeared sfeertje. Dit zwaar ritmische donder hoorspel overstijgt het spoken word principe. Mother is krachtig, verdrietig, wanhopig, indrukwekkend. Kan je wel dieper gaan dan in een gepijnigde moederziel? Ik denk het niet. Het is knap om dan vervolgens in In a Gentle Way die rust opnieuw te herpakken. Kan het nog mooier worden? Ja, daar zorgt de Diver ballad wel voor. Hier komen emotionele spaarzame pianotoetsen met de cellistopleiding van Larissa Rapold samen. The Universe Is Black is een prachtplaat, al wekt het wel de indruk dat Malummí nog niet het uiterste gegeven heeft. Malummí heeft het in zich om zichzelf hierin te overstijgen.

Malummí - The Universe Is Black | Alternative | Written in Music - writteninmusic.com

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Malummi - The Universe Is Black - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Malummi - The Universe Is Black
De Zwitserse band Malummi leverde eind vorig jaar met The Universe Is Black een ruw en eigenzinnig, maar ook mooi en fascinerend album af, dat helaas niet werd onthaald met de superlatieven die het zo verdient

De Braziliaanse zangeres Larissa Rapold en de Italiaanse muzikant en producer Giovanni Vicari maken vanuit het Zwitserse Basel muziek als Malummi. Het leverde eind vorig jaar een album op dat helaas wat tussen wal en schip is gevallen, maar dat echt de aandacht verdient. Het is een album dat opzien baart met songs vol invloeden, waarin vooral de eigenzinnige zang en het ruwe gitaarwerk de aandacht opeisen, maar waarin heel veel moois te ontdekken valt. De ene keer ontspoort de muziek van Malummi volledig, de volgende keer kiest de band voor subtiele schoonheid, maar altijd is er de verrassing. Als er één vergeten album uit 2023 een kans verdient is het dit album.

The Universe Is Black van Malummi verscheen halverwege november toen er door menigeen al druk werd gesleuteld aan de jaarlijstjes. Het album sneeuwde daarom flink onder en hoewel ik zelf pas een maand later aan mijn jaarlijstje begon ben ik het album destijds helaas ook niet tegen gekomen. Inmiddels focus ik mezelf volledig op het muziekjaar 2024, maar The Universe Is Black van Malummi is te mooi en te bijzonder om te laten liggen. Malummi komt uit Zwitserland en dat is een land dat niet bekend staat om goede popmuziek, al zijn er wel wat uitzonderingen. Malummi kan hier ook direct onder worden geschaard, want de band uit Basel heeft een bijzonder album gemaakt.

In Malummi draait veel om zangeres en songwriter Larissa Rapold. De van oorsprong Braziliaanse muzikante zocht haar geluk in eerste instantie in de jazz en bossa nova, maar tapt op het tweede album van Malummi uit een heel ander vaatje. Minstens even belangrijk in de band is de van oorsprong Italiaanse multi-instrumentalist en producer Giovanni Vicari, die de band heeft voorzien van een uniek geluid.

Larissa Rapold en Giovanni Vicari maken op The Universe Is Black muziek die zich lastig in woorden laat vangen. De muziek van Malummi schiet immers echt alle kanten op. Het album opent met ruimtelijke gitaarlijnen, triphop achtige ritmes en de bijzondere stem van Larissa Rapold, die nergens raakt aan de jazz en bossa nova die ze in het verleden kennelijk maakte. Naarmate de track vordert nemen de gitaren steeds meer ruimte in en worden de ritmes zwaarder aangezet. Malummi schuift op richting rock, maar het is geen rock die ik direct kan vergelijken met de muziek van anderen. In een aantal recensies wordt Big Thief genoemd, maar daar hoor ik niet zo veel of zelfs helemaal niets van.

Ook in de tweede track trekken het gitaarspel van Giovanni Vicari en de zang van Larissa Rapold de aandacht. Het gitaarspel is fraai en ruimtelijk, terwijl in de zang de grenzen wat worden opgezocht. Larissa Rapold doet dit zoals Björk dat vroeger wel eens deed, maar waar de zang van de IJslandse muzikante de afgelopen jaren enorm gekunsteld of zelfs kinderachtig klinkt, slaagt de frontvrouw van Malummi er in om de songs van de band te voorzien van een eigenzinnig maar zeer aansprekend geluid.

Malummi klinkt in alle tracks op The Universe Is Black anders dan andere bands die ik ken en zeker wanneer de band los gaat en met name de gitaren ontsporen is het prachtig wat de band uit Basel laat horen. De songs van de band bevatten flink wat invloeden uit de rock, maar ook pop, shoegaze, folk en postpunk dragen bij aan het bijzondere geluid van de Zwitserse band, die met zevenmijlslaarzen door de tijd en door genres loopt en alle inspiratie combineert in een uniek eigen geluid.

Het is een geluid dat door de bijzondere zang en het geweldige gitaarwerk makkelijk indruk maakt en dat doet Larissa Rapold ook met alle passie die ze in haar songs stopt. Het wordt af en toe behoorlijk wild op The Universe Is Black wat een geweldige luistertrip oplevert, maar ook als Malummi gas terug neemt maakt de Zwitserse band makkelijk indruk met intense muziek waarin nooit bij voorbaat duidelijk is welke kant het op gaat, al weet je na een aantal songs wel dat Malummi je blijft verrassen met songs die je niet makkelijk gaat vergeten. De muziek van Malummi kreeg helaas nauwelijks aandacht in 2023, maar wat een opzienbarend album is dit. Erwin Zijleman