Alderson - Erinyes (2023)

Een voor jou, Lura .

Nel Ponsaers is een bandlid van Stef Kamil Carlens en aangezien ik hem altijd op de voet volg is het niet vreemd om uit te komen bij haar alter ego Alderson.

Haar eerste album heet Erinyes en ademt een zwoele sfeer. Donkere muziek met een beetje film-noir sfeer.
Natuurlijk kennen we dit wel. Ik kom al snel uit bij artiesten als Beth Gibbons of zelfs PJ Harvey. En als je aan de mannen denkt kom je uit bij bijvoorbeeld Mark Lanegan of Nick Cave.
Misschien wat minder snel genoemd maar toch: ik denk ook aan Melanie De Biasio.

Alderson is een sprookje op muziek. Zeer geschikt voor deze donkere dagen. Het is fijn wegdromen op de klanken van Erinyes.

Mermaid is een juweeltje vanwege de instrumentatie. Hoogtepuntje voor mij.

Dan heb je met The Golden Glows nog veel te ontdekken, aERodynamIC .

Als het een beetje dezelfde stijl is zeker wel. Dit is in elk geval prachtig.

Achter Alderson gaat de Belgische zangeres/multi-instrumentalist/arrangeur/producer Nel Ponsaers schuil. Zij studeerde af als jazz zangeres aan het Koninklijk Conservatorium van Antwerpen. Intussen is ze al meer dan twintig jaar actief in de muziek. Ze maakt al sinds 2005 deel uit van The Golden Glows, waarvan ik eergisteren hun nieuwe album Sunrise besprak.

Daarnaast vormt ze samen met Peter Verhelst het duo índio LOURO. Zij mixen op inventieve wijze de eenvoud van bossa nova met de sensualiteit van flamenco en de intensiteit van Afrikaanse muziek. Ook maakt ze als toetsenist en zangeres deel uit van de liveband van Stef Kamil Carlens.

En dan is er nu haar solodebuut Erinyes. Nel is al heel haar muzikale carrière op zoek naar nieuwe geluiden. Die ideeën werden regelmatig opgedaan tijdens haar verre reizen en de tijd dat ze in Brazilië woonde. Erinyes is persoonlijk, subtiel en minimalistisch. De meest persoonlijke muziek die Nel ooit schreef. “Ik heb een negatieve energiebom omgezet in pure emotie, wat ook de motivatie was om deze plaat te maken”, legt ze uit.

Het album bevat muzikale zelfportretten die worden afgewisseld met drie woede-uitbarstingen, geïnspireerd door drie Griekse Erinyen. Alecto, de onverbiddelijke, Megaera, de afkeurende, en Tisiphone, de bestraffende. De Erinyen zijn mythologische figuren. Het zijn godinnen van de wraak, die degenen die onrecht hadden gedaan, achtervolgden en kwelden. De Erinyen leefden in de onderwereld en kwamen naar de aarde toen een crimineel met hun wraak gestraft moest worden.

“Er zitten veel verwijzingen in het album. Als je goed luistert, hoor je zowel de avonturen van Alice in Wonderland als de mythologie.”. Voor haar dromerigere, alternatieve indie songs kreeg ze bekwame hulp van bassist Frederic Lyenn Jacques (Dans Dans en Mark Lanegan) en drummer Frederik Meulyzer. Erinyes wist mij pijlsnel te beklijven, prachtplaat.

