Rick Ross & Meek Mill - Too Good to Be True (2023)

Zat er anno 2023 hier iemand op te wachten?

Een aantal jaren geleden was er geen ontsnappen aan rappers die getekend stonden bij MMG (of YMCMB) maar die tijden liggen al eventjes achter ons. Rick Ross is van één van de leading men in Hip Hop gegaan naar een rapper die dezelfde hoogtes van succes niet meer kan bereiken dan voorheen en ook iemand is die zijn eigen sound wat kwijtgeraakt is waardoor zijn muziek vrij standaard klinkt. Meek Mill staat al sinds 2011 getekend bij Rozay al kan je er een discussie over voeren dat hij pakweg de laatste 5 jaren een grotere naam is dan zijn baas.
Nadat er vele geruchten de wereld ingestuurd werden doorheen de jaren dat Rick Ross en Meek Mill niet meer op goede voet zouden staan leek het de mannen tijd om te bewijzen dat hun band nog nooit zo sterk is geweest door het uitbrengen van dit collaboratiealbum.

Too Good to be True is geen slecht album... we hebben beide heren enkel voorheen al sterker gehoord, zowel apart als in samenwerking met elkaar. Persoonlijk is mijn interesse in het MMG-kamp gewoon volledig gekelderd en ik vrees dat ik niet de enige ben met dit sentiment. Als ze dit album rond 2013 uitgebracht hadden was dit een evenement geweest maar nu doet het me allemaal niet veel meer.

De producties zijn goed, al hebben de rappers (vooral Officer Ricky) in het verleden laten horen een veel beter ook te hebben voor beats. Het gros van dit album klinkt standaard, 13-in-een-dozijn... het gaat ook echt nergens over. Gelukkig klinkt de MMG-baas nog steeds heerlijk en blijft hij een vette stem hebben. Meek Mill heeft al sterker geklonken naar mijn mening, hij is steeds schreeuwerig geweest maar op een album als Dreams Worth More Than Money werkte hij hier aan en deze meer ingetogen Meek lag me beter. Hier voelt hij met momenten ook meer aan als gastartiest dan als mede-hoofdartiest.

Dat heeft wellicht ook te maken met het feit dat Rick Ross op elk nummer te horen is maar Meek Mill niet. Op Fine Lines, Millionaire Row en In Luv with the Money is de schreeuwerige rapper afwezig.

Er zijn een aantal hoogtepunten voor mij. 800 Karats is wel echt een banger van jewelste! Above the Law is misschien wel de climax al zal dit eerder aan de sample (Tha Shiznit) liggen en aan Teyana Taylor die het refrein heerlijk bij elkaar zingt. Fine Lines doet me denken aan de hoogdagen van Rick Ross (en MMG), hij blijft toch het best klinken op dit soort warme producties. Iconic en Lyrical Eazy doen het ook goed, wederom voornamelijk door de samples.

De rest klinkt zoals eerder gezegd niet slecht, gewoon erg standaard. Zoiets als They Don't Really Love You hebben we toch al 100x gehoord, zelfs van deze artiesten zelf? In Luv with the Money ging normaal een hoogtepuntje worden aangezien SouthSide deze beat gemaakt heeft maar het nummer is niet gedenkwaardig, Future stond ook op automatische piloot terwijl hij dat refrein opnam.
Waar basketter Dame D.O.L.L.A. (Damian Lillard) nog wel leuk klinkt op de remix van SHAQ & KOBE kan hetzelfde jammer genoeg niet gezegd worden van Shaquille O'Neal zelf.

3*

Rick Ross en Meek Mill samen op een track is bijna altijd raak en was daarom ook best hyped, maar een heel album blijkt veel te veel van het goede. Het is makkelijk te verteren en makkelijk te vergeten. Een nietszeggend album. Gaat misschien nog wel eens op staan in de auto, maar meer ook niet.