Danielle Nicole - The Love You Bleed (2024)

Tot de grote namen in bluesland kan zeker Danielle Nicole Schnebelen gerekend worden. Na ooit deel uitgemaakt te hebben van de familieband Trampled Under Foot koos ze voor een solocarrière. Intussen heeft ze zeven Blues Music Awards in haar bezit. Haar eerste prijs was in 2014, ze werd toen de eerste vrouwelijke winnaar ooit van de Blues Foundation’s Blues Music Award voor Beste Instrumentalist, Bas.

Haar muziek wordt miljoenen keren per album gestreamd. Haar album Cry No More uit 2018 alleen al werd meer dan 10 miljoen keer beluisterd. Ook in Nederland is ze behoorlijk populair. Ze stond al op grote bluesfestivals als het Holland International Blues Festival en Moulin Blues Ospel. Haar nieuwe album The Love You Bleed verschijnt op uitstekende label Forty Below, waarop in september nog het geweldige livealbum Live in 1967 – Volume Three van John Mayall’s Bluesbreakers verscheen.

Schnebelen produceerde het album samen met Tony Braunagel (Coco Montoya, Ana Popovic, Eric Burdon, Taj Mahal, Robert Cray). De songs staan in het teken van liefde en verlies (broer Chris), maar haar eerlijke teksten laten ook haar persoonlijk groei als persoon, vrouw en moeder horen. Vaak schreef ze de over het algemeen stevige nummers samen met Brandon Miller. Met haar krachtige stem blaast ze regelmatig de luisteraar omver. Toch maakt ze op mij de meeste indruk in het gevoelige, ingetogen A Lover Is Forever, waarop is alleen op akoestische gitaar begeleid wordt door Miller. Deze cover werd ooit bekend dankzij Etta James. Ik hoop dan ook dat ze ooit eens een ingetogen akoestisch album zal gaan maken. The Love You Bleed zal ongetwijfeld weer veel beluisterd gaan worden op de streamingdiensten.

Bron : Music that needs attention - musicthatneedsattention.blogspot.com

In ieder geval een prachtig mooie stem en de combinatie bassen en zingen is bijzonder. Aan een eerste luisterbeurt bezig en dan gaat de aandacht vanzelfsprekend uit naar de bas en zang. Zo op het eerste gehoor is de bas degelijk en de zang uitzonderlijk. Of het voor mij iets is voor de lange duur is moeilijk in te schatten. Mooi hammond orgeltje trouwens....

Ik ken geen vrouwelijke zanger/bassist binnen de blues. Maar ik ken volgens mij ook niet veel mannelijke zanger/bassisten binnen de bluesrock. Uit mijn hoofd: Jack Bruce en James Dewar (Robin Trower). Meestal is de gitaar het instrument van keuze voor de leadzanger(es).

Maar Danielle is dus bassist. Als bassist speelt ze niet echt heel bijzonder, maar binnen de blues maakt dat ook niet veel uit. Als zangeres blinkt ze wel echt uit. Ze heeft echt een krachtige en ook mooie stem, waar ik graag naar luister. Op dit moment luister ik de plaat pas voor het eerst, en merk ik dat de focus ook erg ligt op songs, en dan richting de soul/r&b. De band waarmee ze samenspeelt is lekker op elkaar ingespeeld en speelt redelijk veilig en neemt daarmee geen risico's.

Het is daarom ook vooral een plaat wat zich richt op een aangename luisterervaring en de stem van Danielle. Echt muzikaal vuurwerk staat er niet op. Maar dat hoeft niet altijd. De productie is erg fijn en organisch. Liefhebbers van het solowerk van Susan Tedeschi van weleer, zullen hier zeker van genieten. Ik in elk geval.