Bron : Music that needs attention - musicthatneedsattention.blogspot.com

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Alderson - Erinyes - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Alderson - Erinyes
De Belgische muzikante Nel Ponsaers levert als Alderson een bijzonder mooi, maar ook avontuurlijk debuutalbum af, waarop beeldende klanken worden gecombineerd met een mooie en gevoelige stem

Voor aanstekelijke popsongs ben je bij Alderson aan het verkeerde adres, maar liefhebbers van stemmige en fantasierijke klanken en een mooie stem zijn bij het project van de Antwerpse muzikante Nel Ponsaers aan het juiste adres. Haar debuutalbum Erinyes is relatief sober ingekleurd, maar er gebeurt echt van alles in de muziek op het album. Dat geldt ook voor de zang, die aan de ene kant ingetogen en gevoelig is, maar aan de andere kant ook steeds de juiste snaar weet te raken. Erinyes is een album vol beeldende en bezwerende kracht en naarmate je het album vaker hoort wordt het alleen maar beter. Alderson is een enorme aanwinst voor de Belgische popmuziek.

Alderson is de artiestennaam van de Belgische muzikante Nel Ponsaers, die deze week prachtig debuteert met haar debuutalbum Erinyes. Het is een naam die ik volgens mij nog niet eerder ben tegengekomen, maar de muzikante uit Antwerpen is al enige tijd actief in de muziekscene van de stad, onder andere bij The Golden Glows en Stef Kamil Carlens, en probeert het nu solo. Een solocarrière lijkt me zeer kansrijk, want als Alderson heeft Nel Ponsaers een mooi en onderscheidend debuutalbum afgeleverd. Het is een album waarvan de basis twee jaar geleden al werd opgenomen, maar dat de afgelopen tijd nog wat is opgepoetst. En met resultaat, want Erinyes klinkt echt prachtig.

Het is een album dat om meerdere reden makkelijk overtuigt. Om te beginnen beschikt Nel Ponsaers over een mooie en aangename stem. Het is een stem die de ruimte op prachtige wijze vult, maar de Belgische muzikante zingt ook met veel gevoel en precisie. De zang op Erinyes is over het algemeen zacht, maar het debuutalbum van Alderson is zeker niet het zoveelste album dit jaar met standaard fluistervocalen. Wat ik persoonlijk erg mooi vind aan het debuutalbum van de muzikante uit Antwerpen is dat ze haar stem gedoseerd inzet. Erinyes is een ruimtelijk klinkend album en Nel Ponsaers vult lang niet alle ruimte in met haar stem, wat Erinyes voorziet van een bijzonder geluid. Ze zet haar stem bovendien veelzijdig in, want de zang op het album varieert van gesproken woord tot fluisterzachte zang tot veel expressievere zang.

De diversiteit in de zang hoor je terug in de muziek op het debuutalbum van Alderson. Nel Ponsaers en haar medemuzikanten kiezen over het algemeen genomen voor een behoorlijk ingetogen en sober of zelfs minimalistisch geluid, maar de klanken op het album zijn wel zeer gevarieerd. Er zijn flink wat instrumenten ingezet voor de inkleuring van de fraaie en vaak relatief lange songs op Erinyes, waaronder bijzondere instrumenten als de mellotron, de zingende zaag, het klokkenspel, de bouzouki, die fraai samenvloeien met de basis van gitaar, piano, bas, drums en synths. Bijdragen van cello en viool maken het rijke geluid op Erinyes compleet.

Nel Ponsaers koos voor de inkleuring van haar debuutalbum voor een aantal gelouterde muzikanten uit de Belgische muziekscene, wat een wonderschoon en avontuurlijk geluid oplevert. Alderson kiest vaak voor stemmige klanken die soms klassiek aandoen en soms atmosferisch klinken, maar heel af en toe ontspoort de muziek ook, wat het album voorziet van veel dynamiek, die overigens ook heel subtiel kan zijn. De bijzondere instrumentatie krijgt dankzij de gedoseerde zang alle ruimte, waardoor de songs op Erinyes een beeldend of zelfs hypnotiserend karakter krijgen.

De Belgische muzikante heeft voor haar debuutalbum een aantal net wat toegankelijkere songs geschreven, maar ook een aantal songs die wat verder zijn afgedreven van de popsong met een kop en een staart. Beide soorten songs weten vrij makkelijk te overtuigen omdat ze stuk voor stuk de fantasie prikkelen en zonder uitzondering wonderschoon zijn. Het zijn persoonlijke songs, die dankzij de zang intiem klinken.

