Daniel Lemma - Morning Train (2001)

mijn favoriete cd, met muziek uit de film 'jalla! jalla!' (ook een aanrader!)

Ik vind dit echt een geweldige zanger. De CD zit vol met mooie muziek, je moet denk ik wel van dat soort muziek houden, maar het blijft echt een topper

Ook zijn er echt een stuk of 8 nummers die ik gewoon blijf beluisteren en dat vind ik een zeer hoog aantal voor een album. Ik zie nu ook dat het een cd is uit 2001. Ik ken hem nu pas een paar maanden en dat kwam vooral door die reclame van de hart stichting.

Idd. een schitterende cd. Mooi rustige nummers. Een mooi volle stem. En de film Jalla Jalla is inderdaad ook een aanrader.

In 'Jalla! Jalla!' hoorde ik een schitterend nummer, wat gespeeld werd tijdens de scene waar beide hoofdrolspelers een nachtje in de cel doorbrengen. Normaal gesproken is het niet zo moeilijk om erachter te komen wie de artiest is; je kijkt in de eindgeneriek of googled op wat flarden lyrics die je onthoudt, maar in dit geval kostte het wat meer moeite. De naam Lemma kwam er uiteraard snel uit, maar elke keer in combinatie met 'If I Used To Love You', en dat was niet het nummer wat ik zocht. Uiteindelijk bleek het te gaan om 'Haze', van dezelfde artiest dus, zoals bleek, maar werd niet genoemd in de aftiteling. Na de hele CD geluisterd te hebben vindt ik dat nog steed het beste nummer, maar 'Morning Train' is ook de moeite waard.

Mooie stem heeft Daniel Lemma zeker. Soms lijkt zijn stem te trillen, maar dat versterkt het gevoel in zijn stem alleen maar.

Het album begint met een erg mooi nummer. Daarna komt een nog mooiere nummer genaamd Morning Train. Maar het nummer waarvan ik het meest genoten is Run Tell John, mooie tekst en nog mooier gezongen. Ook het einde, met Haze is prachtig.

Dit soort muziek vind ik erg mooi. A la Norah Jones maar dan Soul. Erg rustig met instrumenten die een kalmerend effect hebben en een prachtige, blues achtige stem.

Dat alles zorgt ervoor dat ik dit album beloon met
4,5*

En bedankt Reijersen

In mijn top10!! Ik zit hem nu te beluisteren, en het is werkelijk een prachtig album. Wát een stem. Zo mooi. Het is niet ingewikkeld, maar heerlijk simpel. En daar houd ik wel van. Prachtig! Ik ben Reijersen eeuwig dankbaar voor het aanraden van zo'n mooi album.

Prachtig! Prachtig! en nog een prachtig! Die stem, dat spel, alles is helemaal mooi op dit album. Zit ongelooflijk gevoel in alles en is ook nog eens übermuzikaal.
Beetje blues, beetje jazz en een beetje soul. Maar een heleboel fantastisch.

Heerlijk album.. kan er helemaal in wegdromen. Doet het bij mij vooral erg goed in de trein.
Maar je kan het album echt overal draaien, zeer hoogstaande gitaar plus stemgeluid. soms kan het simpel houden zo verschrikkelijk mooi uitpakken.
Persoonlijk vind ik alle nummers echt goed maar zijn er wel nog boven-boven modale nummers, zoals: Anything can happen, Morning train, If I used to love you, Alive (heerlijk funky) en Haze.

Ik ga er zaterdag naar toe! Wij reizen voor een weekendje af naar Karlskrona (Zuid Zweden) om hem live te zien.
Heb contact gehad met het management en zij wisten me te vertellen dat Daniel Lemma in de herfst van dit jaar (2008) in Nederland zal touren! Ik ben er bij!

Och, wat een pracht plaat om in deze tijden te draaien. Ken buiten dit album niks van Lemma, schaam, schaam, schaam. Maar daar komt spoedig verandering in.

En ontiegelijk jammer dat ik de beste man gemist heb toen hij in Nederland was.. Was er graag bij geweest.

Zweden en Soul; een onvoorspelbare combinatie. Maar Daniel Lemma bewijst dat het wel degelijk kan. En hoe. Lemma beschikt over een uiterst fraaie stem en ook zijn gitaarspel is zeer mooi. Akoestische Soul zoals het hoort, en misschien wel moet.

De subtiliteit in zowel de muzikale ondersteuning als in de emotie van Daniel Lemma zorgt voor een mooi iets wat dromerig geheel. En soms, op een verlaten avond, als de trilling in zijn stem zich laat horen, trilt mijn huid mee op de klanken van de muziek..

Kippenvel, zeggen ze dan.