Ik lees in Nederland nog niet heel veel over het debuutalbum van Alderson, maar in een jaar waarin de vrouwelijke muzikanten in Nederland tekenen voor een substantieel aantal jaarlijstjesalbums, doen ook onze zuiderburen een fraaie duit in het zakje. onder andere dankzij het prachtige debuutalbum van Alderson. Erwin Zijleman

Deze gaat op de valreep nog in mijn top 10 van dit jaar komen. Wat een heerlijke broeierige plaat zeg. Heel duister en veel te ontdekken.

Hele mooie warme plaat, perfect voor de winterdagen !!!

Soms kan een fraaie muziekavond de aanloop tot iets anders moois zijn. Zo is Written In Music onlangs nog bij een concert van The Golden Glows in Muziekgebouw Eindhoven aanwezig. Een van de mooie vrouwenstemmen wordt door Nel Ponsaers, de toetsenist in de begeleidingsband van Stef Kamil Carlens verzorgd. Het blijkt dat ze amper een kleine twee maanden geleden onder haar alter ego Alderson een album heeft uitgebracht. Bejubelt het The Golden Glows het opkomende zonlicht, Erinyes staat met twee voeten in de nachtelijke duisternis.

Natuurlijk staat ze er niet helemaal alleen voor. Deze onder medecollega’s geliefde muzikant krijgt hierbij hulp van voormalig Mark Lanegan bassist Fred Leynn Jacques, die solo ook verdienstelijk met zijn gelijknamige Leynn project prachtige platen aflevert. Ook jazzpercussionist Frederik Meulyzer van Stray Dogs is present, en als producer neemt Christine Verschorren veel werk uit handen en versterkt dat gevoel van innige saamhorigheid. Hoe dan ook een sterke stabiele basis die elkander in Alderson vindt en het beste in elkaar naar boven haalt.

Nel Ponsaers laat zich hierbij door de vrouwelijke kracht van het bovennatuurlijke inspireren. De drie mythologische Erinyen furies van het kwaad. Alecto, de onverbiddelijke, Megaera, de afkeurende, en Tisiphone, de straffende. Wraakfiguren die tevens de persoonlijke kwellingen, woede uitbarstingen en andere negativiteit aanwoekeren. Alderson zet deze naargeestige vertellingen in vredelievende sprookjes met duistere wendingen om, en blijft hierbij zeer dicht bij haar eigen belevingswereld. Deze persoonlijkheid reflecteert ze in de Erinyes wat in alles een ode aan de donkere kanten van het bestaan is. Dit brengt ze in transparante triphop en stemmige jazz en met kenmerkend Antwerpens broeierigheid samen.

Die zwoel warme broeierigheid versterkt Nel Ponsaers door haar ervaringsjaren in het altijd in beweging zijnde ritmische Brazilië, waar ze een tijdlang woonachtig is. In Devoid of Love laat de zangeres haar conservatorium achtergrond spreken en voegt daar een stukje Antwerps nachtleven aan toe. Alderson bewandeld alleen observerend in alle steden de binnenwegen. Eenzaam? Zeker niet, de trouwe metgezel de nacht is aan haar zijde. Door haar vrouwelijkheid geeft ze deze schemering een verleidend avontuurlijk karakter mee, een invalshoek waarmee ze zich van haar veelal mannelijke collega’s onderscheidt. Nel Ponsaers belichaamt de nacht in een stukje menselijkheid. Geheimzinnig, uitdagend, inspirerend.

We laten ons dus door de deugden van de nacht verleiden. De spookachtige wegdoezelende A Drinking Song slaapliedwals, het herhalend teruggrijpen naar de drank, om vreugde te vieren en verdriet te verdrinken. Het heimelijke drinken, als de lampen gedoofd zijn en de schaduwen in stilte toekijken. Fred Leynn Jacques leidt Exit Garden passend met zijn baspartijen in. Zijn meerwaarde bekrachtigt de dragende capaciteit van Nel Ponsaers en voegt meer diepblauw aan het geheel toe. Alice In Wonderland verdwaalt in het doolhof welke haar gedachtes bewoont. De griezelige psychedelische track laat genoeg ruimte over, die door de luisteraar zelf ingevuld mag worden. Het veelvoud aan instrumenten bouwt een beschermend aura rondom de vocalist heen, prachtig gestileerd met slepend uitbouwende passages.

Het overkoepelende I Am the Moon heerst over de vrouwennijd van de drie samengekomen Erinyes krachtbronnen. Een dirigerende song met veel ruimtelijk inzicht. Nel Ponsaers laat hierin een stukje intensieve natuurbeleving passeren, inbeeldend versterkt door de subtiel geplaatste pianotoetsen. In het klassiek geschoolde Mermaid zorgt diezelfde piano juist voor een meer mysterieus effect. Vergeet niet dat Nel Ponsaers meer dan een voortreffelijke zangeres is. Ze beheerst het klankenspel op een hoog niveau en weet als geen ander hoe ze hiermee haar stemkwaliteiten verder kan inkleuren. Mermaid staat voor sensualiteit, gelijkheid tussen mens en dier, maar ook het verraderlijke onzichtbare. Een fantasiewereld om in weg te vluchten, waarin al het onmogelijke mogelijk is.

In het ontwakende Emerald Dew lacht het ochtendlicht je toe. Nel Ponsaers laat een meer volwassen zelfverzekerde kant van zich horen. De nachttwijfel leegte verdwijnt en wordt door de ochtend zekerheid overstemd. Alle angsten vervagen als het vertrouwde terugkeert, al loeren ze sluimerend weldegelijk op de achtergrond toe. Nel Ponsaers verpakt haar femme fatale positie in het mannen verslindende Trophy. Als een zwarte weduwe zuigt ze haar slachtoffers leeg totdat er hersenloze dienaars overblijven. Het sterke geslacht in actie, overrompelend, doordacht in harde duidelijke taal. Toch valt ze in het afsluitend dromerige The Alice Way in haar menselijke kwetsbaarheid terug. Ze sluit hierin vrede met de nacht, haar eeuwige metgezel. Erinyes is een vergeten opgevist pareltje, een overtuigend prachtdebuut.

Alderson - Erinyes | Alternative | Written in Music - writteninmusic.com

Wat een stem en wat een plaat, mooie combinatie van zwoele klank tapijtjes met prachtig gitaarspel en een donkere raffel rand, en de stem bijna breekbaar, maar ook zo prikkelbaar en het voelt gewoon erg lekker, en wat hoor je veel…invloeden inderdaad, PJ Harvey, Beth gibbons en natuurlijk ook Nick cave.
Maar o wat heeft ze een sterk eigen smoeltje, en ik weet zeker dat deze ruwe diamond ….tot volle wasdom kan komen naar vele luisterbeurten. Nel pakt je hierbij bij je lurven aan laat je niet meer los.
Op prachtig gekleurd vinyl met glow in de dark letters. En over de hoes…die zwart wit foto ik ben er stil van en kijk erna en geniet. Meesterwerk

Weer uit de kast getrokken omdat ik de lp bij Nel besteld heb. De postbode leverde het in vreselijke staat af, maar uiteindelijk een nieuw exemplaar ontvangen. Hoe fijn is het om dit soort artiesten te kunnen supporten. Zeker als je te maken hebt met sympathieke artiesten zoals Nel met wie ik door dit alles, maar ook haar laatste optredens met Stef contact heb gehad: dan snap je nog beter hoe heerlijk het is om dit soort artiesten te ondersteunen.

Alderson dus. Erineyes komt vanaf vinyl, zoals vaker, nog beter binnen. Wat een prachtplaat is en blijft dit toch!