De reïntegratie van Ward deel 16:

Al had ik nog nooit van Daniel Lemma gehoord (ben ook allerminst thuis in de soul), verbaasd de hoge score hier me absoluut niet. Dit album staat vol met makkelijk in het gehoor liggende, melodische soul, bovendien heeft hij een aangenaam warm stemgeluid. Het nostalgische sausje doet vermoed ik de rest van het werk voor veel mensen. Zeer begrijpelijk dat Shelter dit album uitkoos om mijn interesse voor het genre te wekken. Desalniettemin ben ik niet onverdeeld positief over dit album.

Laat ik met de positieve punten beginnen. Daniel Lemma heeft een prachtig warm timbre. Met zijn zachte, licht hese stem zingt hij heel makkelijk zonder onnodige opsmuk. Bovendien heeft hij regelmatig een fijne vibrato in zijn stem. De smaakvolle veelal akoestische instrumentaties sluiten perfect bij zijn stem aan. Wederom houdt hij het vrij klein: akoestische gitaar, drums, piano, af en toe een orgeltje en wat blazers, maar het is allemaal vrij simpel gehouden. Hierdoor weet hij een prettig ontspannen sfeertje te scheppen met wat invloeden uit de jazz en folk. Erg klassiek allemaal, maar zeer sterk uitgevoerd. Al weet ik weinig van soul, hoor zelfs ik nog wel dat Otis Redding zijn grote voorbeeld is. Af en toe gaat het tempo licht omhoog en wordt het wat funkier (Alive, Something Evil, If I Used to Love You), maar de sfeer blijft heel laidback. Persoonlijk liggen de ingetogen liedjes mij een stuk beter, zoals het ontroerende Run Tell John en de fijne folky afsluiter You Won’t See Me.

Al is die nostalgische, klassieke aanpak in zekere zin zijn sterke wapen is dat ook wat mij enigszins tegenstaat aan het album. Het album kleurt zo braaf binnen de lijntjes dat het tegen het saaie aan wordt. Nergens word je verrast door een melodie of een instrumentatie (of het moet de accordeon in Must’ve Been Blind zijn). Bij vlagen neigt het zelfs naar muzak voor mij. Hij blijft zo trouw aan de traditie voor mijn gevoel dat het album weinig toegevoegde waarde heeft. Natuurlijk hoeft niet elk album de muziekgeschiedenis te vernieuwen, maar een beetje een originele invalshoek zou ik fijn vinden. Maar dat heeft misschien ook te maken met mijn onervarenheid in het genre.

Uiteindelijk vind ik hier ook wel genoeg om van te genieten. Zo is het allemaal gewoon heel degelijk, met smaakvolle instrumentaties en een heerlijke stem. Maar het album ontbreekt een beetje aan durf en scherpte om mij echt te overtuigen. Door Morning Train heb ik wel zin gekregen om me in het oeuvre van Otis Redding te verdiepen. Dus in die zin heeft het mijn interesse voor soul toch licht aangewakkerd. Bovendien is het een fijn album voor op de zondag ochtend. 3*

Ah ward mooie review en goed te horen dat je er toch van kon genieten. Ik ben het met je eens dat het simpel gehouden is, dat vind ik eerlijk gezegd de kracht van het album. Tegenwoordig willen veel artiesten nogal bombastisch aankondigen wat ze allemaal in huis hebben waardoor de muziek de ziel een beetje verliest. Dit album is dan ook een groeiertje, bij mij starte het op een 4 maar ik bleef maar luisteren (vooral goed voor "onderweg" muziek) en je droomt er heerlijk bij weg tot nu 5*
Ik vind zelf vooral het niet over geproduceerde geluid fantastisch, de gitaar is niet glad getrokken en zijn stem bibbert soms. Wel grappig dat je het geweldige "haze" niet apart hebt genomen, een van de mooiste nummers die ik ken. Hoe die piano er tussen komt en de rustige percussie dammmn! Thanks voor de review though!

Dat is ook wel de rede dat ik een beetje een dubbel gevoel bij het album heb. Want je hebt helemaal gelijk dat die simpelheid de kracht van het album is, maar tegelijkertijd wordt het daardoor voor mij iets te voorspelbaar en braaf. Maar dat heeft natuurlijk ook voor een groot deel te maken met wat ik persoonlijk in muziek zoek.

P.S.: al heb ik Haze niet los genoemd, vind ik dat zeker een van de sterkere nummers. Dat orgeltje op de achtergrond vind ik erg fijn

Laat ik je wel even waarschuwen dat Otis Redding hele andere koek is dan Daniel Lemma. Niet enkel in de zang, maar ook vooral in de instrumentatie daaromheen. Maar alle pogingen om je te verdiepen in de Soul juich ik toe.

Oke, kreeg dat idee doordat de stijl van dit album me nogal aan Sitting on the Dock of the Bay deed denken.

Ben dit album gaan luisteren obv de top 10-notering bij jeroentjuhh. Mijn eerste gevoel is wisselend. Alive en Something Evil funken lekker en Haze is een prachtig nummer, maar op andere momenten (Run Tell John, When She Comes to See Me) neigt het nogal naar Sublime FM-muzikaal behang. Ik begin op 3,5*, afwachten wat het gaat brengen.